biografio pri A. Kofman

Malmultajn informojn, kaj dislokite, mi trovis pri ĉi tiu grava pioniro de Esperanto.  Se mi maltrafis la celon, bonvolu sciigi tion al mi, kaj mi korektos eventualajn erarojn faritajn.

Deviga mia klarigo: kio evidentiĝas en la antaŭa mia analizado pri lia skribmaniero estas afero tute aŭtonoma, kaj rilatas lian psikan bazan dinamismon, kiel homo.

Krome, por kompreni pli bone la ĉirkaŭan etoson dum lia agado por la esperanta afero, mi juĝas necese doni al vi kelkajn historiajn informojn, plejparte eltiritajn – tie kaj tie – el la Enciklopedio de Esperanto (eld. 1933), sed ne nur.

 

Historiaj notoj, malmulte konataj, kiuj bone klarigas la eksiĝon de pioniroj kiel A. Kofman, kaj forlason de Esperanto por transiri al aliaj planitaj lingvoj… sed sensukcese…

 

Vi devas scii, ke la unuaj provoj traduki literaturaĵojn al Esperanta lingvo havis plejofte la karakteron de lernej-ekzerco. La verkintoj sendis siajn manuskriptojn al Zamenhof (tiam ĉefredaktoro de revuo La Esperantisto) kiu, antaŭ ol aperigi ilin en la gazeto, korektis erarojn stilajn kaj gramatikajn. Multaj el la regulaj kontribuantoj al la gazeto dum tiu periodo (1889-1895) iĝis ĝenerale konataj pro sia traduk-agado; inter ili troviĝis Grabowski, de Wahl, Devjantin,    K o f m a n     kaj L. E. Meier.

Tiutempe, oni plej ofte tradukis el lingvoj rusa, pola kaj germana: afero klarigebla per tio, ke tiuj estis la gepatraj lingvoj de la plimultaj esperantistoj.

Poste okazis reform-epoko. Reformismo, verdire, naskiĝis kun Esperanto: de 1891 ĝis 1894 la dirita gazeto estas plena je reform-provoj…… Tio devigis Zamenhof mem publikigi en 1899 plenan reform-projekton kiun li submetis al voĉdonado…..SED…. ĉia ŝanĝo estis forĵetita. Tio kunportis, ke multaj reform-emuloj (inter kiuj ankaŭ    K o f m a n ) forlasis esperanton. Sed – malsame ol ĉia antaŭvido – ilia eksiĝo, historie, elmontris ke la lingvo, liberiĝinte de la senfruktaj kaj sensencaj diskutoj, de tiam povis praktike evolui trankvile !!! Tio elmontris, krome, ke – en lingvaj aferoj – la unueco kaj principo de kontinueco estas pli valoraj kaj gravaj ol la ETERNE DISKUTEBLA perfekteco.   Kaj, post la ĉeso de la diskutoj, Esperanto tiel bone prosperis, ke kelkaj eminentaj Reformemuloj (inter ili Grabowski, sed ne A. Kofman) revenis al la movado. La esperantistaj amasoj (jam ekzistis tiaj) restis fidelaj.

Tio elmontras, fine, ke – kiel asertis Zamenhof – la internacia lingvo ESPERANTO estas propraĵo de la homaro, kaj evoluos kiel evoluas etnaj lingvoj, en la respekto de tiuj fundamentaj 16 reguloj de ĝia gramatiko. Fakte, tiuj malmultaj devigaj respektindaj reguloj sukcesis, kaj sukcesas,  doni kontinuecon al la lingvo Esperanto kaj al ties ekzisto kaj sukceso.

 

 

Biografio:

 

Abram (Abraham Antoni) KOFMAN  el Odeso, naskiĝis  1865 kaj mortis en 1940.

Kiel oni legas en la grandioza volumo   HISTORIO DE LA ESPERANTA LITERATURO, eld. LF-KOOP 2015, Aŭtoroj Carlo Minnaja kaj Giorgio Silfer), je la paĝo 569: “Eble pro lia posta transiro al Ido kaj plue al Occidental, sed pli probable pro lia nepartopreno en la loka esperantista kluba vivo, la sciigoj pri li aperintaj diversloke estas malprecizaj, foje nete eraraj. Komence estis konfuzo kun alia hazarde samnomulo Kofman, loĝanta tute aliloke, kio trenis al eraro kaj en la persona nomo kaj en la dato de esperantistiĝo….” Samvolume: “pri profesio, en 1906, en formulo por la Lingva Komitato li sin deklaris ‘repetisto de gimnazianoj‘ . ” je p. 41

Rusa judo, librotenisto, esperantisto, poligloto, li estis eminenta Esperanto-poeto kaj art-tradukisto de la unua periodo (1892-1906). Kofman esperantiĝis en 1892. Li verkis originale poemojn kaj tradukis el la angla la dramon Kain de Byron, parton de Iliado laŭ la rusa kaj germana tradukoj, tion li faris en 1896.  Li ankaŭ tradukis partojn el Faŭsto de Goethe, nome la “Kanton de Margareto” kaj el Heinrich Heine. La unuaj du aperis en libroformo, la lasta troviĝas en malnova jarkolekto de la periodaĵo “Lingvo Internacia”. Li verkis artikolojn por la periodaĵo “Lingvo Internacia” kaj kontribuis al Fundamenta Krestomatio  (1903). Julio Baghy juĝas en la Enciklopedio de Esperanto en 1933: “Liaj stilo kaj tradukmaniero distingiĝas per arta simpleco kaj viva klareco. Lia pionira laboro meritas atenton de la posteuloj. En la komenca periodo de la literatura lingvo li vekis admiron per sia esprimkapableco.” En 1896 li planis aperigi poemaron, tradukitan de li el 18 lingvoj (el vikipedio).

Kofman antaŭ 1910 transiris al Ido (noto 1), poste al Okcidentalo, tamen liaj postlasitaj verkoj kaj tiama lingvokulturado restas rimarkindaj en la esperanta medio.

 

_____________

(1) en la menciita Historio de la Esperanta literaturo oni informas ke “…estis longe prokrastita lia eksigo el la Lingva Komitato (okazinta nur en 1914), dum aliaj idistoj estis eksigitaj tre pli frue.” je p. 569  Mi analizis lian skribon datita 1910, tio konfirmas, ke li tiujare skribantas ankoraŭ en esperanto, sed jam oni vidas signojn, ke io ne bone funkcias: li ne aboniĝis la Oficialan Gazeton kja pro tio (li diras nur pro tio) li ne voĉdonis….

Lingva Komitato 1907 – Li ne estas en la foto de komitatanoj (Zamenhof estas en la centro, dua linio)

Annunci

Abram Kofman

                        ( grafoanalizo )

(1865 – 1940)

Li nasikiĝis en Odeso (it. Odessa) kiu tiutempe apartenis al la rusa imperio, kaj hodiaŭ ĝi troviĝas en Ukrainio

supre: LIA SKRIBMANIERO  en 1903 – el fronta-dorsa poŝtkarto – 38-jara

sube: en 1910

en 1910  li estis 45-jara

 

_________________________Grafologia slipo ________________________  

 Mi pristudis ambaŭ skribaĵojn, sed la grafoanalizado rilatas ĉefe tiun je 1910, kiam Abram Kofman estis 45-aĝa, kiam li foriris el la esperanta movado.  En la alia skribaĵo li estis 38-jara.

Rememorigo: la mezurado de la signoj estas farite laŭ dekonoj. Ĉi tie mi evidentigas la plej signifajn grafologiajn signojn:

  • Determinantaj signoj:  9 paralela / 9 klara / 8 baza linio rekte konservita / 6-7 interlitere ligita, sed neregule / 7 anguloj je tipo A / 6 anguloj je tipo B / 6 angulforma / 4  liter-larĝeco / 4-5 larĝeco inter la literoj / 6-7 larĝeco inter la vortoj / 6 etega-pedanta
  • Modifigaj signoj:  Akurata / sobra / 8 bagatelatenta / 6 subtila / 5 markita unuamaniere (=stangoj pli forte premataj) / 2 markita duamaniere (=emocieca intenseco en la normo, strekoj tie kaj tie abrupte premataj) / 4-5 dekstren kliniĝinta
  •  Epizodaj aŭ hazardaj signoj finlitere: neniu, escepte de subskribo (kie vi vidas, finvorte, senpensan geston: tiu estas spontana kaj je tipo ‘subjektiveco’)

 _________________________________________________

Abram Kofman (1865-1940)

unua impreso

 

Lia skribo ekaperas tre ordigite, preciza, klara, sinkontrola, pristudita, preskaŭ skrupulema kaj pedanteca. Ĉi tiu estas mia unua, kaj suma, impreso. Sed ni vidu plej profundece la grafikajn kaj psikologiajn dinamismojn, kiuj gvidis min dum la analizado kaj kondukas al tia suma rezulto. Temas tutcerte pri skribo kie la FORMO regas super ĉio alia. Tion, ankaŭ ne-grafologo povas konstati.

 

 

la personeco de Abram Kofman

 

Se oni  antaŭsupozas ke skribado signifas ekrilati kun iu aŭ io, la sinteno de Abram Kofman – pri ideoj, situacioj, personoj kaj ankaŭ aferoj – estas ege akurata kaj malmulte spontana, eĉ pristudata. Lia respondo tre multe alproksimiĝas al teknikeco kaj al skemeco. Tia estas alia ĝenerala impreso.

En lia skribo oni rimarkas malmultajn skribo-ŝanĝojn, daŭran regulecon kaj uniformecon, kiuj nepre spegulas lian psikan senŝanĝemon, regulecon kaj konformemon, kiu verŝajne estas kondiĉita de fiziologia sistemo, same senŝanĝa kaj regula (mi atentigas pri la Centra Nerva Sistemo, tiu muskola, ĉefe tiu subtil-muskola ĉe la manoj, la kora ritmo, la temperamento, k.t.p.); sed ankaŭ vivspertoj influas.

Inteligento

Ŝatanto je tradicioj kaj lernitaj reguloj, kiuj estas por li kaŭzo de sekureco kaj stabileco, li posedas asimilan kaj monotonan inteligenton, malmulte krean. Fakte, li estas malmulte fleksebla kaj ne kapablas liberiĝi de modeloj kaj skemoj, kiujn li tre klare enmemorigas laŭ fidela percepta precizeco: sed tioj konsistigas lian ‘forton’, kaj de ili li malfacile sin formovas. Pro tio ĉi, li ne sukcesas renoviĝi. Malfleksebla mense, tamen li havas fortegan memorkapablon,  lokan kaj ĉirkaŭlimigitan, pli ol intelektan (t.e. konceptan). Amanto je ordo kaj precizeco, zorganto ankaŭ pri purecigo de sia korpo, li esprimas tian sian inklinon en ĉiuj siaj ĉiutagaj faroj. Lia penso estas do klara kaj preciza, adekvata, celkonforma, kristala… situacioj kiuj permesas al li havi ankaŭ tre efikan, simplan, facile kompreneblan kaj nekontesteblan parolmanieron. Kohere, lia stilo estas sobra, efika kaj simpla, sed preciza. Li  estas kontenta nur kiam ĉio estas bonorde lokita en sian propran, taŭgan, kaj nepran lokon (akuratega skribo, klara kaj sobra).

Pri logikeco  – Liaj kapabloj deduktaj kaj kunligi ideojn estas subtenataj kaj influataj de lia interna neceso halti nur antaŭ evidentecoj kiuj alvenas el ekstero, kiujn tro longe kaj ekscese li rigardas. Tia stilo,  en psika kunteksto de mensa malfleksebleco, nepre kondukas lin al kritikemo rilate al aliuloj, al neprofunda rezonado, ĝis la agnoskata perfektismo; krome, tio malpliigas lian empatio-kapablon,  kaj malhelpas liajn interpersonajn rilatojn.  Laŭ moderna terminologio, tion oni povus nomi inhibicio (1), per kiu li fariĝas suspektema kaj malspontana.

Liaj mensa fermiteco, troa akurateco, kaj serĉado de modela perfekteco originas el ia ofendiĝema sento, certe, kaj pligrandigas lian suspektemon, kaj kondukas lin al unuflankaj juĝoj (signoj: neregula ligiteco/malligiteco inter la literoj, kio ne permesas al li harmonion inter sintezo kaj analizo, ekscesa klareco ne ĉiam vere necesa, paralela kiu elmontras lian malempation, etega skribo kiu elmontras lian skrupulecon, fiksita sur la baza linio horizontale kiu konfirmas lian koherecon, sobra kaj pedantema kiuj, plifortigitaj de la kunĉeesto de paralela, elmontras lian esencan senpersonecan ‘teknikan reprodukton’).

Komunikokapablo

Lia parola komunikado estas klara, sendifekta, kelkfoje eĉ alloga, ĉar lia priskriba klareco, simpleco, sobreca esprimiĝo, kune kun precizeco provizas lin je aprecinda komunikema eleganteco, tute ekstera, kiu povus naski admiron kaj aprobon en ne tro atenta aŭskultanto. Lia simpleco devenas de sobrecemo. Lia esprima precizeco  devenas de absolute klara kaj atentega percepto, vida-aŭda, sed kiel realo aspektas, kaj ne pri ties plej psikaj kaj homaj nuancoj.

Pro tio, eĉ se li ne havas inklinon inventi, kaj psikologie kompreni, li estas talenta por literaturaĵoj kiuj per si mem postulas lertan uzon de vortoj kaj priskriboj.

Laŭ psikologia vidpunkto li aperas malmulte aminda, pro lia unuflanka malindulgemo  kaj plena akcepto de skemoj (signoj: paralela-rigida, akuratega, sobra, klara kaj egala al lernita modelo).

Amemo

Liaj tro pesataj kaj ekzamenitaj sentoj, kondiĉataj de antaŭjuĝoj, ankaŭ pri amaj aferoj igas lin manka je spontaneco. Krome, li tro longe fiksiĝas sur la ŝajnoj ĉar, kiel mi jam diris, lia kutima malempatiemo malpermesas al li vere kompreni alies estmanierojn. Li valorigas la malvarman formon ol sentojn (signoj: paralela, malflua, akurata, mallarĝa en la literoj). La postuloj de lia Mio venkas super tiuj afekciaj kaj sociaj (paralela-angula-dekstrenklina kiuj montras lian personan avantaĝon, anguloj je tipo A kaj B plus  baza linio rekte konservata kaj kelkfoje eĉ ankrata aŭ  fiksata, kiuj elmontras lian malcedemon).

Ofendiĝemo (anguloj je tipo A) kaj ĉikanemo (eta kaj angulforma skribo), aŭstero kaj malkoncedemo (rigidaj stangoj kaj anguloj je tipo B) estas la unuaj kaŭzoj de lia nesufiĉa spontaneco (akurata); probable liaj sociaj spertoj ne estis tro kontentigaj kaj eblas, ke li vivis en tro-juĝaj medioj. Lia viv-disvolviĝo baziĝas sur rutino kaj li konscie opozicias al ia ajn alĝustigo. Do, ankaŭ laŭ la senta vidpunkto, kiel laŭ la intelekta, li estas manka je fleksebleco kaj knedebleco.

Laborkapabloj

Pro la menciita lia lerteco (kio, atentu, estas pli ol kapablo) esti akurata kaj preciza, multaj laboraj vojoj povas malfermiĝi antaŭ li:  ‘klareco’ tiugrade igas al li la kapablon instrui, sed temas pri ordinara kaj ne superleneja aŭ universitata instruado, ĉar li ne estas tiom vigla kaj intuicia aŭ spiritpreta por alfronti novajn temarojn, malsamajn ol tiuj lernitaj.

Taskoj kaj oficoj kiuj postulas perfektecon estas por li taŭgaj, en la elektata kampo. Helpus lin la akurata zorgemo. Li ne estas inklina inventi novajn sistemojn, aŭ deturniĝi de la kutima vojo. Li prefere agas laŭ etaj perspektivoj, ĉar lia organizkapablo por plenumi majestajn farojn estas nesufiĉa.

Sciencaj studobjektoj kiuj postulas logikecan rezonadon estas taŭgaj por li. Li elektis, en la matematika sektoro, librotenadon. Li estas bonega en ‘aplikata’ matematiko, sed ne tro multe en ‘koncepta’ matematiko.

La librotenada profesio de li elektita tutcerte kongruas kun lia personeco: fakte, li estas tre lerta protokoli, registri, katalogi, librotenadi, kontroli la movojn (stokaĵojn, inventarojn, k.t.p.), ĝuste tial, pro la evidentigitaj liaj psikaj rigoraj karakterizoj.

Lia emo fiksiĝi en ĉikanemaj rezonadoj permesas al li sufiĉe atingi literaturan kaj historian kritikokapablon. Mi ne scias, ĉu efektive li elprovis tian laboron. Lia ago kolekti informojn estas ĉiam preciza kaj fidela al la ekzamenitaj situacioj, kaj ne gravas ĉu temas pri lingvaj, historiaj aŭ administraj datenoj, aŭ simalaĵoj.  Li estas precizega, eĉ kiam tasko necesigas lacigan kaj tedan laboron, afero kiu ne estas specialaĵo por ĉiuj, li sukcesas.

 

Lingva kuriozaĵo:

Kofman, kiel Zamenhof mem, alkutimiĝis skribi ruslingve. Mi ekvidas ke ili ambaŭ en manskriboj skribas la literon  ‘k’  etmajuskle, kaj ne vere kursive.  La litero, se vi bone observadas, restas plene en la centra parto (korpo) de la skribaĵo (kiel la pli malgrandaj kursivaj literoj  a, m, n, o, u, c, ĉ …..) . Kiel jam dirite rilate al Zamenhof, mi opinias ke tia  karakterizo estas rilatigebla al la ofta uzo de cirila alfabeto (2), kiu ne tro multe distingas inter majusklaj kaj minusklaj literoj. Mi rimarkas ke la du ruslandanoj, ambaŭ, skribas sam-mamniere la literon  ‘k’ , neoblonge, sed mi  nur miras ke ili, ambaŭ, ne sin kondutas tiel okaze de la esperanta (pli okcidenta) litero kursiva ‘h’, aŭ eventuale  ‘t’ . Mi devus kompari pli multajn skribaĵojn por vere konstati ĉu temas pri kultura afero aŭ ne. Se iu rusa esperantisto povas min helpi por klarigi……bonvenu! Laŭ grafologia vidpunkto, oblongaj literoj kiuj estas verkataj maloblonge povus esprimi ian platiĝon.

____________________

  • Inhibicio = Psikologie: ĉesigo aŭ limigo de iuj kondutoj. –  Neŭrofiziologie: nerva fenomeno kiu malpliigas aŭ ĉesigas funkciojn de Centra Nerva Sistemo. – Biologie: malplifortigo de iu funkcio kiu malhelpas aŭ malrapidigas iun evoluprocezon.
  • La cirila alfabeto estas uzata por skribi variajn slavajn lingvojn (rusan, ukrainan, belorusan, serba-bosnian, bulgaran, makedonan, serban kaj rutenan) kaj neslavajn lingvojn kiuj estas parolataj en kelkaj eksaj sovetiaj respublikoj aŭ en la hodiaŭa Rusa Federacio.

origina bildofonto:       http://www.csi-multimedia.it/IT/russia/la-lingua-russa.html

origina bildofonto:    https://simone202.blogspot.it/2012/09/lalfabeto-cirillico.html

 

 

 

 

 

 

 

Biografio pri G. Bianchini

tit12_01bis

bildofonto: http://www.ikue.org/tit12_01bis.html

Kolegio Sankta Emeriko. Unuavice, meze, sidas la itala paroĥestro Jakobo Bianchini

 

Giacomo (Jakobo) BIANCHINI estis itala pastro kaj esperantisto, kaj lia poresperanta agado estis tre signifa ankaŭ internacie.

Naskiĝinta en itala regiono Friuli la 12-an de marto 1875, plejprecize en vilaĝeto Carbona apud San Vito al Tagliamento, provinco de Pordenone – li mortis en 1954 en Cimpello di Pordenone. Frua esperantisto kaj membro de Lingva Komitato kaj de Akademio de Esperanto, li estis ankaŭ unu el ĉefaj protagonistoj de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE), kiun li kontribuis fondi, kaj instiganto je multaj internaciaj rendevuoj de katolikaj esperantistoj.

Bianchini nel 1916
jaro 1916

Unua el 12 gefiloj de malriĉa familio – post li naskiĝos: Giuliana, Elisabetta, Rosa, Caterina, Piero, Maria, Natale, Umberto, Giacomina, Luigia, Giuseppe (kiu mortis infano) – Bianchini povis viziti lernejon en Galleriano ĉe emerita profesoro de la Seminario de Udine danke al pastro de apuda vilaĝo, Gabriele Fioritto, kiu disponigis al lia familio ioman monsumon ĉiujare. Li daŭrigis sian studadon en tiu Seminario kaj poste en tiu de Portogruaro, kie li estis ordinita pastro la 3-an de aŭgusto 1903.

Datoj

Tre baldaŭ li kontaktiĝis kun esperanto, tio okazis en 1904, kaj redaktis sian unuan artikolon en friula ĵurnalo “Il Crociato” la 5.an de aŭgusto 1905. Lia unua verko en la internacia lingvo estis Hebrea Kalendaro, eldonita en 1906. Kiel jam evidentigite, en 1908 li persone en Vieno konis Zamenhof, la fondinto de esperanto, kaj jam li kunlaboradis kun la katolika esperanta revuo «Espero Katolika», kiu estas la plej malnova E-revuo (fondita en 1903) kiu daŭre aperas ( http://www.esperokatolika.org/index2.htm ).

Pastro Bianchini reprezentis la italan esperantistaron en la Universalaj Esperanto-kongresoj (UK). Li aranĝis prelegojn, kursojn de Esperanto por laborantoj, gejunuloj kaj ankaŭ por la migrontoj, opiniante, ke ĉi tiu lingvo povus utili al ili eksterlande. Li verkis artikolojn pri Esperanto por la dioceza semajna gazeto kaj kreis Esperanto-grupon. Novembre de 1910 li estis en Bolonjo kie, kun la konsento de ĉefepiskopo Giacomo Della Chiesa, estonta papo Benedikto la XV, li okazigis prelegojn kaj kursojn kun sufiĉe da sukceso. En 1910, post la Unua kongreso de IKUE en Parizo (vidu lian tiudatan skribaĵon de mi grafoanalizita), li estis ankaŭ elektita membro de la tiama Internacia Lingva Komitato kaj en 1951 membro de la Akademio de Esperanto, similigebla al Itala Lingva Akademio (la mondkonata Accademia della Crusca).

En 1912 li kunfondis la Italan Katedron de Esperanto kaj sukcesis varbi alian friulanon, Antonio Paolet de San Vito al Tagliamento, kiu ne multe poste fariĝis la unua itala eldonisto de libroj kaj revuoj en Esperanto. Kune kun li Bianchini fondis en 1913 la italan revuon “L’Esperanto”, daŭre eldonata eĉ nuntempe, kiu estas organo de Itala Esperanto-Federacio (FEI  t.e. Federazione esperantista italiana). En oktobro 1913 li partoprenis en Romo en la kongreso de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE t.e. Unione Esperantista Cattolica Internazionale), kies ĝenerala sekretario li fariĝis. Dum la kongresaj laboroj Bianchini, kiu jam havis influon sur kunfratoj, akiris sukceson:  ke la Malnova kaj Nova Testamento estu tradukotaj al esperanto.

Samjare (1913) li publikigis Lernolibro de itala lingvo, libro por lerni la italan pere de esperanto. Je eksplodo de la unua mondmilito, kompreneble, IKUE malrapidigis sian agadon. Por ne resti senokupa, inter 1914 kaj 1915 li publikigis Tutmonda adresaro de katolikaj esperantistoj kaj Tiu de latina lingvo, kiu estis latinlingva gramatiko en esperanto.

En 1916 oni elektis lin ĝenerala sekretario de la asocio (IKUE) kaj per tia rolo li volis kontakti papon Benedetto XV, kiu antaŭtempe elmontris grandan intereson por esperanto. En 1920 li partoprenis la unuan postmilitan internacian kunvenon de IKUE kiu estis organizata en Hago (L’Aia). Postjare, oni nomis lin paroĥestro en Pradis, diocezo de Concordia, kie li restis ĝis 1927. Ek de 1927 ĝis sia morto li vivis kaj estis paroĥestro en Cimpello.

Dum la faŝisma diktaturo Esperanto havis multajn malfacilojn pretervivi, ĉar ĝi estis alportanta pacan kaj fratan mesaĝojn. Ĉiukaze, en 1934 li publikigis esperanto-kurson  (gramatiko plus vortaro), kaj en 1937 alian verkon: Malgranda katolika katekismo, originale verkitan en esperanto.

Li interesiĝis ankaŭ pri speleologio. Dum sia restado en Pradis di sotto li esploris la apudajn grotojn, komprenante ilian gravecon. Unu el ili fariĝis elvokiva kapelo en kiu, je Kristnasko, oni celebras la noktomezan Meson. En proksima abismo oni starigis grandan krucon: multajn jarojn poste oni dediĉis tiun lokon al li. En 1922, kiam li loĝis en Pradis, li verkis itallingve poezion por ekzalti, la unua, la belecon de  tiu loko.

 Jen du el la 14 strofoj, kaj foto pri tiuj mirindaĵoj:

A’ piedi son l’acque – che cascan dal monte  
E fanno rumore – che sembra ruggir;
Poi limpide scorron – qual tacito fonte,
Poi in breve s’occultan – ne’ sassi a morir.

Siccome ne’ mondo – vi è tutto che serve
A qualche disegno – fissato nel ciel;
Le grotte di Pradis – son doni e riserve
per tempo futuro – de’ servi fedel

 

kaj suben-irante 207 ŝtupojn al fundo de la hororkavo titolita al pastro G. Bianchini,  oni alvenas al la lumigita verda groto, dediĉita al Virgulino, kie estas spaco por plimalpli 1000 personojn…..

       

      kaj oni vidas la imponan bronzan krucifikson, verko de M.o Gatto el Treviso……

Lia tombo estas en la centro de la tombejo de Cimpello. Esperantistoj, sed ne nur ili, la 12-an de januaro 1914, en la preĝejo Sankta Tommaso en Cimpello, memore solenis sesdekjaron post lia morto.

_________________

literaturo:

Giacomo Bianchini – la senlaca pioĉfrapisto

                   ( grafoanalizo )

pioĉfrapanto, pioĉfrapisto : etimologie, el hispana ‘piconèiro, t.e. ekipita per pikostangopioĉo. Laboristo (soldato) per kiu armeo glatigas la vojon, formovas la malhelpojn kiuj malebligas la trairon. Laŭdire, kiu unue iras al sovaĝaj regionoj por malfermi la vojon al civilizacio.

___________________________________________________

Bianchini - el letero al Monsinjoro - 1910

LIA SKRIBMANIERO – 1910 – 35-jara

Letero de li verkita en 1910, okaze de la unua kongreso de IKUE (Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista) en Parizo

___________________  grafologia slipo ___________________

laŭ la grafologia metodo de Girolamo Moretti, skolfondinto de la itala grafologio
La mezuro de la signoj estas per dekonoj. La esencaj kaj plej gravaj ĉeestantaj en lia skribaĵo estas la jenaj:

 

  • literlarĝeco, 3-4 / submeze – ia malfidemo kaj batalemo
  • interlitera larĝeco, 5-6 / supermeze – ia adaptiĝemo kiu povas kontraŭi la instinktan batalemon
  • larĝeco inter la vortoj, 4-5 / submeze – tujecemo kaj tro rapida ekzameno de faktoj kaj situacioj
  • angula, 7 / daŭra gardado pro ofendiĝemo kaj facila indigno
  • anguloj je tipo B, 7 / persistemo
  • rigidaj stangoj, 7 – sed ne estas ‘paralela’ / neflekseblo rilate al normoj, inklino por resti fidela kaj honesta (moderiga faktoro en la kunteksto)
  • metodaj malegalecoj, 7 / originaleco kaj eltrovemo
  • dekstren-klina, 6 / neceso esti konsiderata de aliaj personoj
  • –  artrita, 6 / facila ekscitiĝemo, agitiĝo
  • –  ekskuiĝa (alidirite: markita dua-maniere, surpapera premado kiu rilatas la emociemon), 5 – en kunteksto de subtila skribmaniero / emocieco kaj eksceseco
  • ligita inter la literoj, 5 / kaj, komplemente, 5 mal-kunligita interlitere / seninterrompa agado
  • apartaj signoj, hazardaj kaj forglitaj: troviĝas en lia skribo finvorte, estas maloftaj gestoj nomataj kaŝigaj kaj subjektivecaj,  ĉirkaŭ 3 dekonoj /
  • liter-altecoj, mezgrade / moderiga faktoro – skribo estas nek granda nek eta kaj en tia kunteksto je ‘fanatika entuziasmo’ li sukcesas je la fino sin moderigi

La paperfolio havas jam-presitajn liniojn. Subskribo kaj dato mankas: tre probable ĉar ĉi tiu letero estas malneto legota dum la kongreso.

__________________________________________

GIACOMO  BIANCHINI
(12 marto 1875 – 12 januaro 1954)
P S I K A      P O R T R E T O

          Giacomo Bianchini karakteriziĝas per hiper-emociemo kaj hiper-aktiveco, kaj ĝuste pro tia sintena stilo li ne sukcesas sin liberigi de siaj internaj nervozecoj, de sia ekscitiĝemo, kiuj instigas lin agadi kaj klopodi. Tia agitiĝo, tre verŝajne, dependas de lia temperamenta natur-inklino, plejofte influata de rezistemo kaj atakemo.

Konsiderante ke li verkis la leteron en 1910, kiam estis nur 35-jara, lia skribaĵo aspektas pli longsperta kompare kun lia reala aĝo; krome estas simptomoj je malsaniĝa stato. Grafoanalizo povas evidentigi misagordojn, eĉ somatajn, sed ne estas tasko de grafologisto diagnozi malsanon, kiu estas tasko de kuracisto. Tamen, el lia skribmaniero, grafike turmentita, malkvieta, malfacilprogresa, streĉita kaj eluzita, oni povas intuicii ian lian malbonfarton (signoj artrita, korektetoj kaj surmetoj de strekoj unu sur la alian, grafikaj paneoj ).
Li estas tiom persistema kaj obstina, tre dezirema obteni rezultojn, ke li streĉe adresas ĉiujn siajn fortojn, ĝis la elĉerpiteco, por atingi sukcese siajn celojn.
Mi diris “obstina”, sed li estas samtempe impresiĝema,  psike kaj aktive ĉiam kunpartoprenanta, eĉ kun emociaj skuegoj en siaj travivaĵoj. Ne facile li rezignas oficon, kaj lia impeta sento estas impresa. Mi invitas vin halti kaj atente observadi lian skribon dum kelkaj minutoj. Ĉu ĝi komunikas ion al vi?
Kelkfoje li sintenas al viktimeco ĉar, pro sia fiereco kaj obstineco, taksas sin miskomprenita, ne sufiĉe ŝatata kompare kun siaj ĉiutagaj penoj.
Lia sindonemo kaj senhaltemo forkonsumas lin, kiu ne kapablas batalpaŭzi. Li klopodas mildigi sian penon, sed la interna puŝo instigas lin. Impulsiĝema, reagema, timema – kelkfoje eĉ entrudiĝema pro substaranta agresemo – en apartaj situacioj kaj por protekti sian grandan sensivecon li scipovas ‘buliĝi kiel erinaco’ (itale:  ‘chiudersi a riccio’)  ĉirkaŭante sin per mistera haloo, ankaŭ por eviti alies riproĉojn aŭ malfavorajn juĝojn kontraŭ li kiel persono kaj kontraŭ lia agado.

Pastro Bianchini estas elnombrinda inter la esperantaj pioniroj ĉar, dum tiama komenca malluma epoko de Esperanto-historio, kiam la lingvo estis objekto de moko (tion li mem skribas en sia letero), li kuraĝe riskis sian publikan reputacion; krome, per sia senlaca agado, li ege kontribuis al enradikiĝo de la internacia lingvo en Italion, unue en la eklezian medion, sed ne nur.
Li estas vera pioniro en sia plej profunda animo kaj koro, kaj konsiderenda – pro lia flamiĝema temperamento – ‘ pli pioniro ol la aliaj pioniroj ’, kaj mi eltrovas la ŝlosilojn de lia senĉesa kaj nelacigebla agado en jenaj kvalitoj:

  • lia persisto kaj heroeco
  • lia sento kaj sensiveco
  • lia senlaca engaĝo, malgraŭ siaj fragilecoj
  • lia kontraŭtriva rezisto, psika kaj korpa, por atingi, absolute, sukcesojn
  • lia konkreteco kaj pasiemo, kiuj ne estas intelekte spekulativaj sed nur sensaj
  • lia originaleco kaj eltrovemo por solvi malfacilaĵojn kaj trovi neprajn rimedojn (tio, verŝajne, estas heredaĵo el liaj infanaj familiaj travivadoj, ĉar li estis unua el 12 gefiloj de kampara familio tre malriĉa).

La movanto de lia agado estas unue   orgojlo   kaj poste   granda konscio pri sia digno.   Li, rajte kaj prave, ne deziras riveli siajn homajn malfortecojn; li inklinas almeti misteran velon sur ili, ne dirante ĉion, sed – atentu – li ne estas pro tio konsiderenda mensogemulo, ĉar lia reagemo estas tute spontana kaj natura, ne primeditita. Samkiel la helpitoj, li mem travivas iliajn suferojn, dolorojn kaj malfortajn punktojn, ĉar li facile enmemiĝas en ili. Do, ankaŭ el ĉi tiaj sentoj,  kaj el lia hiper-sensiveco, hiper-emocieco kaj hiperimpresiĝemo, devenas lia interna turmento, malsolvebla, kiu forkonsumas lin. Mi rimarkigas, ke en la teksto li eĉ forgesas meti la daton kaj sian subskribon . Tia  preteratento elmontras la staton de lia emfazo kaj ekscitiĝo, sed ankaŭ lian sinoferan agadon por homaraj idealoj,  kiujn li antaŭmetas.

Mi difinus lin plej korete pioĉfrapisto, pro lia senlaca kaj fervorega laboremo por glatigi la vojon al esperana afero.

__________________

 

grafologiaj notoj (larĝecoj kaj dimensioj)

Antaŭ ol pluiri, mi deziras doni al vi – de tempo al tempo – kelkajn pliajn informojn pri grafologiaj signoj, tiel ke vi povu pli bone kompreni kaj eniri la grafologian mondon, kiu ne konsistas simplajn vortojn (al kiuj vi povas kredi aŭ ne kredi) sed vidigas realajn kaj konkretajn grafikajn rezultojn. Kiam persono skribas, okazas pluraj movoj, kiuj originas kaj el la psiko, kaj el la korpo.

Jes, skribo estas psiko-fizika gesto, ne nur senmova grafikaĵo: ĝi elmontras internajn moviĝojn kiuj esprimas volon, memoron, sentojn, inteligenton, sed ankaŭ talentojn, instinktojn, aspirojn kaj inspirojn, memdefendo-mekanismojn, ĝojon aŭ malĝojon, tipon je energio kaj forton aŭ debilecon, sanon, harmonion aŭ paneojn, inhibiciojn … k.s….. kaj per la nerva kaj muskola sistemo, danke al agado skribi, ĉio eksteriĝas per grafikaj strekoj, kiuj fidele registras personecajn trajtojn.

Tiamaniere, vi mem povas pli bone kaj pli rekte ĝui la skribon de esperantaj pioniroj, eĉ se vi ne estas grafologoj. Kompreneble, mi devige sintezas, ĉar la temo estas vere ampleksa.

grafologiaj notoj pri du gravaj aspektoj en skriboj:

1)  larĝecoj 

2)  la sfera dimensio

kurba skribo    kaj  angula skribo   (verkitaj artifik-maniere)

 

La larĝecoj

– la larĝecoj konsistas en la rejŝo (raporto) inter alteco kaj larĝeco de unuopaj literoj, konsistas en la distanco inter litero kaj alia, inter vorto kaj la sekva. Tia spaco-taksado pri la skribaj grafikaĵoj estas tre grava, ĉar larĝecoj havas rilaton kun la psika formiĝo kaj strukturo de la skribanto. Ekzemple: larĝa spaco esprimas elanon, mensan malfermitecon kaj elastecon – diverse, striktecoj kaj spaco-mankoj povas signifi reziston, inhibicion, kaj la nerva kaj muskola sistemoj rigidiĝas kaj kontrahiĝas kaŭzante haltojn kaj limiĝojn.

La sfera dimensio de literoj

– la sfera dimensio de literoj (anguloj aŭ kurboj) same havas rilaton kun la individua konstitucio de persono; temas pri psika stato, ĉefe pri sentoj, kiu elmontras la kapablon sin defendi aŭ ne en la vivo, la ameman temperamenton . Ofte, kurba skribo havas ankaŭ altan gradon je liter-larĝeco, ĉar la du signoj (kurbeco kaj liter-larĝeco) vide similas, kvankam – teknike – ili  estas mezureblaj diversmaniere. Oni devas precizigi kaj evidentigi ke kurba / aŭ angula rilatas la    senton    (kaj respektive la kapablon ne defendi sian Mion aŭ ekscesan defendadon kontraŭ alies postuloj aŭ trudoj,) sed larĝa litero (aŭ, male, mallarĝa) rilatas la    inteligenton    (kaj proporcie al ilia grado, la intelektajn profundecon kaj komprenemon).

 

hirta skriboevidentaj estas la “anguloj”, kiuj estas akutaj

Temas pri persono ĉikanema, kiu ĉiam rebatas, ĝisekscese

 

plilarĝiĝinta skribo, interlitere oni povas enmeti pli ol du literojn  ‘o’    ‘a’ ,  aŭ similajn elprenitajn el la skriba kunteksto (ekzemple   ‘d’)

Temas pri persono varma, sent-elmontrema, eĉ tro malavara

 

Kiel vi vidas, skribo povas multon rakonti pri homo.

_____________________________________

Biografio pri B. Migliorini

Risultati immagini per Bruno Migliorini  

itala esperantisto

kaj  itala lingvisto

 

Risultati immagini per Bruno Migliorini

Fotoj elmontras la intelektan reliefan agadon de ĉi tiu esperantisto kaj fama lingvisto

__________________________________________________________

biografio

Bruno Migliorini estis itala lingvisto kaj eminenta figuro en la Esperanto-movado, fakte pioniro.

Li naskiĝis la 19-an de novembro 1896 en Rovigo, kaj mortis la 18-an de junio 1975 en Florenco.

Lia esperanta agado:

Migliorini fariĝis esperantisto en 1912-a (do, nur sep jarojn post la unua Universala Kongreso de Esperanto). Samjare li fondis grupon en Rovigo. En 1914 li fondis Esperantan grupon “L.L.Zamenhof” en Venecio kaj en 1921 lanĉis grupon en Romo. Li verkis gramatikon por italoj (du eldonojn) Manuale di Esperanto kiu estis, kaj eĉ estas nuntempe, ofte utiligata por instrui la lingvon esperanton (vidu notoj 1 kaj 2). En 1925, kunlabore kun sia frato Elio Migliorini li eldonigis internacian Esperanta legolibro: kunmetado je legaĵoj prenitaj ĉefe el la verkoj de bonaj Esperantistaj verkistoj, partoj rilatantaj la vivon, la lingvon kaj la literaturon. Li prelegis en Someraj Universitatoj de Oksfordo en la kadro de la 22-a UK 1930 kaj en 24-a UK 1932 en Parizo. Ankoraŭ, en 1921 aperis lia libro Anekdotoj pri Dante, reeldonita en 1956. En pluraj periodaĵoj aperis liaj artikoloj pri ĝenerala lingvistiko, pri Esperanto-vortoj kaj kontraŭ aliaj planlingvaj projektoj. En 1955 Bruno Migliorini estis membro de la Honora Komitato de la 40-a UK en Bologna. Ĝis sia morto li estis membro de la redakta komitato de La Monda Lingvo-Problemo, ekde ties unua numero.

Kiel lingvisto:

Kaj lingvistiko estis lia plej grava fako, ja. En Italujo, fakte, li estas konata ĉefe pro sia realigo de la unua scienca historio de la itala lingvo. De 1930 ĝis 1933 li estis ĉefredaktoro de Enciclopedia Italiana, granda itala enciklopedio. Krome li estas konata pro sia plurjara prezidanteco ĉe ‘Accademia della Crusca’, Akademio pri la itala lingvo (de 1949 ĝis 1963), akademio kiu estas, en Italujo kaj en la tuta mondo, unu el la plej gravaj gvidopunktoj por esplori la italan lingvon (vortare, leksikologie, evolue…).

Li profesie estis doktoro, lektoro, poste privata docento kaj komisiita profesoro pri itala lingvo en Roma Universitato. Pri la Enciklopedio pri la itala lingvo mi jam menciis. De 1933 ĝis 1938 li estis profesoro en la universitato de Friburgo, de 1938 ĝis 1966 en la universitato de Florenco. De 1949 ĝis 1963 li kondukis sukcese la diritan Akademion.

____________

noto 1) :

Vi povas rete legi, kaj rekte elŝarĝi en vian komputilon, la reviziitan reeldonon publikigita en Milano dum 1995 de COEDES (Cooperativa Editoriale Esperanto), kun antaŭparolo de alia fama lingvisto, prof-ro Tullio De Mauro. La retadreso estas:

http://www.esperanto.it/kirek/download/manlibro-migliorini.pdf

sed la tuto estas en la itala lingvo, ĉar ĝi neniam estis tradukita

noto 2) :

Rilate lian manlibron, jam ek de la komenco multaj eltiris ideojn kaj inspirojn por realigi aliajn gramatikojn, utiligendajn en esperanto-kursoj. Unu el tiuj estas la de mi traduktita al esperanto kaj publikigita ĉe mia alia blogejo, kun adaptoj por la interretaj postuloj.  

Ĉi sube vi unuope trovas la ligilojn al la 15 lecionoj de la tuta kurso, kiujn mi eltiris el poŝformata manlibro. Mem la aŭtoroj de tiu altvalora poŝformata libreto eltiris sugestojn el la Manlibro de Bruno Migliorini. Ĝi furoris ĉe universitataj esperanto-kursoj dum la Sesdek-jaroj de la pasinta jarcento, kaj mi proponas ĝin al vi por helpa refreŝigo de la lingvo, se vi deziras kompreneble.

La 15 gramatikaj lecionoj: ligiloj por aŭtodidakta lernado de la lingvo esperanto

. . . . . .

eo

  1. https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/02/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-1/
  2. https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/25/esperanto-en-15-lecionoj-2/
  3. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/01/21/1575/
  4. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/03/23/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-4/
  5. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/05/29/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-5/
  6. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/10/06/esperanto-en-15-lecionoj-6/
  7. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/12/09/2728/
  8. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/02/04/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-8/
  9. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/04/01/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-9/
  10. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/05/31/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-10/
  11. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/07/21/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-11/
  12. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/10/16/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-12/
  13. https://lingvovojo.wordpress.com/2016/01/07/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-13/
  14. https://lingvovojo.wordpress.com/2016/04/08/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-14/
  15. https://lingvovojo.wordpress.com/2016/06/03/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-15/

it

  1.  https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/02/esperanto-in-15-lezioni-1/
  2.  https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/23/esperanto-in-15-lezioni-2/
  3.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/01/10/esperanto-in-15-lezioni-3/
  4.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/03/09/esperanto-in-15-lezioni-4/
  5.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/05/25/esperanto-in-15-lezioni-5/
  6.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/09/19/esperanto-in-15-lezioni-6/
  7.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/11/29/esperanto-in-15-lezioni-7/
  8.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/01/31/esperanto-in-15-lezioni-8/
  9.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/03/23/esperanto-in-15-lezioni-9/
  10.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/05/30/esperanto-in-15-lezioni-10/
  11.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/07/16/esperanto-in-15-lezioni-11/
  12.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/10/12/esperanto-in-15-lezioni-12/
  13.  https://lingvovojo.wordpress.com/2016/01/06/esperanto-in-15-lezioni-13/
  14.  https://lingvovojo.wordpress.com/2016/04/01/esperanto-in-15-lezioni-14/
  15.  https://lingvovojo.wordpress.com/2016/05/23/esperanto-in-15-lezioni-15/

 


 

 

analiz(et)o – Bruno Migliorini

 

                        ( grafoanalizo )

Kion elmontras la subskribo de Bruno Migliorini?

 Lia maniero subskribi, sube prezentota, ion povas elmontri pri li, sed certe ne ĉion. Lia subskribo karakteriziĝas per la jenaj analizeblaj grafologiaj signoj, malmultaj verdire. Pri grafologiaj notoj koncerne subskribon ĝenerale, vidu la antaŭan artikolon.

grafologiaj signoj, kaj signifoj…..

 

  • 1) “suprenira” (altgrade)

t.e. la baza linio iompostiome devojiĝas de la horizontala imagebla linio kaj iremas super kaj supren. Tio signifas, ke li inklinas sin ĵeti en entreprenojn kaj projektojn per entuziasma kaj kuraĝa sinteno kaj elano, sen plene kalkuli riskojn aŭ obstaklojn, ĉar li fidas sukcesi kaj fidas siajn kapablojn;

  • 2) “ligiteco” interlitere kaj inter bapto-nomo kaj familia nomo (altgrade)

pro tio oni pavas aserti ke li estas dotita per granda logiko, potenca – firmega – persista, kaj per nekomuna kapablo logike dedukti;

  • 3) sufiĉe “klara”, kaj  “rapida” pli ol “flua” –

tio signifas, ke li ŝatas apenaŭ skizi ideojn por ne perdi tempon kaj devojiĝi el la esenca koncepto: nu, el tio, lia penso rezultas tre lucida, klarvida kaj konciza. Lia sintezemo tute ne signifas ke li ne kapablas atenti detalojn, ĉar ĉio estas intuicie klare en sia perceptado kaj menso. Li esprimiĝas rapideme, urĝemece, kaj kelkfoje liaj asertoj povus aperi malklaraj por la ne-laborkoncernatoj.

  • 4) baza linio REKTE konservita (ankaŭ en malĉeesto de horizontaleco)

logikeca, konkreta kaj esenca pensmaniero instigas lin daŭre kompari premisojn kun sekvoj kaj konkludoj.

 

plejsinteze, li estas …..

…….  kompetentulo, atentema al siaj interesitaĵoj, malcedemulo antaŭ eventualaj malfacilaĵoj, kaj ege    – vere ege !   –   entuziasmulo…..

_______________

la subskribo de Bruno Migliorini

 

lingvisto kaj itala esperantisto

bildofonto:    http://www.ildueblog.it/bruno-migliorini-l%e2%80%99uomo-e-il-linguista/

 

grafologiaj  notoj, pri

subskibo ĝenerale

 

subskibo ne estas grafologia signo…

Pri subskribado, Girolamo Moretti ne donis indikojn. Subskribo ne estas grafologia signo. Tio supozigas, ke laŭ lia vidpunkto subskriboj estas analizeblaj pli malpli per la samaj reguloj utiligataj de grafologia scienco, entute. Kaj tio fakte esence estas. Sama opinio havis alia fama grafologo, hispana, A. Vels. Pulver, kiu prefere rigardis la formon ol la enhavon en skriboj, asertis prave ke subskribo evoluas pli malrapide ol la skribo. Estas vere, fakte, ke subskribo entenas ian fiksecon, simple pro la neceso konservi ĝin egala por resti rekonebla, t.e. agnoskebla, de aliuloj. Tio okazas ekzemple kiam oni metas ĝin sur gravaj dokumentoj: rekon-karto, ĉekoj, juraj atestoj, kontraktoj, korespondado, internaciaj Konvencioj, kie necesas aŭtentikigo, k.t.p. Sed estas ankaŭ vere, ke antaŭ la fina rezulto, subskribo estas multfoje kaj multmaniere konceptita, per multaj provoj, eksperimentoj, ĉefe ek de la adolesko, kiam unuafoje junulo eniras en la socian vivon, per subskribo de dokumentoj.

Oni povas taksadi la subskribon kiel etikedo, kiel distingilo kiu povas konfirmi, aŭ ne, la valoron de personeco, esprimita de la teksto. Subskribo estas sigelo pri io, kion ni posedas aŭ deziras havi… Pro tio, preskaŭ en ĉiuj grafologiaj metodoj, subskribo esprimas deziron je identiĝo, prestiĝo, sin prezentado.

Se skribita teksto prezentas la realan kaj kompletan personecon de individuo, la individuan Mion, subskribo elmontras la Mion socian.

skribita teksto    =   prezentas la individuan Mion

subskribo    =   prezentas la socian Mion

En subskribo, pli ol en la tuta skribaĵo, estas deziro diversiĝi, serĉado pri io aŭ iu (kelkfoje subskribo estas imitado de personeco kiun oni emas rivali aŭ samegali) kaj povas esprimi niajn aspirojn. Subskribo per si mem ne sufiĉas por kompreni personecon, sed povas konfirmi socian trajton kiun la skribo jam elmontras, aŭ eĉ eksplicitigi neceson kompensadi mankojn kaj ekscesojn.

La psiko-socia graveco de subskribo ne ĉiam plene koincidas grafike kun la teksto. Kelkfoje jes.

Kiel asertis franca grafologo Crépieux-Jamin “Subskribo estas esenca strekaĵo liberigita de iu ajn grafika trudado, per kiu persono plene sin montras”. Fakte, ĉiu ajn spertas aŭ konstatas, ke oni lernas skribi, sed ne subskribi (citaĵo el verko “Dimmi come scrivi” (trad. “Diru kiel vi skribas” – Evi Crotti) – unua eld. 2011:

…oni lernas skribi, sed ne subskribi….

Tekstoj estas pli ordinaraj, kutimaj, malpli artefarite konsistigitaj ol subskriboj, kaj ne simbolas distingiĝon, sed permesas komunikadon.

Se skribo esprimas la individuan kompleksan Mion de skribanto, subskribo specife elmontras ties socian bildon, aŭ kion oni aspiras esti, aŭ kion oni emas elmontri.

Biografio pri Julia C. Isbrücker

Julia C. Isbrücker estis nederlandanino. Ŝi naskiĝis en Rotterdam la 22-an de septembro 1887, ĝuste kiam ekaperis publike la internacia lingvo Esperanto. Ŝi naskiĝis kiel Julia C. Dirksen, kaj mortis la 14-an de januaro 1971 kiel Julia Isbrucker.

Ŝiaj engaĝiĝoj estis gravaj   –   Honora Membro de Universala Esperanto-Asocio (la plej granda organizaĵo de tutmonda esperanto-movado), membro de Internacia Centra Komitato kaj membro de la ekzamena komitato, prezidanto de la grupo en Hago kaj edzino de la vicprezidanto de UEA, Johannes Rijk Gerardus Isbrücker, kies familian nomon ŝi surprenis. Post la dua mondmilito la geedzoj skribis sian nomon sen tremaoj (do Isbrucker, kies prononco restis la sama).

Ŝi gvidis kursojn, faris prelegojn, ankaŭ pri pacifismo. Organizis la internacian Interreligian Konferencon en Hago en 1928, fondis kun Andreo Cseh la internacian Cseh-Instituton en 1930 (poste nomita Internacia Esperanto-Instituto.) Andreo Cseh estas tiu, kiu adoptis specialan instrumetodon por lernigi la lingvon: sen helpo de libroj, metodo kiu estas utiligata ankaŭ nuntempe, kaj kiun oni nomis devige Cseh-medoto.

Post la dua mondmilito, pro la okazinta detruo de Cseh-Instituo, denove kun Andreo Cseh ŝi fondis la unuiĝon Universala Ligo, mondfederistan organizaĵon surbaze de la verko de Clarence K. Streit. La oficiala lingvo estis Esperanto, sed povis aliĝi al ĝi ankaŭ neesperantistoj.

Ŝi multe verkis kaj tradukis: kune kun sia fariĝonta edzo ŝi tradukis, en 1923, Akbar; en 1952 ŝi tradukis La alia pasinteco de Rico Bulthius. Alia ŝia traduko estas de la verko de Martin Kojc, titolita La lernolibro de la vivo, kaj ŝi daŭre kaj intense kunlaboris, jam ek de la komenco (1932), ĉe la gazeto La Praktiko, kiu fariĝos la oficiala organo de Universala Ligo. Vi povas trovi kaj legi ĉi tiun gazeton rekte el la retejo de Esperanto-Muzeo en Vieno, ĉi tie inter la digitigitaj periodaĵoj : https://www.onb.ac.at/eo/bibliothek/sammlungen/kolekto-por-planlingvoj/digitaj-dokumentoj/periodajoj/ alklakante la nomon de la gazeto, periodo 1932-1947.  Sube, mi reproduktas la koverton de la numero 1, 1932, kun enkonduko de Cseh.

Julia C. Isbrücker

                      ( grafoanalizo )

1887-1971 – Nederlanda esperantistino

ŜIA SKRIBMANIERO EN  1951

Mi nun estas prezentonta al vi virinon, kiu naskiĝis ĝuste la saman jaron en kiu la internacia lingvo Esperanto prezentiĝis al mondo (1887); ŝi fariĝis esperantistino je la juna aĝo de 22 jaroj, la 1909-an. Mi prezentos ŝin absolute nur per la analizado de ŝia skribo.

 

_______________ GRAFOLOGIA SLIPO __________________

Grafologiaj signoj, kaj mezuroj (ĉefe koncerne la skribaĵon datitan 1951):

Ligita interlitere 10 – Larĝeco interlitere 8, Larĝeco de la literoj 5, kaj Larĝeco inter la vortoj 4-5 (vidu noton 2) – tendence sobra 9, ankaŭ se la skribo estas pli mezgranda ol malgranda – baza linio plutenita 7 kaj, komplemente, supreniranta 3 (ankaŭ en la subskribo) – markitaj stangoj (t.e. kun fortaj premadoj) 7 – rigidaj stangoj 7 – kvazaŭ paralela (tendence) – rapida 6-7 – senpacienca 6 – konfuza 6 (hiper-aktiveco povas kaŭzi konfuziĝon) – klara 6-7 (malklara 3-4, komplemente) – akurata spontanee (ne vere pristudita) pro la rapideco kaj la senpacienco – literoj A-O malfermitaj en la supra parto, 6 – Anguloj je tipo C 5 (reduktita taksado de ĉi tiu signo pro la ĉeesto de konfuza kaj senpacienca) – literoj kliniĝintaj dekstren 5-6 – eleganta mezgrade, 5 – artefariteco komence de ĉefliteroj – ĉarma vanteco – kelkaj literoj apogitaj unu la alian (konfuziĝo kelkfoje iĝas maltrankvileco).

Klariga noto pri la subskribo: ĝi kutime montras la “socian Mion”, diverse la skribita teksto respondas al la “individua Mio”. La subskribo de Julia C. Isbrücker estas substrekita kaj progresive supreniras kompare al la baza linio; la fina trajto de la substreko estas pli multe markita kaj dika (agresem-indikilo)


la personeco de Julia C. Isbrücker

PSIKAJ KARAKTERIZOJ

(laŭ la itala grafologia metodo de Girolamo Moretti)

 

Jam per unua ekrigardo de ŝia skribmaniero, mi konstatas ke ŝi aspektas kiel tre aktiva persono, energie vigla (ĉefe se oni konsideras ke tiuj skribaĵoj estis skribitaj kiam ŝi estis 64- kaj 68-jara, respektive en 1951 kaj en 1954). Evidentiĝas ankaŭ ia senpacienca ekzaltiĝo (signoj kiuj elmontras tion: rapida, literoj kunligitaj je la plej alta valoro [10 dekonoĵ!], kaj senpacienca); ne nur, sed ankaŭ evidentiĝas ia pensa kaj fara nebulecoj, devenantaj tre probable de ŝia senpacienco, kiu originas el intensega agado kaj travivado (signoj: konfuza 6, interplektaĵoj inter la linioj) .

Sed ni daŭru laŭgrade kaj plej-profunden, por apudiĝi rekte al kelkaj analizeblaj psikologiaj trajtoj pri ŝia personeco.

jaro 1954 –  68-jaraĝa

Inteligento:

Ŝia inteligento estas je tipo fakta kaj asimila, lernema. Ŝi estas persono kiu kapablas entuziasmiĝi, kiu facile lernas kion oni instruas aŭ proponas al ŝi; kaj ŝi emas alproprigi al si tiujn sciojn: arogante al si la meriton pri alies ideoj, kaj donante al tioj tute subjektivan ŝajnecon, ŝi povas atingi rezultojn vere tre brilajn… rilate al tio, pri kiu ŝi emas okupiĝi.

Ŝi ne posedas ian specialan krean originalecon sed, serĉadante la aprobon de la aŭskultantoj, ŝi sukcesas konkeri ties kunsenton. Ŝi havas la necesan batalemon kaj viglecon por atingi dominantan rolon. Ŝi emas imponi kaj tre ŝatas havi ĉirkaŭ si ulojn, kiuj akceptas de aliaj superregadon kaj kondiĉigojn.

Ŝi ne tro longe fiksiĝas sur detaloj, ŝi rimarkas personojn kaj situaciojn nur ĝeneral-vidpunkte, eĉ flankelasante iun gravan kaj multsignifan atendon; aliflanke, la principoj kaj reguloj kiujn ŝi tre bone lernis kaj enmensigis fariĝas utila gvidilo por sia konduto, donante forton al ŝia agado, ĉefe kiam la premisoj ŝajnas al ŝi konfuzaj kaj perturbaj, malklaraj.

La atento-kapabloj de Julia estas moderaj, maloftaj la momentoj je trankvilo kaj atendo. Ŝia seninterrompa penso, karakterizita per strikta (rigora) logiko, flanken lasas la analizajn detalojn, kaj malfacile permesas al ŝi deflankiĝi de logikaj skemoj. Estas pro tio ke ŝiaj deduktoj kaj konkludoj povas limiĝi al simpla formalaĵo, al tradicia kaj ordinara realo-aspekto, al ekstereco.

Mi povas aserti, ke ŝia nekapablo atendi la rezultojn kaj ŝia rapidecemeco (signo: rapida) provizas al ŝi – pozitive – tiun necesan kaj sufiĉan seninhibician puŝon por akcepti ankaŭ novaĵojn, t.e. sen obstine pensante pri la ‘jam dirite’ aŭ ‘jam farite’. Ŝia realo-percepto, do, ne estas tiom rigida, aŭ skizeca, kiom ekŝajnas ĉe la unua ekstera impreso.

Komunikokapablo:

Ĉar ŝi taksas homojn plejparte laŭ ties respondoj kaj sia sento, ŝi ne ĉiam estas objektiva en siaj interrilatoj. Ŝi havas malfacilaĵon en kunfandado de siaj materiaj instinktoj kun tiuj spiritaj, pro tio ŝia konscio ofte vualiĝas, konfuziĝas, kelkfoje sugestiiĝas. Same, ankaŭ la voĉa esprimo estas influata, ĉar la ideoj interkruciĝas, la sentoj kunpuŝiĝas kaj subite venas agitiĝo. Ŝiaj empatiaj kapabloj estas influataj de la rapidemeco, ŝi ne tenas grandan konsideron por alies necesoj, preferas kunlabori kun kiuj ne intermetas barojn, kun kiuj eventuale permesas al si esti kondiĉigataj aŭ dominataj. Ŝi celas, tiamaniere, al rekta atingo je siaj intencoj. Do, temas pri malfacila komunikpovo, ĉar Julia havas karakteron malmulte modeleblan kaj ŝi ne bone akceptas sugestojn kaj konsilojn (ankaŭ pro la konfido al siaj kapabloj).

Sociemo:

Laŭnature, ŝi ŝatas ĉion kiu koncernas socion. Ŝi estas allogata de kontakto kun la publiko. Socie ŝi estas tre multe motivata: al ŝi plaĉas ‘esti parto de’, ĉeesti, ‘aktiviĝi favore al’. Ŝi emas karieradi kaj plene sukcesi, dezirante profunde pliboniĝi, kaj tia lasta estas konsiderinda kvalito.

Julia sukcesas havi la estimon de la aliaj pro sia granda vervo kaj energia engaĝo favore al siaj pasiaĵoj – konvinke, entuziasme kaj ankaŭ sinofere – malgraŭ sia inklino imponi, kaj invadi alies kampon.

Dependinte de simpatioj kaj malsimpatioj, ŝi povas senkonscie apogi kelkajn homojn malfavorante aliajn, kaj tiel helpi favoratojn.

Memestimo aspektas en ŝi kiel fierego, ankaŭ pro la rezultoj kiujn ĉiukaze ŝi sukcesas akiri, ĉar estas vere iniciatema virino. Ŝi ŝajnas esti tre fiera pri si mem.

Iomete vantema, ankaŭ materie kaj fizike ne nur intelekte, Julia emas bone impresi, havas person-kulton kaj haltas ĉe ŝajnoj, atentas (sed kun senpacienco kaj nervozeco) pri la sociaj konvencioj por ne rekte konflikti kun aliaj, ĉar ŝi interne serĉadas aprobon aŭ admiron.

En la profundo ekzistas en ŝi agresemaj puŝoj (laŭ grafologistino Evi Crotti, longa streko bone evidentigita sub aŭtografo povus esprimi “venĝon originintan el pasintaj travivaĵoj” [noto 3]). La longa substreko en ĉi tiu kunteksto montras la plenan batalemon kaj la engaĝiĝon, la ambicion kaj ŝian neceson de estimo aŭ de konsidero. Julia Isbrücker estas vere rezoluta virino (signoj: markita en la stangoj, rigidaj stangoj, baza linio supreniranta kaj suprenirado ankaŭ ĉe la subskribo, kliniĝo dekstren de la literoj). La baptonomon (kiu esprimas per si mem la intiman kaj privatan Mion) ŝi tiom strikte kunigas kun la familia nomo (kiu esprimas per si mem la socian, publikan, Mion), kaj tio pensigas:   ŝi elektis la familian nomon de sia edzo kaj ne tiun de sia patro, kial? Ĉu pro estimo al edzo, aŭ ĉu pro rifuzo de sia pasinto? Sed pri tia elekto eblas influo de la nederlanda kulturo, aŭ leĝo [noto 4].

Amrilatoj:

Julia precipe emas sin trovi frontlinie, emas ke siaj personaj sukcesoj estu agnoskataj kaj, kun tia ambicio, ŝi deziras samtempe, laŭdinde, ankaŭ pliboniĝi. Jes, ŝi vere posedas pioniran spiriton por neniigi barojn. Ŝia amemo estas influata de ĉi tiu firma est-maniero, kiu estas per si mem egocentra kaj individuista. Pro elstariĝo de tia ‘primadono’-rolo, ŝi povus malamikiĝi kun iu ulo aŭ ulino…. Ne facile estas por ŝi rezigni siajn pretendojn, eĉ ne parte, eĉ ne en la privilegiita amo.

Dispozicioj:

Pro la viditaj karakterizoj, sed ĉefe pro ŝia iomete mistifika kaj nur ŝajne cedema sinteno (celanta al akiro de universala admiro), kaj pro ŝia ekscesa kaj daŭra sin-valorigo, ŝi estas taŭga por profesia aktiveco kiel modelino aŭ por poluradaj kaj konturaj taskoj, ĉar ŝi atentas al estetiko.

________________

Notoj:

(1)  Estas kutime malfacile trovi informaron pri e-pioniroj. Multaj el ili estas forgesitaj, kvankam ili estis agemaj kaj antaŭenpuŝis Esperanton tra multaj malfacilaĵoj. Esperanta historio estas freŝdata, pli-vere dispecigita; historajn spurojn oni povas trovi pleje en la eventoj de unuopaj Landoj, pere de la multnombraj esperantaj gazetoj (pasintaj kaj aktualaj), ene de la okazintaĵoj de unuopaj esperantaj multfakaj asocioj (fervojistaj, katolikaj, akademiaj, sciencaj, kaj de la instruaj Institucioj pri la lingvo internacia…): nome, ne ekzistas fakta historiografia studado, kongrua kaj unueca, pri la monda esperanta movado. Sed, iom post iom, danke al interreto kaj vikipedio, oni ion povas trovi.

(2) Komparo inter la tri larĝecoj, por klarigo:    Larĝeco    d e    literoj   estas la grandeco de la intelekta kompreno-kapablo,    Larĝa    i n t e r    la literoj    indikas la mezuron de la juĝo (kiu povas esti pli malpli malfermita al mondo laŭ ĝia elano), kaj fine la    Larĝeco    i   n t e r    la vortoj    esprimas la mezuron de la kapablo argumentadi kaj kritiki, temas pri la tempo dediĉita al rezonado (kiu longigas aŭ mallongigas la blankan  spacon inter vorto kaj sekva vorto). Respektive ili estas en la skriboj de Julia montritaj tiel:    5,   8,   4-5 = kio signifas:  ekvilibra la kompreno-kapablo kun la kritikemo, sed malekvilibra la juĝo-objektiveco (ekscesa larĝeco interlitera).

(3)  El la verko “Dimmi come firmi” [trad.: Diru al mi kiel vi subskribas] de Evi Crotti, Arnoldo Mondadori Eld., 2011, p. 46.

(4) Post mia eta enketo, mi ekscias, ke en Nederlando, kiel en Germanujo, post geedziĝo oni povas elekti teni sian familian nomon, alpreni tiun de la edzo, aŭ ambaŭ uzi. Eĉ viro povas alpreni aŭ aldoni la familian nomon de sia edzino. Nuntempe okazas la samo por la ne-geedziĝintaj paroj, kondiĉe ke ili estu registritaj kiel oficiale kunvivantaj.

___________________________