gesto grafico e manoscrittura (pillole di Grafologia)

Por la esperantistoj mi tradukos la nunan artikolon, espereble baldaŭ!

Temas pri la antaŭkondiĉoj por realigi la grafikan geston kaj la manan skribadon

presupposti psicofisici

(concetti e principi tratti da GRAFOLOGIA testo teorico pratico di L. Torbidoni e L. Zanin)

Il gesto grafico è “comportamento”. E’ con l’esercizio e l’automatizzazione che quello che all’inizio era semplicemente un “atto” diventa “gesto espressivo della personalità”. Il gesto grafico appartiene ai comportamenti appresi che, attraverso la ripetizione, si fanno gradualmente inconsci.

Un altro comportamento appreso è, ad esempio, quello del camminare, seppure quest’ultimo è assai meno complesso dello scrivere.

Quando inizia a camminare il bambino, gradualmente e in base anche al suo livello di sviluppo non solo motorio, apprende a calcolare le distanze, le altezze, a riconoscere gli ostacoli, fa esperimenti e inventa strategie del tutto personali per superarli o aggirarli. Egli impara a muovere le braccia, le mani e a posizionare i piedi per stare in equilibrio mentre cammina. Poi arriverà il momento in cui il movimento si automatizzerà e a livello subconscio non avrà più bisogno di fare quelle preziose valutazioni ma si muoverà nell’ambiente con maggiore sicurezza e gli resterà soltanto la consapevolezza di una generica sensazione di avanzamento negli spazi circostanti. Nel momento in cui abbiamo consapevolezza dell’atto in sé di camminare, ecco che il gesto diventa invece più lento e meno sicuro…

Naturalmente scrivere è un gesto assai più complesso e con maggiori sfaccettature ancor più profonde perche collegate agli aspetti cognitivi.

Pensiamo ora ad un bambino che impara a scrivere e a quanto diversa sarà la sua scrittura da adulto, sicuramente più spontanea dopo anni di apprendimento… All’inizio dell’apprendimento della scrittura egli è impegnato a mettere in moto gli apparati recettori, ovvero il sistema visivo e uditivo con intervento della memoria per ricordare le caratteristiche dei movimenti e dei segni grafici necessari a riprodurre correttamente gli stessi sulla carta in modo che siano comunque intelligibili e non perdano la loro funzione di comunicazione. Il frequente passaggio degli stimoli nei circuiti neurologici lasceranno tracce sempre più stabili e rafforzate.

I centri sensoriali della parola non sono isolati, ma collegati con i centri neuromotori, nei quali gli impulsi sensoriali diventano impulsi motori.

In seguito alla decisione di scrivere, volontaria e cosciente, l’immagine sensoriale della lettera stimola i centri motori del linguaggio, e specificatamente il centro verbigrafico di Exner (sfere di Broca – Wernicke – Naunyn ed Exner), cioè il centro della parola vista, udita, pensata, parlata e, infine, scrittta; essi trasmettono l’impulso ai muscoli del braccio e della mano. Grazie a questo continuo scambio di informazioni tra centro e periferia, tra corteccia cerebrale e centri sensoriali e motori, il movimento scrittorio viene analizzato nelle sue componenti elementari con la percezione anche delle attività degli organi esecutori e le caratteristiche dell’esecuzione. Riguardo alla percezione Hilgard Ernest (psicologo) afferma “Non siamo in grado di comprendere a fondo la percezione senza riconoscere le sue interrelazioni con la motivazione, l’apprendimento e la personalità”.

Ci saranno differenze di sensibilità e reattività, strutture diverse, ma anche motivazioni e bisogni diversi, difficoltà diverse, valori e aspettative diverse, vissuti e ambienti diversi che contribuiranno a caratterizzare anche nella scrittura i tratti della personalità di uno specifico individuo. Come l’individualità è unica per tutti questi fattori, anche la scrittura sarà unica e diversa da quella di tutti gli altri.

L’impronta ideomotoria

L’impronta ideomotoria si fissa nel centro neuromotorio della parola e viene ripercorsa dagli stimoli ogni volta che il movimento grafico viene ripetuto, facilitandone l’esecuzione.  Questi ripetuti impulsi passano soltanto attraverso i circuiti neuronici che devono essere messi in eccitamento, mentre viene inibito il passaggio (sinaptico) ad altri neuroni il cui eccitamento sarebbe inutile o dannoso alla attuazione del movimento.

Avviene dunque una selezione delle vie neuroniche per il passaggio degli impulsi. Quando c’è il controllo volontario della scrittura intervengono i centri inibitori della corteccia e del sistema piramidale; questo è comunque in comunicazione con quello extra-piramidale, ovvero con quell’altro complesso sistema che ha invece la funzione di automatizzare i movimenti, determinandone il tono e la forza muscolare. Il gesto così liberalizzato da ogni inibizione e controllo acquisterà la sua spontaneità e diventerà davvero espressivo delle caratteristiche individuali, strutturali e organizzative, armoniche o disarmoniche, procedendo di pari passo con l’evoluzione fisiopsichica dello scrivente ma, anche, consentirà di evidenziare, con un giudizio più sicuro rispetto ad altri test, eventuali alterazioni o scompensi nel sistema nervoso centrale.

La scrittura è una fotografia del momento, può venire modificata parzialmente da stati d’animo diversi ma sostanzialmente il gesto grafico non cambia. Quando c’è uno scompenso organico del SNC allora può succedere, a seconda della gravità, un vero mutamento del gesto grafico.  E’ un segno anticipatorio, un allarme che non va ignorato perché rivelatore di un successivo deterioramento non ancora manifesto esteriormente…

Certo, non è una impresa facile, ma è possibile per un grafologo preparato, attento e sensibile ….

Diverso sarà l’esercizio ripetuto in campo calligrafico, con intenti artistici ed estetici, per ottenere un risultato grafico impeccabile e perfetto graficamente, come si evince dal video qui sotto riprodotto. Si entra allora nella precisione tecnica …. Abilità, motivazioni, professionalità si intrecciano con la volontà. In tal caso, quando il controllo del gesto è al massimo grado, il gesto grafico non è più grafologabile, perché c’è il sopravvento della studiosità sulla spontaneità. Esistono scritture ‘tecniche’, ma lasciano trapelare poco o nulla della vera personalità, se non le abilità ed una precisione frutto di allenamento costante e di una forte volontà, non comune. Non si va oltre…. in questo senso non è grafologabile.

Marcello Barenghi http://www.marcellobarenghi.com oppure http://www.marcellobarenghi.it

Citadoj kaj difinoj pri GRAFOLOGIO

Kiom da engaĝiĝo en la geinfanoj!!!

bildofonto:https://www.mamme.it/far-scrivere-a-mano-i-bambini-li-aiuta-a-sviluppare-linguaggio-e-ragionamento/

.

bildofonto: bimbinyoga.blogspot.it/2010/11/scrivere-mano-rende-i-bambini-piu.html

CITADOJ:

Multaj homoj estas skeptikaj rilate al valoro de ‘Grafologio’, mi konas ilin ankaŭ en esperanta medio.

Pro tio mi deziras ĉi tie transkribi kelkajn signifajn kaj laŭpunktajn resumojn pri la temo, elprenitajn el GRAFOLOGIA Testo teorico pratico – L. Torbidoni – L. Zanin – Ed. La Scuola 1978, tre bone verkita faka manlibro

Kelkaj difinoj kaj konceptoj:

Grafologio estas la personec-scienco, kiu analizas la homan grafikan esprimon. Ĝi estas konsiderenda kiel ‘Homa Scienco’. Tutcerte ĝi estas disciplino je tipo eksperimenta.

Grafologio estas ne nur eksperimenta kaj relativa: ĝi karakteriziĝas laŭ interfaka vidpunkto, pro tio, ke ekzistas nedisigeblaj interligoj inter ĝi kaj sekvaj rekonataj aliaj disciplinoj: fiziologio – psikologio – psikoanalizo – karakterologio – psikotekniko – prikologio pri evoluprocedo, sed ankaŭ sociologio – pedagogio – medicino – neŭrosciencoj.

Malgraŭ supraj tutcertaj koneksoj, Grafologio ne identiĝas kun iu ajn el tiaj disciplinoj. Ĝi posedas propran sciencan alproksimiĝon al entuta homa personeco.

Oni devas diri, ke la supraj difinoj ne bone klarigas la esencon kaj trafpovon de Grafologio. Pro tio, famaj italaj grafologoj Lamberto Torbidoni kaj Livio Zanin proponas la suban konkludon:

Grafologio estas eksperimenta scienco kiu el natura grafika esprimo de skribanto evidentigas ties psikofizikan personecon kun intelektaj elementoj, temperamentaj inklinoj, profesiaj talentoj, somata konstitucio, morbecaj antaŭdispozicioj denaskaj kaj aktualaj.

Fakte, skribado estas movo kaj konsistigas vidpunkton de grafika agado. Ĉar (ĝi estas) tia, ĝi devigas uzi ne nur manon kaj fingrojn, sed postulas la partoprenon de la tuta persono kiu tien kanaligas proprajn energiojn, konsciajn kaj nekonsciajn. Notinda, trafe la kuracisto kaj grafologo Honroth asertis, ke “skribo estas la grafika registrado de esprima movo produktita de interludo de ostoj, muskoloj kaj nervoj de mano kaj de fingroj, sed kunligita ankaŭ kun tiu de antaŭbrako, brako, en rilato kun superaj nervaj centroj (korteksaj kaj subkorteksaj), sinkronigaditaj al organa kaj psika tuto de la skribanto (C.A. Honroth, A. Zarza, Si y ni en la grafologìa clàsica. Buenos Aires, Troquel, 1961, p. 17).

…. Sinteze por Italoj.…:

La grafologia è la scienza sperimentale che dalla espressione grafica naturale dello scrivente ne rileva la personalità psicofisica con le componenti intellettive, tendenze temperamentali, attitudini professionali, costituzione somatica, predisposizioni morbose, congenite e in atto.

Infatti, la scrittura è movimento e costituisce un aspetto dell’attività grafica. Come tale impegna non solamente la mano e le dita, ma richiede la partecipazione di tutta la persona che vi canalizza le proprie energie coscienti e inconsce. Come nota, giustamente il medico e grafologo Honroth afferma che “la scrittura è la registrazione grafica di un movimento espressivo prodotto dal gioco di ossa, muscoli e nervi della mano e delle dita, ma collegato con quello dell’avambraccio, del braccio, in relazione con i centri nervosi superiori (corticali e subcorticali), in stretta coordinazione con l’interità organica e psichica dello scrivente (C.A. Honroth, A. Zarza, Si y ni en la grafologìa clàsica. Buenos Aires, Troquel, 1961, p. 17)

el GRAFOLOGIA Testo teorico pratico – L. Torbidoni – L. Zanin – Ed. La Scuola 1978

Man writing with a black ballpoint pen in notebook

bildofonto: https://www.dayspringpens.com/blogs/the-jotted-line/handwriting-styles

Antaŭ skribado oni devas pensi…

……….nur poste oni povas eksterigi…

………………..oni utiligas internajn konojn, ankaŭ kulturajn, sian korpon

…………………………la grafika rezulto estos unika!!!

Neniu persono skibas same kiel alia

mi denove parolas pri esperanta pioniro Clarence Bicknell…

Kiam mi grafoanalizis la skribon de Clarence Bicknell, kiu estis plurfaceta esperanta pioniro, informoj pri li estis vere malmultaj.

Nu, de tiam, multajn pluajn informojn oni trovas en la interreto, kaj aperis interesaj eldonitaĵoj pri li. Tio okazis ĉefe danke al liaj heredantoj, kiuj dum la lastaj jaroj zorgis tre multe por reordigi verkojn de sia praavo, sed ankaŭ danke al esperantistoj kiuj, loke, en Ligurio, multe agadis por renovigi la memoron pri tia eminenta kaj eklektika esperantisto, iomete forgesita, kiu elektis vivi en itala regiono kaj multon faris por la disvastigo de Esperanto ĝuste en Italio.

VI TROVAS MIAN GRAFOANALIZON KUN PSIKA PORTRETO PRI LI :

ĉi tie – unuafoje – en 2013: https://lingvovojo.wordpress.com/2013/05/03/clarence-bicknell/

poste republikigitan kun grafologiaj signoj ĉi tie, en 2018 : https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/25/

.

Se vi ŝatas pliampleksigi vian konon pri li, bonvolu viziti jenan retejon, zorgata de liaj parencoj: https://clarencebicknell.com/gastolibro/

sed ankaŭ:

https://trinitycollegelibrarycambridge.wordpress.com/2018/06/07/a-botanical-watercolourist-at-trinity-clarence-bicknell/

La novaĵo estas, ke NUN “The Book of Guests” estas eldonita ankaŭ en Esperanto kaj ĝi “provides potted biographies of several of Clarence’s friends in Esperanto.”
La esperanta versio estas eldonita en julio 2022 kaj nun havebla, tutmonde, de Amazon, aŭ en iuj librovendejoj kaj ankaŭ de
http://www.clarencebicknell.com/shop se vi loĝas en Britio

.

BONAN LEGADON, kaj ne forgesu legi ankaŭ mian skriboanalizadon ….

esperantaj pioniroj… subskribe

Wikimedia Commons (alidirite ankaŭ simple: Commons) estas unu el plej grandaj arkivoj pri plurmediaj rimedoj, kun instrua kaj dokumenta celo ilin libere konigi en la interreto.
Se vi emas – vide – alproksimiĝi al la homa varieco je pioniroj, tra iliaj subskriboj…. nun vi povas. Se vi vere estas interesataj alproksimiĝi al tiu multnombreca homanaro, certe ne plenkompleta sed nur parta, bonvolu viziti:

https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:SVG_signatures_of_esperantists

Kvankam ili estis devene, aĝe, psike, individue, historie kaj lingve tre malsamaj unu la alian, tamen ĉiujn entuziasme allogis la sama lingvo, Esperanto, kiu prave estas konsiderinda paca instrumento kaj ponto inter la popoloj”.

Ĉiukaze, sube, alklakante unuopajn nomojn, vi povas tre bone observi pligrandigite la unuopajn subskribojn. Laŭ grafologia vidpunkto, la komuna denominatoro konstatebla kaj evidenta en la plejparto da subskriboj, estas la dekstra deklivo (t.e. la literaj aksoj kliniĝas dekstren grafike). Ĉi tiu grafologia signo povas havi facetajn signifojn laŭ sia gradmezuro, sed tutcerte ĝi esprimas kapablon kaj inklinon rilati al aliaj homoj.

Temas entute pri 67 personoj !!

N. B. En la kolekto mankas Adamo Zamenhof. Klara Zamenhof estas la edzino de L. L. Zamenhof (ideinto de Esperanto) kaj patrino de Adamo, Lidia kaj Zofia Zamenhof. Ŝia fraŭlina familinomo estas, verdire, Zilbernik sed tre ofte ŝi subskribis per la familinomo de sia edzo, kiun ŝi tre multe apogis

Zamenhof kaj parto de familianoj, kaj aliaj polaj esperantistoj – subskriboj

Scienca metodo kaj Grafologio

Skribado estas dinamika momento esprimanta la personecon de skribanto, kaj stampas surpaperen karakterizaĵojn kiuj estas observeblaj.

Per skriboanalizado oni povas kapti, kiel asertas fama grafologo Firmino Giacometti “aktualajn interagojn kaj de potencialaj kunnaskitaj kapabloj, emociaj impulsoj, genetikaj ecoj, kaj (interagojn) de nenombreblaj vivmedioj, antaŭnaskiĝaj kaj postaj, sociaj kaj kulturaj“… kiuj intermetiĝas.

Finfine, grafologoj alvenas al ĝenerala koncepto, ke en grafismoj troviĝas ne nur neprajn kunnaskitajn elementojn, sed ankaŭ spurojn de konfliktoj kaŭzitaj de malagordoj aŭ kontrastoj interagantaj inter kio estas kunnaskita kaj kio estas (viv)media.

————————————————————————————-

Vi jam rimarkis, ke en ĉi tiu mia blogejo implicite kaj alterne la du temoj ‘esperanto’ kaj ‘grafologio’  senĉese interkruciĝas. Klarigo: la du temoj estas miaj plej ŝatataj pasioj sed ili ne rilatas unu la alian. Ili estas tute apartaj kaj sendependaj. Nu, mi klopodis kun eta sukceso antaŭenirigi ambaŭ. Pro tio mi priparolas pri esperantaj pionirojkaj lingvo esperanto kaj samtempe analizas ilian skribon skribante nur en esperanto. Ne, mi ne estas freneza. Nu, mi nun deziras priparoli la sciencan grafologian metodon de Itala Grafologio, tiu de Girolamo Moretti. Mi esperas, ke al iu ĝi interesos.

————————————————————————————-

Grafologio estas Scienco.

Grafologio, laŭ ĝenerala vidpunkto, estas konsiderenda eksperimenta scienco, diverse la grafologia analizo per kiu ĝi aktivas estas fakte psikodiagnoza testado.

skribmaniero de Lou von Salomé, germana verkistino kaj psikanalizistino, devena el Rusujo, kiu inspiris Nietzsche. – Kiom akrapinta estas ĉi tiu skribmaniero! Ŝia skribo esprimas grandan energion kaj viglecon. La skribantino estas tutcerte malcedema persono kun rezoluta karaktero.

bildofonto: https://it.wikipedia.org/wiki/Grafologia#/media/File:Eh-dm-27.JPG

Kiel ĉiuj sciencaj metodoj:

  • grafologia procedo estas konata (publika). Oni scias pri kio oni devas fari, kaj kiamaniere. Alia fakulo estas en kondiĉo sekvi la enketajn fazojn kaj ilin ripeti, ĉu oportunajn
  • grafologiaj  difinoj kaj eksplikoj estas klaraj kaj precizaj (grafologiaj signoj)
  • la datumkolekto estas objektiva: estas nenia ajn antaŭjuĝo por akiri validajn informojn rilate al ekzamenendaj fenomenoj. Fakte, grafologiaj signoj estas mezureblaj kaj kontroleblaj (ilia mezurvaloro estas specifa por ĉiu signo, kaj laŭ dekonoj)
  • la alpaŝo, kvankam ĝi estas direktita al apartaĵo (t.e. al individua skribaĵo), estas tutcerte sistema kaj suma. La celo estas rekonstrui pervorte plejeble realisme tion, kio esprimiĝas grafike, por alveni al personeca esenco, al ties kerno
  • la laboraj celoj estas ekspliko, konpreno kaj prognozo, tiel ke grafoanalizisto povu elmontri la kondiĉojn, kiuj produktis iujn rezultojn.  Se li tion povas, li kapablos  ankaŭ antaŭvidi eblajn similajn rezultojn, kiam tiuj kondiĉoj denove ripetiĝos. Kompreneble, ĉar la objekto de studado estas homo, kaj ĉar neniu homo estas identa al alia, la afero estas tre delikata. Pri la homa sintenado, ankaŭ la ebleco kontroli estas tre pli multe delikata kaj singardecema! Je la fino, estos ĝuste la analizito kiu povas sin rekoni en la analizo.

Kiam mi parolas pri la homa sintenado, kaj kiam mi parolas pri prognozo, kondiĉoj rezultoj, mi rilatas ne apartajn faktojn aŭ agojn, specifajn, sed mi evidentigas psikajn rezultojn kaj kondiĉojn, kiujn la skribanto kapablus plenumi… La volo plenumi estas tute persona, kaj ofte dependas de determinantaj kaŭzoj….

supre, bona resumo de la itala metodo de Girolamo Moretti

grafoanaliza indekso (memorilo)

skribmaniero de Girolamo Moretti (skolfondinto de la itala grafologia metodo de mi utiligita)

– – – – – – – –

Jen nomoj kaj ligiloj pri la pioniroj jam grafoanalizitaj, por tuja kaj pli simpla elserĉo.
Ne facilas eltrovi manskribojn de esperantaj pioniroj (tutcerte avangarduloj sed homoj kiuj vivis antaŭ certa tempo ), kaj kiam tio eblas oni povas esplori per ilia skribmaniero kelkajn signifajn psikajn trajtojn, kelkfoje neatenditajn, kiuj pli bone povas klarigi al ni (posteuloj kaj nunaj ordinaraj homoj) la motivaĵojn de iliaj eksterordinaraj agoj, kiuj permesis al la internacia lingvo pluvivi.
1. Ludwik Lejzer Zamenhof    –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/03/20/ludwik-lejzer-zamenhof/
2. Clarence Bicknell    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/03/26/clarence-bicknell/
3. Louis de Beaufront    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/02/louis-de-beaufront/
4. Giorgio Canuto    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/09/grafoanalizo-pri-giorgio-canuto/
5. Eŭgeno Lanti    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/18/eugeno-lanti/
6. Edmond Privat    –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/20/edmond-privat/
7. Modesto Eugenio Carolfi    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/23/modesto-eugenio-carolfi/
8. Stellan Engholm (unua parto):    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/26/stellan-engholm-unua-parto/
9. Stellan Engholm (dua parto):    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/04/27/la-personeco-de-stellan-engholm/
10. Carlo Cordero di Montezemolo    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/05/02/carlo-cordero-di-montezemolo/
11. Julia C. Isbrücker    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/05/03/julia-c-isbrucker/
12. Bruno Migliorini    –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/05/09/analizeto-bruno-migliorini/
13. Giacomo Bianchini   –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/05/16/giacomo-bianchini-la-senlaca-piocfrapisto/
14. Abram (Abraham Antoni)  Kofman   –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/05/26/abram-kofman/
15. Kazimierz Bein – t.e. Kabe   –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/06/05/kabe-estas-kazimierz-bein/
16. Julio Baghy   –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/07/04/julio-baghy/
17. Émile Grosjean-Maupin   –   https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/08/26/emile-grosjean-maupin/
18. Daniele Marignoni  – unua parto  –    https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/10/23/la-personeco-de-d-marignoni-1-a-parto/
19. Daniele Marignoni  – dua parto  –     https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/11/13/la-personeco-de-d-marignoni-2-a-parto/
20. Louis Bastien  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2019/01/05/louis-bastien/ (memore de)
21. Lidja Zamenhof  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2019/02/01/memore-de-lidja-zamenhof/
22. Maurice Rollet de L’Isle  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2019/07/10/la-personeco-d-rollet-de-lisle/
23. Nikolaj Evstifejev  –  unua parto  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2019/11/25/1-a-parto-grafoanalizo-pri-nikolaj-evstifejev/
24. Nikolaj Evstifejev  –  dua parto  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2019/12/10/2-a-parto-grafoanalizo-pri-nikolaj-evstifejev/
25. René de Saussure  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2020/07/07/grafoanalizo-pri-rene-de-saussure/
26. Ferdinand de Saussure  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2020/07/11/grafoanalizo-pri-ferdinand-de-saussure/
27. Sofja (Zofia) Zamenhof  –  https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2020/09/19/sofja-zofia-zamenhof/
28. Charles Chomette – https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2020/12/23/charles-chomette/
29. Joseph Rhodes (1) – unua parto – https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2021/04/30/la-personeco-de-joseph-rhodes-1/
30. Joseph Rhodes (2) – dua parto – https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2021/06/19/la-personeco-de-joseph-rhodes-2/
31. SUBSKRIBOJ de 67 esperantaj Pioniroj – https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2021/08/22/esperantaj-pioniroj-subskribe/
32. Hector Hodlerhttps://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2022/09/01/grafoanalizo-pri-hector-hodler/


aliaj………            e n    s t a t o     d e     p r i l a b o r o

Impulsiĝemo kaj Pripensemo

https://64.media.tumblr.com/3bcee83d36950815f88c2de900ee12e6/687d0e3c4aba782d-c0/s500x750/8e64e75569eee201484bb09540ecc851da7318a9.jpg

ESENCO

grafologio-vidpunkte esprimiĝas per vortoj kaj literoj, diverse

HAZARDOJ

estas evidentigitaj per la finvortaj strekoj, konsiderataj kiel ‘ekstrasignoj’ (momentaj kaj fuĝantaj).

Ĝeneralvidpunkte, oni povas nespecife distingi KONSCIAJN kaj NEKONSCIAJN grafismojn. Ĉi-lastaj, eĉ se laŭ malsamaj eblaj modaloj, apartenas al nesinreg-uloj, kiuj ne aŭdacas deigi literojn unu la alian (kaj eĉ ili povas preterlasi punktetojn sur literoj ‘i’, ‘j’), ĉar ili tute ne emas haltigi la haston de la nekonscia impreso (ekzemple, vidu la skribmanieron de juna Ferdinand de Saussure)

Kiel difini la koncepton pri  impulsiĝemo?

Ĝi estas ekstera sensaĵo kiun oni ne atente ekzamenas interne.

La supre menciitaj ekstrasignoj estas do tute nekonsciaj. Krome, oni devas scii, ke impulsiĝemo estas esprimita nur en tia finvorta (kelkfoje komenc-vorta) grafika gesto. Sed, se estas ordo en grafio, tiam impulsiĝemo malfortiĝas.

Por skemigi:

  • ORDO  samegalas  KONSCION.  –  Vidu ekzemple la skribon de Albert Einstein, supre. Tia psika stato estas bone esprimita ankaŭ per la grafologia signo MALEGALA KUN METODO=intuicio  (ekzemple, vidu la skribmanieron de L. L. Zamenhof: https://pionirojdeesperanto.wordpress.com/2018/03/20/ludwik-lejzer-zamenhof/ ).
  • Se en grafio estas MALORDO, tiam grafologo ekscias, ke temas pri psika stato de NEKONSCIO. Vidu ekzemple la suban skribmanieron:   

Skribo tre malorda. Estas malegalecoj en la altecoj de literoj, sed tiuj malegalecoj ne estas metodaj; ili estas malbone organizitaj……do, intuicioj estas sed ili ne estas laŭcelaj.

PRIPENSEMULOJ

Tiaj unuopuloj inklinas preni en konsideron siajn nekonsciajn perceptitajn sentojn.

Girolamo Moretti (skolfondinto de itala grafologio, konata ankaŭ eksterlande) apartigas du malsamajn pripensemulojn, tiun SIMPLAN kaj tiun ANALIZAN.

  • La unua emas ĉion atente pesi, observi, kaj laŭ esenco kaj laŭ hazardoj. Signoj estas ‘tre akurata’ kaj eĉ plimulte ‘glatigita’
  • La dua, analiza pripensemulo, estas pli strikte analizema. Analizado, per si mem, prizorgas detalojn. Signoj estas: ‘malligita interlitere’ plus ‘tre akurata’. Tiu persono analizas eĉ  percepton!

Kutime, timas fali en eraron pli multe tiuj, kiuj emas analizadi ol kiuj emas sintezadi.

___________

grafoanalizo pri René de Saussure

.

La foto pri René de Saussure estas elprenita el: http://esperantaretradio.blogspot.com/2018/07/bonega-artikolo-pri-rene-de-saussure-en.html

(1868-1943)

(grafoanalizo)

Studado: René de Saussure magistriĝis en Parizo pri Filozofio, kaj en Matematiko ĉe la Universitato de Baltimora.

Profesio: li instruis Matematikon ĉe la Universitato de Ĝenevo. Poste, en 1913, li lokŝanĝis al Berna, kie li estis docento pri Geometrio ĝis 1925.

Li estis Esperantisto dum kelkaj jaroj, kaj verkis gravajn volumojn pri la lingvo Esperanto laŭ lingvistika vidpunkto.

PSIKA ETA PORTRETO

pri René de Saussure

(baziĝinta sur liaj mansubskriboj)

.

________________ GRAFOLOGIA SLIPO ________________

(mi adoptis la grafologian metodon de Girolamo Moretti, skolfondinto de Itala Grafologio)

Signoj (mezuroj laŭ dekonoj):

  • Ligita interlitere 10/10 – fortega kapablo kunigi logike ideojn
  • flua 9 – rapida 9 –  senembarasa kaj rapidmova
  • klara 8-9  –  tre bone kaj klare legebla
  • malegala kun metodo 6 – bone organizita kaj tute ne malorda skribo
  • sinua 6 –  fleksiĝema 6 – tordiĝinta 4 –  psika komprenemo kun fleksebleco sed ankaŭ sufiĉa emo kontroli
  • eleganta (belforma) 6 –  rafiniteco kun aparta ŝato por beleco – bona gusto
  • Larĝecoj:  de literoj  5 –   inter la literoj 4  –   inter la vortoj 3  (necesus teksto por certigo) – signoj, kiuj rilatas la socian senton kaj la intelektan fermitecon/malfermitecon
  • kurba/angula 5 (refaldoj estas mildigitaj, dolĉaj) – malegoismo kaj egoismo ekvilibriĝas reciproke
  • Angulo-tipoj:  A  4  –  B  6 ( malakrigitaj)  –  C  6 (sufiĉaj)  –  temas pri la tri manieroj por esprimi egoismon
  • energioŝarĝo: subtila 7 – sentebleco, delikateco / markita duamaniere 3 – subita emociiĝemo (mezgrade)
  • baza linio supreniranta 3 – entuziasmo ne ekscesa
  • kurbitaj stangoj (konkavaj)  – akordiĝema
  • eta ĉeesto de apogiĝantaj literoj kaj de litereksaltoj – ansieco kaj nervozismo (bone kontrolitaj)
  • dekstren-klina 3 – estas la nivelo de varmeco en sociaj rilatoj – sufiĉa  kaj ekvilibra: li ne estas ordonema

_______________________________________________________________

el: https://www.onb.ac.at/eo/bibliothek/sammlungen/kolekto-por-planlingvoj/digitaj-dokumentoj/arkivajoj

La supra analizita mansubskribo estis skribita de René de Saussure sur tajpita letero de li adresita, la 5an de majo 1908, al Charles-Ange Laisant. Ĉi-lasta estis alia matematikisto, kiu en 1901 vicprezidis Parizan Esperanto-Grupon. Tiu letero troviĝas facile en la retejo de Muzeo de Esperanto en Vieno, ĉe la Nacia Biblioteko. Tiam René de Saussure estis 40-jara.

Alia subskribo, sen dato, estas en la esperanta vikipedio:

Malgraŭ la malmultaj skribaj kaj psikaj informoj, ankaŭ el simplaj subskriboj oni povas eltiri kelkajn gravajn personeco-elementojn, ĉar la grafologiaj analizkriterioj estas esence kaj praktike la samaj ol tiuj por analizado de skribo.

ANALIZO

La flua antaŭenirado de la grafika gesto, la metodaj kaj bone organizitaj ŝanĝoj de la literoj, la flekseblo kaj spontaneco en la faldoj kaj kurbaj linioj, la eta supreniro de la baza linio (subskribo 1908), la neesto de interlitera interrompo, la rapideco kaj la moderaj grafikaj dimensioj vidigas – entute – personon kiu ne tro multe haltas antaŭ premisoj, ĉar li rapide per dedukta logiko kapablas eltiri logikajn konkludojn.

Li ŝatas agadi kaj sin engaĝi, estas sociema kaj tute malstagnema en siaj kutimoj.

Pro la ĉeesto de ia animsentemo kaj emociiĝemo (la leĝera premado sur la papero) li, latente, inklinas reteni interne ian agresiĝimpulson (tio bone videblas en la tre longa lineo, kun gesto tre peza finvorte kiu interrompiĝas subite kaj bruskmaniere). Tia nekonscia teniĝo povus kaŭzi al li, post longa tempo, somate, kelkajn problemojn. Sed por esti certa pri tio, mi devus vidi pli ampleksajn tekstojn…. Ĝi restas hipotezo, kvankam tre probabla.

Estas ĝuste tiu lia sentemo kiu evitigas al li inter-rilatajn kaj vortajn duelojn, kiu puŝas lin prefere ĉirkaŭiri obstaklojn (subtila, sinua, fleksebla), sed sen forgeso atingi la celon per la plej intensa kaj forta decidemo (baza linio rekta kaj supreniranta).

Li tenas spontanan kaj konscian senton pri estetiko, pri beleco, sen fikcio, ĉar li estas ĉiukaze moderulo (eleganta, ekvilibraj mezuroj).

Lia komunikmaniero estas klara kaj taŭga, efika. Impresas (min, kaj probable ankaŭ liatempajn najbarulojn) lia maniero partopreni, kvieta kaj diskreta, sinjoreca, sed samtempe determinita por defendi proprajn vidpunktojn.

El lia prudenta fervoro venas ekvilibra entuziasmo kaj la deziro perfektiĝi en siaj fakaj esploroj.

Lia agado kaj rezonado estas seninterrompaj kaj sinsekvaj, krome li emas kompletigi tion, kion li iniciatas. Lia logiko estas vere firmega (tio estas karakterizo kiu apartenas al ĉiuj matematikistoj kaj plejparte ankaŭ al lingvistoj, kiuj, por sukcesi en tiuj kampoj, nepre devas per logiko asociigi ideojn).

Estas ĝuste tiuj logikaj dispozicioj kiuj permesas al li, speciale kaj aŭtentike, interkunligi ideojn kaj pensojn por dedukti kaj facile sintezi. Li ne tro ŝatas dialogajn interrompojn, nek kiam li babilas, nek kiam li devas subteni tezojn. Pro tio li povus esti de kelkaj personoj miskomprenita. Tia konduto, nur ŝajne aroganta, li eligas eĉ en siaj agadoj: la ĉefa kialo estas ĉiam la sama, finaranĝi tion, kion li iniciatis.

_______________________

Laŭdego al manskribado

bildo eltirita el: http://mentalfloss.com/article/81543/15-handwritten-letters-famous-artists

Antaŭ ol antaŭeniri en mia vojaĝo inter la skriboj de esperantaj pioniroj, mi deziras enfokusigi la atenton al valoroj de permana skribado.

En hodiaŭa komputila epoko, ja,  manskribado pli kaj pli estas flankelasita kaj neglektata, kaj sekvojn oni povas konstati. Ekzemple:

  • la intensiva utiligo de komputilaj kaj informadikaj aparatoj tro rapidigas la individuajn ritmojn, certe faciligas korektojn, kopiadojn, forviŝojn, sed malprofite por la spontaneco en la esprimo de sentoj .
  • disvastiĝas pli kaj pli malorda kaj proksimuma skribmaniero, ankaŭ pro progresiva nezorgo, en lernejoj, de instruo de kursiva skribo – Ofte lernantoj preferas presliteran skribon, nur majuskle (kun deiĝintaj literoj) por igi pli klara kaj komprenebla sian komunikadon, sed tio blokas aŭ interrompas liberan esprimon kaj, same, perdigas spontanecon.
  • diĝita rapidigo perdigas tiun tre specialan, tre intiman, realan kaj fizikan kontakton, kiun skribanto havas kun sia menso kiam li/ ŝi verkas ekzemple amleteron, poezion, rakonton aŭ taglibron….  

Ni ĉiuj scias ke skribi propramane estas kompleksa kaj multaspekta aktivado, kiu postulas bonan kunordigon inter multnombraj kapabloj.

Ni grafologoj de longa tempo scias, kaj ankaŭ konstatas, ke permana skribado donas kaj produktas tre bonajn efikojn, eĉ por la lingva evoluo, kaj ekkona, ne nur psikofizike. Manskribado helpas kaj interesigas:

  • fonologiajn kapablojn –   fakte, oni devas dismembrigi la vorton, kaj laŭ fonemoj kaj laŭ sonoj
  • vidajn/perceptivajn –   kiuj samtempe permesas memori la rilatecon inter sono kaj grafika signo
  • funkciadon de manaj etmuskoloj –   fakte skribado estas movo  – la komenca laciga ekzercado por lerni kaj konstrui literojn kaj vortojn, evoluigas kaj lertigas la subtilajn kaj rafinitajn etmuskolojn de mano kaj manfringroj; samtempe  plifortigas menson por asocii, kunmeti logike, memori, koncentriĝi kaj finfine pensi
  • vidajn/spacajn –  reproduktado de literoj laŭ ilia esenca formo (socie modeligita kaj akceptita), kaj utiligo de paperfolioj devigas skribanton kalkuli spacojn kaj distancojn (interlitere, intervorte, interlinie) por atingi la celon komuniki al aliuloj kompreneblan penson.

Oni povas konkludi, ke skribi permane favoras eĉ kreivon: fakte, la literaj formoj estas longe pristudataj dum ties lernado kaj poste, iom post iom, la grafika gesto fariĝas pli personeca, pli rapida, pli memcerta kaj aŭtomata, pli originala kaj unika.  Manskribo markas la identecon de skribinto.

bildofonto: https://www.istitutomoretti.it/

Daniele Marignoni, grafoanalisi approfondimento (2-a parte)

 

la scrittura di Daniele Marignoni, 1904

 

 

 _________________________   scheda grafologica

Segni grafologici (in decimi di grado):

Ardita 9 – ricci spavalderia 3-4 (rafforzano ardita) – parallela 9 – attaccata  9 – mantiene il rigo 8-9 – legata tra parole 8 (*) – aste rette 8 – acuta 7 – Larga di lettere (LDL) 4 – Larga tra lettere (LTL) 3 – Larga tra parole (LTP) 4   [ le 3 larghezze di lettere, in questa scrittura  le tre strettezze, sono tra loro comunque equilibrate ] – arcuata – angoli del tipo B  7, con angoli a volte appuntiti e a volte smussati – accurata spontanea 7 – fluida 6-7 – pendente 6 – vezzosa civetteria 6 – chiara 6   e  oscura 4 – disuguale metodico 6  in calibro medio – calibro medio (lettere minori alte tra 2 e3 mm.) –  dinamica 6  – confusa 6 – intozzata 1° mod 5 per la giusta vitalità – intozzata 2° modo 3 –  sottolineature – scritture diverse all’interno del testo –  presenza di gettata via alla meglio (in alcuni legamenti e tagli delle ‘t’  e intrecci vari…

_______________________________________________________________________________

(*)  Una curiosità:

nelle scritture del ‘700 illuministico e nel primo ‘800 il segno “ legata tra parole” era assai frequente, mentre oggi questo segno non si trova quasi mai. Lo avevano, e in grado piuttosto elevato, nell’ordine di 9 decimi, B. Pascal (1623-1662) e G.J. Danton (1759-1794), l’aveva anche Pasteur (1822-1895).

Legata tra parole è il gesto che rincorre la parola successiva e significa sostanzialmente “ passare da una idea all’altra senza rotture e deviazioni”. “Lo scrivente non si accorge delle cose che lo circondano se non entrano nell’ordine della sua logica”. Moretti, che è il Caposcuola della grafologia italiana, aggiunge anche un aspetto somatico: “essendo il pensiero così impegnato, in quanto si restringe il campo di coscienza, la persona con questo segno si presenta spesso con l’occhio fisso, tanto da sembrare assente”.

 

da notare i legamenti:  proprio-fiasco  /  nella-Conferenza-in

e anche:      tiuj-ĉi

 

—————

 

Profilo della personalità di

Daniele Marignoni  –  (1846-1910)

Approfondimento

Quella di Marignoni è una scrittura in buona parte figlia del suo tempo. Mi riferisco ad alcuni gesti ammanierati presenti nel suo scritto soprattutto nelle maiuscole iniziali, al rispetto rigoroso dei margini a sinistra e a destra del testo e alla pendenza a destra delle lettere e delle parole: tutti elementi appresi a scuola e conservati anche in seguito che mostrano l’intento di ottenere una  ‘bella calligrafia’.  Mi riferisco anche all’accuratezza grafica che, pur essendo spontanea e non del tutto studiata (per la presenza di ‘gettata via alla meglio’ in diversi legamenti tra le parole), rimane attenta alla forma ed è influenzata da una esigenza estetica che è al tempo stesso esigenza di piacere agli altri, di conquistarne l’ammirazione per la quale si compiace quando riesce ad ottenerla (ricci ammanieramento, accurata spontanea e ricci spavalderia, vezzosa civetteria, pendente).

Riguardo alla pendenza delle lettere verso destra, aggiungerei che questa sua scelta potrebbe essere stata almeno in parte indotta anche dall’utilizzo professionale della stenografia che, nella maggior parte dei metodi insegnati all’epoca in Italia, per se stessa prevede l’inclinazione dei segni stenografici a destra al fine di rendere ancora più veloce la trascrizione delle parole in codice.

Lo scrivente possiede notevoli capacità assimilative perché possiede molta memoria, più sulle cose  materiali che di concetto, è attento e curioso (accurata e pendente), tenace e insistente e con l’inclinazione per la tecnica esecutiva (angoli B per la tenacia e parallela per il tecnicismo).

E’ ipotizzabile che egli abbia ricevuto una educazione piuttosto severa che gli imponeva il rispetto delle regole e delle tradizioni (aste rette in alto grado esprime infatti una certa rigidezza e inflessibilità di carattere e parallela con acuta un certo schematismo mentale, pungente e dogmatico), norme che egli ha comunque ben recepito anche per la facilità, come già detto, nell’ assimilare gli insegnamenti (pendente, fluida, attaccata). E’ persona comunque attiva, che non subisce del tutto passivamente, con una buona dose di dinamismo e di energie da spendere che investe soprattutto nella ricerca di soluzioni (disuguale metodico nel calibro e ardita).  E’ capace di impadronirsi integralmente delle materie oggetto di studio, ma manca di originalità e le capacità immaginative-creative sono inibite da un IO che stenta ad aprirsi al mondo e che tiene saldamente stretto quello che è o che ha (stretta di lettere, angolosa). Più che approfondire ama arguire, e le sue osservazioni sono piuttosto vivaci perché tende alla contraddizione e facilmente sdrucciola nella speciosità, distinguendo e sub-distinguendo, cavillando fino a confondersi (stretta di lettere, stretta tra le parole, acuta, parallela, sottolineature, confusa). L’adozione di una scrittura diversa (dritta piuttosto che pendente) per mettere in evidenza concetti o citazioni di altri è una forma di pignoleria equiparabile alle sottolineature in un contesto di accuratezza e di scarsa malleabilità.

Le sue capacità critiche sono ridotte ma, in ogni caso, proporzionate alla sua sottigliezza intellettiva (stretta di lettere è proporzionata a stretta tra parole). Non è un ipercritico, ma quello che manifesta con la sua pignoleria è piuttosto il suo forte spirito di contraddizione (acuta).

La presenza di una certa cura grafica (spontanea, non studiata) e di gettata via alla meglio (nei legamenti, tra parole, lanciati quasi con noncuranza in avanti fino a congiungersi alla parola successiva) confermerebbero invece l’acquisizione di una propria autonomia di pensiero (guidato dalla logica) che si discosta dal modello assimilato. Per questo accennavo all’inizio che solo parzialmente la sua scrittura è ‘figlia del suo tempo’.

Nella sua maturazione personale dunque gli opposti inconscio e coscienza interagiscono e dialogano costantemente (non è una scrittura statica o stagnante, lo è solo all’apparenza) e gli elementi inconsci – pulsioni,  contenuti affettivi e opzionali – quando vengono portati alla luce sono da lui subito investiti in energia costruttiva, in decisionalità sicura senza esitazioni, e in azioni tangibili, seppur rivestite di audacia e protervia che possono rasentare l’altezzosità o lo sprezzo per sensi di sicurezza e di superiorità, più dimostrativa che sostanziale  (ardita, ricci spavalderia, aste rette 8, intozzata 1° modo 5, pendente e ammanieramenti, dinamica 6).

Intellettivamente

Il suo è un pensiero caratterizzato dalla logica ed egli impiega questa attitudine sempre e in tutto ciò che fa, sia dal punto di vista intellettivo che morale (attaccata e legata). Ascolta le opposizioni degli altri (fluida e pendente) ma non si scompone se incontra delle difficoltà serie: se ritiene dal suo punto di vista che quelle contestazioni non sono logicamente valide, le rifiuta con decisione sempre utilizzando la ferrea logica come argomentazione. Non sempre ciò che è logico è anche vero però, come qualcuno ebbe a dire. La continuità di pensiero e il flusso delle idee, con cui lega le premesse alle conclusioni, è così serrata e intensa che egli, in pratica, sostituisce con la logica il vaglio critico e la verifica. Si tratta di una carenza di riflessione che incide sul tempo (ridotto) che dedica al ragionamento. Senza il prudente controllo della verifica, la sua visione delle cose e del mondo, per quanto arguta, potrebbe cadere nel settoriale e restare nella superficialità.  Il pensiero, sempre in ebollizione, senza pause meditative a volte si fa pure nebuloso in lui (confusa 6 e chiara soltanto 6), perché esse si intrecciano o si accavallano (sovrapposizioni di lettere, anche di lettere tra una riga e l’altra = confusa 6). La sua audacia nasce anche da quel cumulo di desideri e aspirazioni che devono emergere a tutti i costi, perché egli non è un taciturno, né un timido. Il coraggio innato e la sicurezza di sé lo spronano ad intervenire istintivamente e senza freni.

La sua fermezza e determinazione (che ho analizzato a fondo nell’articolo precedente e sono la caratteristica più appariscente) non lo fanno certo desistere dalle imprese anche più difficili e insormontabili. L’ottimismo e la grande fiducia nelle proprie capacità sulla riuscita in ogni circostanza restano comunque sempre ancorati a qualcosa di concreto e, seppur con fatica, si mantengono nei limiti della realtà (calibro medio, chiara 6 è scarso ma sufficiente). Non è un fanatico, perché non si lascia condizionare da facili e inopportuni entusiasmi, e in questo lo aiutano molto la logica e un certo grado di pianificazione dell’azione (mantiene il rigo e attaccata, con disuguale metodico nel calibro per un certo estro e brio, oltre al calibro medio che modera gli effetti).

 

Ricapitolando – Grafologicamente e psicologicamente

in considerazione della complessità e particolarità del personaggio

 

Il segno acuta gli fornisce l’arguzia, il mantiene il rigo esprime tutta la sua costanza nell’ impegno, parallela gli dà quel tecnicismo necessario che rende più organizzata la sua azione, soprattutto nei momenti di confusione e concitazione (confusa), il segno ardita (e i ricci della spavalderia che la rafforzano)  trae forza e impulso dal suo ottimismo di fondo di riuscire in ogni circostanza, e la presenza della tenacia (angoli B) fa sì che gli altri lo rispettino nei suoi legittimi diritti: questi sono tutti elementi che gli consentono di ottenere dei validi risultati. La sua sicurezza interiore, che viene esteriorizzata con atteggiamenti baldanzosi e a volte  temerari, può attirare molte simpatie, soprattutto in coloro che sono timorosi o pieni di dubbi e che per questo ammirano maggiormente la sua (presunta) infallibilità. Anche il suo portamento si atteggia sempre alla sfida. Nei momenti di pericolo egli può essere addirittura un trascinatore.

Capace di atti eroici e di sorprendere con le sue scelte coraggiose e intrepide, è una persona che non rinuncia facilmente, soprattutto se lo scopo che si prefigge è nobile e degno. In tal caso egli fa onore al genere umano. Però, a causa della sua inclinazione alla supponenza, e alla scarsa riflessione, potrebbe commettere degli errori di valutazione (vezzosa civetteria 6 = vanità intellettuale).

 

Attitudini

Una persona con un concetto di sé così forte e intenso, con tale rigore operativo interiore e in stato di continua tensione è portata per lavori che richiedono sottigliezza e abilità discussiva, come le materie giuridiche e  in particolare l’avvocatura, per l’abilità nel colpire (acuta). Persona molto determinata e decisa, ama infatti puntualizzare, distinguere, ribadire, provocare. Sotto il velo della cultura egli nasconde la sua vanità intellettiva e un certo sprezzo generalizzato per eccessiva autostima. E’ portato anche per materie che richiedono molta logica, memoria, un buon livello di attenzione e tecnica: una di queste è stata per lui la stenografia.

(seguirà la versione in esperanto)

______________________________