Carlo Cordero di Montezemolo

 

                             ( grafoanalizo )

lia subskribo – 1932 – 74-aĝa

La plumo utiligata por skribi estas sendube fleksebla plumbeko. Mi antaŭdiras ke por grafologo estas grava afero koni la aĝon de la analizito, ĉar oni ne povas diveni tian informon per skribo; same okazas rilate al la aparten-sekso.

Alia konsidero: la mallarĝa grandeco de poŝtkarto povus devigi la skribanton skribi iomete pli malgrande ol kutime (sed tio ne estas regulo valida por ĉiuj, tio dependas de la skribanto-karaktero).

 

 ___________ Grafologia slipo  ___________

Signoj:

  • Markita unumaniere (stangoj ege premitaj)   9 – (ambicio al komandado kaj al trudo de sia pensmaniero)
  • Baza linio konservita 8-9 – (kapablo plenumi sindevigon)
  • Baza linio sinleviĝanta, suprenira 1-2 – (sufiĉa kapablo entuziasmiĝi)
  • Eta skribado   8 – (observemo-kapablo)
  • Akrapintaj literoj 8 – (dispozicio al kontraŭdiro)
  • Dekstren kliniĝinta 7 – (postulo esti estimata)
  • Litero-larĝeco 4 – (= ne-larĝa) – (la mezuro de komprenado)
  • Larĝeco inter la literoj 5 (neregula) – (la mezuro de juĝokapablo)
  • Larĝeco inter la vortoj 7 – (kritikemo kaj fierego)
  • Anguloj je tipo B pli ol la mezo – (persisto)
  • Preciozismaj (afektaj) kaj pompaj komencliteroj – (zorgo pri sia propra bildo, atentemo bone impresi aliajn)
  • Artrita  5-6 – (agitiĝo, ekscitiĝemo – ĉu deformanta artrito ĉe la manoj?)
  • Malflua (peniga skribirado)   7 – (malhelpata en la movoj, sekva koleriĝemo)

NEPRAS TUJE RIMARKIGI KELKAJN STATEGIAJN SIGNO-KOMBINIĜOJN Klarigo: Ĉi-lastaj du signoj, artrita kaj malflua, estas konsekvenco unu de la alia, sed verŝajne ili dependas de la aĝo. Bone estus, kaj plej oportune, vidi ankaŭ liajn antaŭajn skribaĵojn kaj skribmanierojn…. La signo malflua (en ĉi tiu kunteksto kiu estas esprimanta forton kaj energion) devenas tre probable de la ekapero de artrita, kiu malsimpligas la movon de la mano. Malfluo estas induktita. Krome, li ne kliniĝemas al la eksteraj influoj kaj voloj, sed prefere agadas aŭtonomece, kaj ege konfidas en siaj kapabloj… (baza linio konservita, stangoj ege premitaj, rektaj stangoj ĉefe en la unua parto de la skribaĵo – kiam la memkontrolo estas pli intensa – anguloj je tipo B, akrapintaj literoj). Ĉiukaze, la ĉeesto de malfluo en ĉi tiu maljunaĝa kunteksto, fariĝas pozitivaĵo: fakte, haltigo kaj malrapidigo de la gesto (malflua) donas al li pli da singardemo, da kalkulado kaj prikonsidero, kaj igas lian karakteron pli prudenta.

Estas ankaŭ grafologiaj signoj ne bone mezureblaj, pro la fiziologia degeneriĝo de lia grafika gesto (artriteco):

  • Kunligita kaj malkunligita interlitere
  • Subjektivaj gestoj finvorte (en literoj ‘a’, ‘e’ kaj ‘o’)
  • Kongestita ritmo (nur komence estas pli sinrega, poste: spasmiga kaj retenita gesto, kunstreĉita, eĉ je muskola nivelo)
  • Maldekstra marĝeno neregula kaj revena
  • Neĉeesto de la dekstra marĝeno (tamen, ĝi esprimas puŝon kaj bezonon antauen-iri…)
  • Subskriko morfologie kiel la teksto, sed kun artefaritaj parafoj, kiuj ne estas plene spontanaj, pro la malflueco dirita…
  • Adreso tre akurata kaj decide pli granda ol la teksto, sed la gesto estas plurfoje interrompita (probable pro emo bele skribadi, laŭ la lerneja modelo, sed tio ne certas pro la ekzisto de degenera artrita procedo).

Ĉio en lia skribaĵo pensigas al skribmanieroj el pasintaj tempoj, kongrue kun lia epoko. Ekzemple:

  • la atenta zorgemo de la adreso (kiu signifas respekton al adresito, zorgemon por la formo kaj bonedukitecon),
  • la formo-precizeco de la literoj, malgraŭ lia malfacilo skribi,
  • literoj belskribaj,
  • la kliniĝo dekstren (kiel tiuepoka kultura modelo),
  • la formoj de literoj “d” kaj de literoj “z” (kvankam ĉi-lastaj estas sufiĉe personigitaj, ĉiel ajn emfazaj)

 

La personeco de

C. C. Montezemolo

 

La plej klara kvalito estas lia karaktera firmeco (baza linio konservita, anguloj je tipo B pro la persisto, rigidaj stangoj kaj markita unua-maniere pro la ambicio al komandado).

Persono ege mordanta, kiu plentrafas alies malfortecojn, li emas tikli, ironii kaj sarkasmi kaj, intime, havas plezuron pro la kaŭzitaj embarasoj (akra-pintaj literoj, eta skribo). La kialo serĉadendas en lia aspiro al komandado, kaj en lia granda memestimo. Li ne bonkore akceptas tiun, kiu kontraŭas siajn projektojn.

Ankaŭ lia okulvido povas esti influata de lia dispozicio al satiro, kaj ironiaj ekbriloj povus ekaperi en liaj okuloj kaj tiel malkaŝi lian enan senton. Rimarkinde kritikema al aliaj, li ne ŝatas de aliaj kritikojn al si, kaj reagemas. Tiom, ke li incitiĝas, kaj sindefendas per planado de prilaboritaj personaj revanĉoj, ĝis la ridindigo de la kontrau-ŭlo (Akrapinta, eta skribo, malflua kiu havigas lin la incitiĝon, markita unuamaniere pro la trudemo, abunda larĝeco inter la vortoj pro la kritikemo).

Lia socialiĝo estas do malfacila, ĉar li ne ŝatas submetiĝi al aliaj admonoj, kaj malfacile alklimatiĝas, ĝuste pro la diritaj karakterizoj, kiuj estas en li multe evidentaj kaj estas parto de lia karaktero kaj temperamento. Sed, pro ĉikaneco, kapablo kritiki kaj argumentadi, kaj decidi, psika streĉiteco superabunda en siaj faroj, kaj kapablo trapiki kontraŭulojn – alkroĉiĝante al malgravaĵoj eĉ senkonsistaj – li povas esti konsiderata tre lerta advokato pri siaj vojoj, aspiroj, por atingi siajn celojn (akrapinta, eta skribo).

La elmontrado de propra valoro, probable, originas el lia nobela familia medio kiu instigis en li senton pri supereco (li estis ja markizo) kaj el la ricevita eduko. Pri lia milita agado li certe senmanke kaj rigide gvidis siajn subulojn, je ĉiuj niveloj, ne donante al ili la eblecon reintegriĝi, kiel eble estis kutimo dum tiu epoko ĉe la elstaraj militaj oficiroj, pro ilia eniro en sian aŭtoritatan rolon. Protekti sian bildon kiel gvidanto estas, laŭ li, gardinda afero (vidu la komencajn literojn, pompajn). Li postulas de aliaj nekondiĉitan respekton (anguloj je tipo B, markita unuamaniere, stangoj rigidaj kaj kliniĝo dekstren).

Li estis dum pluraj jaroj Prezidanto de Itala Esperanto-Federacio (Federazione esperantista italiana) poste rekonata kiel morala institucio, kiu grupigas ĉiujn italajn e-grupojn. Hipotezo estas, ke lia akcepto de tiu grava ofico, kaj lia aprobo de morala valoro de la internacia lingvo kaj de la esperantismaj idealoj, maljunaĝe mildigis lian rigidan kaj neflekseblan karakteron, kaj tio, krome, supozigas ke kiam li adoptas noblan celon, li fariĝas ties konvinkita gardisto kaj en ĝi li elverŝu sian tutan volopovon sukcesi (baza linio konservita kaj markita unuamaniere, altgrade). Skriboanalizado montras ĉiukaze, kaj nepridubeble, ke li eĉ je 74-aĝo (en 1932, la dato de la skribo),  plene konservis sian ne-konfesatan ambicion komandadi (markita unuamaniere altgrade).

_______________________

 

Un pensiero riguardo “Carlo Cordero di Montezemolo

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo di WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google photo

Stai commentando usando il tuo account Google. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...