Biografio pri Kazimierz Bein

supra-vice: Kazimierz Bein (Kabe), Brzestowski, Belmont,

sube: Grabowski, Zamenhof, Zakrzwewski ( 1906 )

bildofonto:   http://esperantofre.com/eeo/zamenhof/

_________________

          Kabe, pola esperanta pioniro (1872-1959), estas memorata ĉefe pro lia eksterordinara lingva influo kaj pro lia neniam klarigita kaj mistera apostateco rilate al esperanta movado.

          Per analizado de lia skribo (antaŭa artikolo) mi determinis kelkajn gravajn elementojn, kiuj povus iomete klarigi lian abruptan memvolan foriron el la esperanta movado, okazinta dum sia plej laŭdega esperanta aktiveco. Tiuj personecaj karakterizoj estas: lia intelekta vantemo kaj konscio pri sia intelekta supereco – lia karieremo – lia kunnaskita sendependeco kaj kontraŭkonformismo, per kiuj li ne estas taŭga labori teame, ĉar  – esence –  li ne vere kapablas adaptiĝi kaj akcepti alies konsilojn. Tiaj sumaj psikaj faktoroj estas probable la vera kaŭzo de liaj malakordoj kaj konfliktoj kun diversaj aliaj esperantistoj kaj kunlaborantoj. Sed li estis tiom inteligenta ne damaĝi Esperanton, kiu inter la artefaritaj lingvoj estis probable de li taksita kiel la plej efika, kvankam neperfekta. Li estis same inteligenta kompreni, ke damaĝiga agado kontraŭ Esperanto estus kiel damaĝi sian konkeritan reputacion, pro la fakto ke li dediĉis multon el siaj fortoj al tiu lingvo, kaj sukcese. Tia estas mia konkludo.

 biografieto

Sufiĉe ampleksajn informojn vi povas ankaŭ trovi rekte ĉe la esperanta versio de vikipedio: https://eo.wikipedia.org/wiki/Kabe

Li profesie estis, kiel Zamenhof, okulkuracisto kaj ekkonis unuafoje esperanton en 1887, sed fariĝis esperantisto (t.e. parolanto esperante) nur en 1903, 16 jarojn poste, kiam li renkontis persone Zamenhof. Tre baldaŭ li famiĝis en la Esperanta mondo, sub la pseŭdonimo Kabe, per traduko de Fundo de l’ Mizero de Sieroszewski, kiu aperis en la revuo Lingvo Internacia en 1904. Ekde 1906 li estis vicprezidanto de la Akademio. En 1911 li forlasis la movadon, kaj de tiam tute ne okupiĝis plu pri Esperanto. Tiuepoke li malpaciĝis kun Grabowski, Zakrzewski kaj aliaj, sed la esperantistaro ne povis kredi ke lokaj kaŭzoj povu vere rezignigi lin rilate al esperanta afero.

Liaj tradukoj estas tre ŝatataj. La plej gravaj estas La Faraono de Bolesław Prus kaj Vortaro de Esperanto (la unua unulingva vortaro, kun difinoj nur en esperanto). Ĝi estas ĉi tie:     https://www.pdf-archive.com/2014/01/26/kabe-1910-05-jan-2014/kabe-1910-05-jan-2014.pdf

Aliaj tradukitaĵoj estas: La Interrompita Kanto de Eliza Orzeszkowa / La Fumejo de l’ Opio de Władysław Reymont / Pola Antologio / Versaĵoj en Prozo de Ivan Turgenev / Patroj kaj Filoj de Ivan Turgenev / Elektitaj Fabeloj de la Fratoj Grimm / Internacia Krestomatio / Unua Legolibro / La Lasta de Władysław Stanisław Reymont / Bona Sinjorino de Eliza Orzeszkowa / En Malliberejo de E. Ĉirikov

Li ne verkis originalaĵojn en esperanto, li preferis traduki. Estas lia opinio, ke “la lingvo profitas pli multe per la tradukado, ol per libera originala verkado. La originala verkisto ĉiam iel povos eltiri sin, li simple ne uzos malfacilajn esprimojn aŭ simple donos aliajn anstataŭ ili.” (El Enciklopedio de Esperanto, eld 1933).

Intervjuata en 1931, dudek jaroj post kiam li foriris, kaj instigata de la intervjuanto klarigi pri la kialoj de lia movada forlaso, li parolas pri ne-progreso de Esperanto, kiun li ne rigardas solvo de la internacia lingvo. Restas fakto, ke – diverse de aliaj e-apostatoj – post sia foriro li ne subtenis aliajn planitajn internaciajn lingvojn…. kaj ne serĉadis… kaj tio dubigas pri lia malfrua klarigo.

Li restas en la historia kaj lingva memoro,  de Esperantujo, eĉ per nova termino : “kabei”, kiu troviĝas en vortaroj kaj diras tiel: “Fari kiel Kabe (pseŭdonimo de K. Bein) kiu, estinte tre vigla Esperantisto, subite kaj tute forlasis la movadon.

*

sed ni lasu ke li mem parolu pri sia esperantiĝo….

Jena teksto estas historia dokumento, eltirita de revuo UNIVERSO, numero 4, paĝoj 113-114-115, publikigita en 1909

_______________________________________________________

el la privata revuo-kolekto de konata esperantisto Antonio de Salvo, pri kiu mi invitas vin viziti la dulingvan retejon Esperanto-Vivo, tre  dokumentitan:  http://www.bitoteko.it/esperanto-vivo/eo/author/antonio-de-salvo/

 

UNIVERSO 1909-4,113

UNIVERSO 1909-4,114

UNIVERSO 1909-4,115

__

 

 

– Epilogo –
1983 memorigo pri Kabe 1983 Lodz Bein-1A

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Okaze de la 21-a Tutpollanda Kongreso de Esperanto en Lodzo, en 1983, multaj geesperantistoj vizitis la tombojn de Esperanto-pioniroj, inter kiuj ankaŭ tiun pri Kazimierz Bein, kaj la maneskribita letero de esperantistino Zofia Kłopocka estas atesto de repaciĝo de Kabe kun la esperantistaro, pleje dum liaj lastaj vivojaroj, dum lia malsano, kiam esperantistoj elmontris al li sian sinceran amikecon.

Annunci

Kabe … estas Kazimierz Bein

        ( grafoanalizo )

el bildkarto de li adresita la 16-an de januaro 1908 al S-ro Th. Cart , ĉe Presa Esperantista Societo. Bonvolu noti lian kreivan subskribon !

 

Kabe estas Kazimierz Bein

 

KAZIMIERZ BEIN, alikonate kiel KABE (noto 1), post tre intensa pionira agado por Esperanto, je la fino forlasis ĉion, abrupte kaj seneksplike… Mi analizis lian skribmanieron por klopodi trapenetri lian vivostilon kaj klarigi iujn liajn sintenojn. 

___________________ Grafologia slipo ____________________

Ĉi tiu mezurado plejparte rimarkigas la grafologiajn signojn de la supra skribaĵo, datita 16 januaro 1908 – kie la gesto estas pli memregata – sed mi ankaŭ atentis al la dua, je 12 de septembro 1908, tre multe pli dinamika kaj akcelita, pli nervoza. La signo-valoroj estas legendaj kiel kutime laŭ gradodekonoj, laŭ la metodo de Girolamo Moretti, skolfondinto de itala grafologio (por rememoro). Multnombraj estas la ĉeestantaj grafologiaj signoj, kaj tio elmontras per si mem multaspektan kaj kompleksan personecon. Lia skribo, organizita kaj strukturita, ĉefe sobra, bone prezentas la  emocian inteligenton (noto 3)

 

Mezuroj kaj signifoj:

  • MARKITA unua-maniere 10 (nekonstanta) la signo pri la impono – la stangoj estas pli dikaj ol la normo postulas
  • MARKITA dua-maniere 5-6 (nekonstanta, sed jam ekscesa pro la signotipo) la signo tipe emocieca – abrupte aperas strekaj dikiĝoj, tie kaj tie, senregule
  • sobra 10sobreco, lakoneco
  • ligiteco interlitere 9-10kunligemo de ideoj, logikeco
  • malegala kun metodo 9intuicio kaj organiza metodo (genieco, pro la intenseco de la grado)
  • klara 8precizeco de parolo kaj, pro tia intenseco kaj la kunĉeesto de eta skribo, neta distingo de konceptoj
  • saltetanta sur la baza linio 8impeto kaj nervozeco
  • rapida 8intuicieble: rapideco pri ĉio
  • sinua (=enŝoviĝa ) 7 kun elementoj de vigleco kaj liberaleco (en la itala: flessuosa) – intelekta kaj psika penetrado, kun risko profiti
  • tordiĝinta 3sufiĉa kontrolado kaj kapablo kontraŭi
  • larĝecoj: de literoj 7, inter la literoj 8, inter la vortoj 5-6 – la tri tipoj de larĝecoj rilatas la nivelon de la individua sociemo kaj ili, interplektitaj, donas gravajn indicojn pri la mensa ekvilibro de la skribanto, kvalite kaj kvante. Ili povas elmontri inhibiciojn kaj/aŭ mensajn malfermitecojn, eĉ elkorajn kaj ne nur intelektajn.
  • vokaloj A-O supre-malfermitaj  6-7  –  erotika teneriĝo, influebleco
  • anguloj je tipo B 6 ĉikanemo, rezisto
  • anguloj je tipo C  7 – ili inkluzivas angulojn je tipo A (=ofendiĝemo) kaj je tipo B (=persisto), kiuj devas esti mildigitaj kaj kelkfoje, tie kaj tie, pintigitaj = sagaco kaj organizado, t.e. konscio pri kio pleje taŭgas por antaŭeniri
  • ne-ekzistantaj marĝenoj (nur en la 1-a skribaĵo: maldekstra marĝeneto) – neceso okupi la tutan vivospacon, ia malkonsidero pri vivospaco de aliuloj (simbole: maldekstre estas sia origino, dekstre la estonto)
  • larĝeco/distanco inter linioj, jes ia malproksimeco, ia deiĝo el spertoj (faktoro kiu povas kontroli lian grandan emociemon, vidu supre ‘markita duamaniere’)
  • elana (=impeta) 6 iniciatemo (en la septembra bildkarto kelkfoje la literoj estas disetenditaj)
  • dinamika 5-6 – kunekzisto de detranĉitaj strekoj (vidu literojn ‘i’, ‘n’) kaj spiralaj gestoj (vidu literojn ‘d’, ‘pe’, ‘pr’, ‘spe’ de vorto Esperantista en la adreso de la supra bildo) = daŭra aktiveco en la penso kaj ago, vervo
  • vertikala kaj samtempe morbidaia fleksebleco en principoj kaj ideoj kiujn li kapablas firme subteni; sed temas pri fleksebleco kiu tute ne rilatas al cedemo
  • rigidaj stangoj  5, kurbitaj 2 –  retrofleksiĝemaj stangoj 3lia kutima disponeblo al aliuloj inklinas al rigideco, konsidere ke lia skribo estas ankaŭ vertikala kvankam morbida, kaj ke la 3/10 (tri dekonoj) de retrofleksitaj stangoj elmontras kaj konfirmas plene ian lian moralan repuŝemon.

Grafologia precizigo pri stangoj:

rigidaj signifas neflekseblecon

kurbitaj (dekstren) signifas konsentemon

retrofleksiĝaj (maldekstren) signifas repuŝon kaj malfidemon

  • Skribo decide eta (malgranda kalibre) – profunda kaj rafinita intelekto, penetrema penso kaj granda kapablo observadi
  • linio-ondiĝoj : ili dependas de lia dinamikeco kaj rapidemo skribi, pensi kaj agi. Rapida skribo igas pro tio la strekojn malpli stagnaj, kaj pli facile variaj – psike: neniaj malpozitivaj/pozitivaj indikoj

 LA PERSONECO

de

Kazimierz Bein, plejkonata kiel Kabe (noto 1)

surbaze de lia skribo

Premiso

La personeco de Kazimierz Bein sendube estas malsimpla; tion konfirmas lia skribo, kiu estas riĉa je ‘modifaj’ kaj ‘fundamentaj’ grafologiaj signoj, multaj el kiuj eĉ altgrade aŭ, ĉiukaze, ofte supermezuraj. Nome, estas multaj signoj kiuj sin reciproke potencigas aŭ kontraŭpezas, laŭ daŭra streĉo por sin ekvilibrigi, samkiel  ‘ekvilibroludo’ (ekzemploj pri tiaj miksiĝoj estas detale klarigotaj en noto 2).

LIA SKRIBMANIERO – 16 januaro 1908

ANALIZO:

Inteligento

Kazimierz Bein tenas kvante superan inteligenton, tre vervan, scivoleman, atentan.

Multaj estas liaj interesoj, kiuj libere vagadas kaj adresiĝas al tre diversigitaj kampoj: de filozofio al psikologio, de scienco al arto, de literaturo al politiko kaj al satiro, krome, kaj ne laste, estas en li granda scivolemo por la virina mondo, por ĉio kio koncernas la inan genron.

Do, temas pri inteligento kiu neniam ĝuas ripozon, kiu estas ĉiam en granda ekscitiĝo, kaj se mi estus devinta difini ĝin per moderna lingvaĵo, mi povus ĝin taksi kiel  emociiĝema inteligento, t.e. speciala inteligento, pri kiu oni ektraktis dum la jaroj ’90 de la pasinta jarcento kaj pri kiu multaj hodiaŭ agnoskas. Emociiĝema inteligento ne ĉiam estas racia; ĝi tre multe lasas sin influi per emocioj sed, tamen, ĝi sukcesas administri tiujn emociojn, kun avantaĝo por la persono, kun utila intima instruiga admono (noto 3).

Ŝajnas  ke Bein / Kabe konsumu tute interne siajn impresojn kaj sensacojn (lia ekstera sinteno estas alia: singardema dum la parolo kaj la faro, gardanta sekretecon, sobra – signoj: sobra kaj eta skribo). Ĉefe li zorgas pri la esenseco de la problemoj. Tre intensa estas lia percepto, tiel ke la ‘tujaj impresoj’ efikas kaj ege influas lin:  li daŭre, en sia menso, rememoras tiojn, rearanĝas la interpretojn de kio lin emociigis. Malgraŭ ĉio, je la fino li sukcesas koncepti ideojn kaj konkludojn bone organizatajn, interligatajn, eĉ originale prilaboratajn, ĉar li trudas al si (konscie/nekonscie) memregadon. Certe ne mankas al li kreokapablo kaj imagpovo.

Lia bone organizita pensmaniero, kvankam plurkolora, estas ankaŭ rafinita; li kapablas subtilaĉi kaj ĉikani kiam tio necesas por konvinki, sed li tion faras  persvadmaniere, sorĉe, loge, tutcerte ĉiam koncize (sobra). Lia mensa plasteco kaj lia akceptemo al multoblaj mesaĝoj, kiel antaŭe dirite, estas helpataj de energia logikeco kaj kritikemo tiel, ke li iamaniere sukcesas pozitive enkanaligi la travivaĵajn informojn (mi deziras revoki al vi pri la dirita emociiĝemo). El lia observo nenio perdiĝas. Li posedas bonan memorkapablon, materian kaj konceptan. Sed oni ne povas diri, ke li estas objektiva en siaj juĝoj, pro la fakto ke li estas multe selekta kaj diskrimina (literoj A-O pinte malfermataj kaj markita dua-maniere). Li povus utiligi rafinecon cele al sia ambicia inklino, al sia intelekta vanteco (MARKITA unua-maniere plus fleksa-sinua kaj eta).

Senstreĉe tre atenta ankaŭ al detaloj, havante li grandan koncentriĝon, li kaptas elementojn eĉ ne tro evidentajn al aliuloj pri la vivoproblemoj. Li forlasas nenion atentindan, en sia intima menso. Lia kapablo resumi estas valora, same li kapablas analizi kiam tio necesas, eĉ se li antonomazie ne estas analizemulo  (kiel, diverse, estis alia esperanta pioniro: Edmond Privat, pri kiu mi jam traktis).

Lia pensmaniero estas ĉiam tumultema, neniam stagnanta; lia verva interpret-maniero kondukas lin al novaj kaj duongeniaj solvoj.

Entute, li estas   persono kiu distingiĝas   kaj, grave,  kiu   ŝ a t a s    d i s t i n g i ĝ i   (kaj la afero akiras alian signifon, ja).

Aktiveco – agemeco

Dinamika, rapidema, intuicia, li celas atingi la plej grandajn rezultojn tra esencaj elektoj kaj per eta streĉo,  ekspluatante alies aktivecemon. Li multe finaranĝas. En li superregas introvertita inklino, sed ekzistas sufiĉa ekvilibro inter optimismo kaj maloptimismo. Li neniam iluziiĝas, kaj ĉi tia memkonscio helpas lin eviti eventualajn riskojn aŭ falegojn. Ne, li ne estas senpacienca sed ne toleras tro lantajn homojn aŭ tro prokrastajn, kaj eĉ proksimumajn aŭ senpripensajn. Lia  netoleremo povus  transformiĝi al malmodesteco, al ĉioscieco kaj, fakte, al aroganteco, malgraŭ li ruze tenas ĉion kaŝita en si. Li intuicie kaptas oportunecojn. Li inklinas al elstariĝo, sed tute ne talentas por komandado, precipe ĉar iuj liaj favorismoj al kelkiu (malavantaĝe al aliulo) kaj la simpatioj kaj malsimpatioj de kiuj li dependas, naskigas eblajn nekontentojn en la ĉirkaŭa socia medio .

Ĉiukaze, lia esprima lakoneco kaj reduktita eksterigo je propra vera juĝo kaj sento, kelkfoje profitcelaj, helpas lin malpliigi la damnojn kaŭzotajn de partieco kaj selektiveco.  Li renkontas malfacilaĵojn labori grupe kun aliaj, en ekipo, ĉar li ŝatas devigi siajn labormetodojn en la praktiko, taksante ilin kiel la plej bonajn. Li utiligas argumentitajn persvadojn por sin defendi, ankaŭ rafinecojn, kaj multe teoriigas: malgraŭ ke li estas tre avara je vortoj, lia faro ege efikas (sobra en la fundvorta gesto, ligita inter la literoj pro la logikeco kaj eta skribo pro la intelekta profundeco).

Supozitaj kapabloj

Se lia granda emociiĝemo, kiu donas al lia karaktero ian malfortan punkton, estus malpli intensa, li estus fariĝonta bonega diagnozisto, kaj en la medicina kaj en la psikologia fakoj. Diverse, li nekonscie direktiĝas prefere al socia karierado, al sia persona prestiĝo-akiro, pilotata de sia intelekta vantemo, kaj tiel li devojiĝas rilate al homoj. Atingado de siaj ambiciaj celoj vere estas por li kialo por pluvivi. La afero estas naskita ĝuste de ambicio, sed ankaŭ de forta sento pri propra intelekta supereco, kaj de sia aroganta fiereco (vertikala pro fiereco, MARKITA unua-maniere = dikaj stangoj pro imponemo, eta pro la intelekta vantemo, flekse-sinua pro la ruzeco).

Ame

Malsimpleco, pretendoj, selektivemo, kaj ankaŭ senkomunikeco pri intimaj sentoj kaj emocioj (sobra skribo) malpermesas al li serene vivi amrilatojn laŭ ties natura disvolviĝo.

Profesie

Li ne talentas por instruado: li ne posedas la necesan internan kvieton por transdoni sciojn, ĉar en li venkas la elstaremo. Ĉiukaze, li kompetentas pri pluraj temoj en malsamaj fakoj, kaj alvenas al nekutimaj kaj novaj solvoj, sukcese (malegala kun metodo pro la intuicio, fleksa-enŝoviĝa pro psika kaj intelekta penetrado, eksaltema t.e. saltetanta sur la baza linio pro la impetoj kaj elanoj, elanoj plifortigataj de larĝa interlitere altgrade, eta pro la rafiniteco kaj atento al detaloj).

Realaj kapabloj

Li tre ŝatas teoriojn. Li inklinas al ĉiu studado kaj tasko kiuj necesigas sinkoncentradon, metodon, rezonadon kaj, samtempe, spiritpretecon. Plejparte, li inklinas al sciencaj aktivecoj.

Konkludo

Sendube, lia personeco estas komplika. Estas eĉ malfacile ĝin prezenti, ĉar ĝi estas ekster-regula kaj distingiĝas rimarkinde de tiu ordinara de samepokanoj. Ankaŭ grafike: lia skriba gesto ŝajnas pli evoluinta kaj moderna ol tiu de samtempuloj, ne influata de kulturaj instancoj. Tutcerte li ne estas ‘simpla soldato’ (malĉefa), sed prefere  memsufiĉa. Mi taksus lin kiel ‘solecan ĉefon’.  Mi opinias ke lia interesiĝo al esperanto devenis el ties originaleco, ekstrema logikeco kaj  gramatika strukturado; eblas ke li ne funde komprenis aŭ akceptis la humanecan kuntrenantan spiriton de la internacia lingvo (kiu celas plejfunde al unuigo de popoloj per komuna lingvo, la  tiel nomata ‘interna ideo’). Pro tio, senhezite kaj senprobleme, li povis eliri el la esperanta movado, al kiu li donacis multegajn el siaj personaj lertecoj kaj tempon, sed kiu evidente ne plu kontentigis lian nekonformistan spiriton.

Lia arida memamo, fierego (kiu ne estas ĉiam bona konsilanto) kaj intelekta vanteco,  kondukas lin malakcepti ian ajn humiligon aŭ malvenkon; li ne agnoskas personajn fiaskojn, pro tio tre probable – ĉar li estas ankaŭ ruza – retiriĝis antaŭ eventuala falego de la esperanta afero, de li supozita. Krome, li utiligas ironion por sin-defendi, sed ironio estas ofte ne-estimata, kaj ne-estiminda, precipe kiam ĝi estas efika por vundi kaj intence trafi la ofendiĝemon kaj sento-kapablon de aliuloj.

________________

Notoj:

  1.   KABE   –   KABEI  :

Kabe estas lia pseŭdonimo, establiĝinta per unuigo de la du unuaj literoj de lia nomo kaj familia nomo. Dum la tempo-fluo, en la esperanta medio oni kreis novan terminon kiu tute certe rilatas al li: ĝi estas ‘ kabei ’–  uzata por difini personon kiu antaŭe estis tre agema favore al esperantismo kaj poste, abrupte kaj sen-eksplike, forlasas la movadon (kiel ja faris Kazimierz Bein). Ĉi tiu estas ‘Historio’.

2.  EKZEMPLOJ  PRI  SIGNO-KUNIĜOJ   (rilate al skribo de Kabe):

Por ekzempligi pri kio mi intencas diri per ‘ekvilibroludo’, kaj sekvante la instruojn de G. Moretti, mi klopodas priskribi kelkajn grafikajn-psikologiajn interplektojn de signoj ĉeestantaj en la analizitaj skribaĵoj:

  •                           Elana [signo esprimanta malfermon] povus devojigi angulojn B  [kiu estas signo je mensa  fermiteco]
  •                          Ang. B [persistemo] estas plifortigata de MARKITA dua-maniere [emociiĝemo]
  •                          Ang. B [persistemo] estas pli fortikigata de MARKITA unua-maniere [signo voloplena al dominado sur aliajn homojn]
  •                          Larĝa inter la literoj [malavareca juĝo] malpliigas ang. B [kiu estas signo pri avareco kaj persisto]
  •                         Ang. B [persistemo] estas moderigata pro la ekzisto de vokaloj A-O surpinte malfermitaj [influebeleco].

      Mi esperas, ke mi sufiĉe sukcesis klarigi al vi la ne tro facilan koncepton de ‘intermiksiĝo de grafologiaj signoj’. Intermiksiĝo de signoj estas la kerno de grafologio, ne nur serĉado kaj mezurado de grafologiaj signoj…!

    3.  KELKAJ  INFORMOJ  PRI  LA  ‘ emocia inteligento ‘  –  EVIDENTIGO:

Kion esprimas la skribo de Kabe nuntempe oni nomas ‘emocian inteligenton’ (emociiĝema estas la samo). Pri tia formo de inteligento, tute aparta, speciala, oni komencis paroli, kiel jam dirite, dum la 90-jaroj de la pasinta jarcento kaj, aktuale, oni akceptas ĝian ekziston kaj ĝin esploras. La ‘emocia inteligento’ estas inteligento ne ĉiam racia,  ne baziĝinta nur sur intelektaj faktoroj de kono (percepto, imago, memoro, rezonado, k.s.), sed inteligento tre influebla per la emocioj; inteligento kiu tamen kapablas mastrumi tiajn ekscesajn emociojn, kiujn ĝi sukcesas kontroli kaj sinregi, kun kiuj ĝi kapablas kunvivi, eĉ eltirante el ili iun profiton kaj utilan personan ekscion kaj lernadon.

 

LIA SKRIBMANIERO –  bildkarto je 12 septembro 1908 – fronta-dorsa

_________________________________________________________

biografio pri A. Kofman

Malmultajn informojn, kaj dislokite, mi trovis pri ĉi tiu grava pioniro de Esperanto.  Se mi maltrafis la celon, bonvolu sciigi tion al mi, kaj mi korektos eventualajn erarojn faritajn.

Deviga mia klarigo: kio evidentiĝas en la antaŭa mia analizado pri lia skribmaniero estas afero tute aŭtonoma, kaj rilatas lian psikan bazan dinamismon, kiel homo.

Krome, por kompreni pli bone la ĉirkaŭan etoson dum lia agado por la esperanta afero, mi juĝas necese doni al vi kelkajn historiajn informojn, plejparte eltiritajn – tie kaj tie – el la Enciklopedio de Esperanto (eld. 1933), sed ne nur.

 

Historiaj notoj, malmulte konataj, kiuj bone klarigas la eksiĝon de pioniroj kiel A. Kofman, kaj forlason de Esperanto por transiri al aliaj planitaj lingvoj… sed sensukcese…

 

Vi devas scii, ke la unuaj provoj traduki literaturaĵojn al Esperanta lingvo havis plejofte la karakteron de lernej-ekzerco. La verkintoj sendis siajn manuskriptojn al Zamenhof (tiam ĉefredaktoro de revuo La Esperantisto) kiu, antaŭ ol aperigi ilin en la gazeto, korektis erarojn stilajn kaj gramatikajn. Multaj el la regulaj kontribuantoj al la gazeto dum tiu periodo (1889-1895) iĝis ĝenerale konataj pro sia traduk-agado; inter ili troviĝis Grabowski, de Wahl, Devjantin,    K o f m a n     kaj L. E. Meier.

Tiutempe, oni plej ofte tradukis el lingvoj rusa, pola kaj germana: afero klarigebla per tio, ke tiuj estis la gepatraj lingvoj de la plimultaj esperantistoj.

Poste okazis reform-epoko. Reformismo, verdire, naskiĝis kun Esperanto: de 1891 ĝis 1894 la dirita gazeto estas plena je reform-provoj…… Tio devigis Zamenhof mem publikigi en 1899 plenan reform-projekton kiun li submetis al voĉdonado…..SED…. ĉia ŝanĝo estis forĵetita. Tio kunportis, ke multaj reform-emuloj (inter kiuj ankaŭ    K o f m a n ) forlasis esperanton. Sed – malsame ol ĉia antaŭvido – ilia eksiĝo, historie, elmontris ke la lingvo, liberiĝinte de la senfruktaj kaj sensencaj diskutoj, de tiam povis praktike evolui trankvile !!! Tio elmontris, krome, ke – en lingvaj aferoj – la unueco kaj principo de kontinueco estas pli valoraj kaj gravaj ol la ETERNE DISKUTEBLA perfekteco.   Kaj, post la ĉeso de la diskutoj, Esperanto tiel bone prosperis, ke kelkaj eminentaj Reformemuloj (inter ili Grabowski, sed ne A. Kofman) revenis al la movado. La esperantistaj amasoj (jam ekzistis tiaj) restis fidelaj.

Tio elmontras, fine, ke – kiel asertis Zamenhof – la internacia lingvo ESPERANTO estas propraĵo de la homaro, kaj evoluos kiel evoluas etnaj lingvoj, en la respekto de tiuj fundamentaj 16 reguloj de ĝia gramatiko. Fakte, tiuj malmultaj devigaj respektindaj reguloj sukcesis, kaj sukcesas,  doni kontinuecon al la lingvo Esperanto kaj al ties ekzisto kaj sukceso.

 

 

Biografio:

 

Abram (Abraham Antoni) KOFMAN  el Odeso, naskiĝis  1865 kaj mortis en 1940.

Kiel oni legas en la grandioza volumo   HISTORIO DE LA ESPERANTA LITERATURO, eld. LF-KOOP 2015, Aŭtoroj Carlo Minnaja kaj Giorgio Silfer), je la paĝo 569: “Eble pro lia posta transiro al Ido kaj plue al Occidental, sed pli probable pro lia nepartopreno en la loka esperantista kluba vivo, la sciigoj pri li aperintaj diversloke estas malprecizaj, foje nete eraraj. Komence estis konfuzo kun alia hazarde samnomulo Kofman, loĝanta tute aliloke, kio trenis al eraro kaj en la persona nomo kaj en la dato de esperantistiĝo….” Samvolume: “pri profesio, en 1906, en formulo por la Lingva Komitato li sin deklaris ‘repetisto de gimnazianoj‘ . ” je p. 41

Rusa judo, librotenisto, esperantisto, poligloto, li estis eminenta Esperanto-poeto kaj art-tradukisto de la unua periodo (1892-1906). Kofman esperantiĝis en 1892. Li verkis originale poemojn kaj tradukis el la angla la dramon Kain de Byron, parton de Iliado laŭ la rusa kaj germana tradukoj, tion li faris en 1896.  Li ankaŭ tradukis partojn el Faŭsto de Goethe, nome la “Kanton de Margareto” kaj el Heinrich Heine. La unuaj du aperis en libroformo, la lasta troviĝas en malnova jarkolekto de la periodaĵo “Lingvo Internacia”. Li verkis artikolojn por la periodaĵo “Lingvo Internacia” kaj kontribuis al Fundamenta Krestomatio  (1903). Julio Baghy juĝas en la Enciklopedio de Esperanto en 1933: “Liaj stilo kaj tradukmaniero distingiĝas per arta simpleco kaj viva klareco. Lia pionira laboro meritas atenton de la posteuloj. En la komenca periodo de la literatura lingvo li vekis admiron per sia esprimkapableco.” En 1896 li planis aperigi poemaron, tradukitan de li el 18 lingvoj (el vikipedio).

Kofman antaŭ 1910 transiris al Ido (noto 1), poste al Okcidentalo, tamen liaj postlasitaj verkoj kaj tiama lingvokulturado restas rimarkindaj en la esperanta medio.

 

_____________

(1) en la menciita Historio de la Esperanta literaturo oni informas ke “…estis longe prokrastita lia eksigo el la Lingva Komitato (okazinta nur en 1914), dum aliaj idistoj estis eksigitaj tre pli frue.” je p. 569  Mi analizis lian skribon datita 1910, tio konfirmas, ke li tiujare skribantas ankoraŭ en esperanto, sed jam oni vidas signojn, ke io ne bone funkcias: li ne aboniĝis la Oficialan Gazeton kja pro tio (li diras nur pro tio) li ne voĉdonis….

Lingva Komitato 1907 – Li ne estas en la foto de komitatanoj (Zamenhof estas en la centro, dua linio)

Abram Kofman

                        ( grafoanalizo )

(1865 – 1940)

Li nasikiĝis en Odeso (it. Odessa) kiu tiutempe apartenis al la rusa imperio, kaj hodiaŭ ĝi troviĝas en Ukrainio

supre: LIA SKRIBMANIERO  en 1903 – el fronta-dorsa poŝtkarto – 38-jara

sube: en 1910

en 1910  li estis 45-jara

 

_________________________Grafologia slipo ________________________  

 Mi pristudis ambaŭ skribaĵojn, sed la grafoanalizado rilatas ĉefe tiun je 1910, kiam Abram Kofman estis 45-aĝa, kiam li foriris el la esperanta movado.  En la alia skribaĵo li estis 38-jara.

Rememorigo: la mezurado de la signoj estas farite laŭ dekonoj. Ĉi tie mi evidentigas la plej signifajn grafologiajn signojn:

  • Determinantaj signoj:  9 paralela / 9 klara / 8 baza linio rekte konservita / 6-7 interlitere ligita, sed neregule / 7 anguloj je tipo A / 6 anguloj je tipo B / 6 angulforma / 4  liter-larĝeco / 4-5 larĝeco inter la literoj / 6-7 larĝeco inter la vortoj / 6 etega-pedanta
  • Modifigaj signoj:  Akurata / sobra / 8 bagatelatenta / 6 subtila / 5 markita unuamaniere (=stangoj pli forte premataj) / 2 markita duamaniere (=emocieca intenseco en la normo, strekoj tie kaj tie abrupte premataj) / 4-5 dekstren kliniĝinta
  •  Epizodaj aŭ hazardaj signoj finlitere: neniu, escepte de subskribo (kie vi vidas, finvorte, senpensan geston: tiu estas spontana kaj je tipo ‘subjektiveco’)

 _________________________________________________

Abram Kofman (1865-1940)

unua impreso

 

Lia skribo ekaperas tre ordigite, preciza, klara, sinkontrola, pristudita, preskaŭ skrupulema kaj pedanteca. Ĉi tiu estas mia unua, kaj suma, impreso. Sed ni vidu plej profundece la grafikajn kaj psikologiajn dinamismojn, kiuj gvidis min dum la analizado kaj kondukas al tia suma rezulto. Temas tutcerte pri skribo kie la FORMO regas super ĉio alia. Tion, ankaŭ ne-grafologo povas konstati.

 

 

la personeco de Abram Kofman

 

Se oni  antaŭsupozas ke skribado signifas ekrilati kun iu aŭ io, la sinteno de Abram Kofman – pri ideoj, situacioj, personoj kaj ankaŭ aferoj – estas ege akurata kaj malmulte spontana, eĉ pristudata. Lia respondo tre multe alproksimiĝas al teknikeco kaj al skemeco. Tia estas alia ĝenerala impreso.

En lia skribo oni rimarkas malmultajn skribo-ŝanĝojn, daŭran regulecon kaj uniformecon, kiuj nepre spegulas lian psikan senŝanĝemon, regulecon kaj konformemon, kiu verŝajne estas kondiĉita de fiziologia sistemo, same senŝanĝa kaj regula (mi atentigas pri la Centra Nerva Sistemo, tiu muskola, ĉefe tiu subtil-muskola ĉe la manoj, la kora ritmo, la temperamento, k.t.p.); sed ankaŭ vivspertoj influas.

Inteligento

Ŝatanto je tradicioj kaj lernitaj reguloj, kiuj estas por li kaŭzo de sekureco kaj stabileco, li posedas asimilan kaj monotonan inteligenton, malmulte krean. Fakte, li estas malmulte fleksebla kaj ne kapablas liberiĝi de modeloj kaj skemoj, kiujn li tre klare enmemorigas laŭ fidela percepta precizeco: sed tioj konsistigas lian ‘forton’, kaj de ili li malfacile sin formovas. Pro tio ĉi, li ne sukcesas renoviĝi. Malfleksebla mense, tamen li havas fortegan memorkapablon,  lokan kaj ĉirkaŭlimigitan, pli ol intelektan (t.e. konceptan). Amanto je ordo kaj precizeco, zorganto ankaŭ pri purecigo de sia korpo, li esprimas tian sian inklinon en ĉiuj siaj ĉiutagaj faroj. Lia penso estas do klara kaj preciza, adekvata, celkonforma, kristala… situacioj kiuj permesas al li havi ankaŭ tre efikan, simplan, facile kompreneblan kaj nekontesteblan parolmanieron. Kohere, lia stilo estas sobra, efika kaj simpla, sed preciza. Li  estas kontenta nur kiam ĉio estas bonorde lokita en sian propran, taŭgan, kaj nepran lokon (akuratega skribo, klara kaj sobra).

Pri logikeco  – Liaj kapabloj deduktaj kaj kunligi ideojn estas subtenataj kaj influataj de lia interna neceso halti nur antaŭ evidentecoj kiuj alvenas el ekstero, kiujn tro longe kaj ekscese li rigardas. Tia stilo,  en psika kunteksto de mensa malfleksebleco, nepre kondukas lin al kritikemo rilate al aliuloj, al neprofunda rezonado, ĝis la agnoskata perfektismo; krome, tio malpliigas lian empatio-kapablon,  kaj malhelpas liajn interpersonajn rilatojn.  Laŭ moderna terminologio, tion oni povus nomi inhibicio (1), per kiu li fariĝas suspektema kaj malspontana.

Liaj mensa fermiteco, troa akurateco, kaj serĉado de modela perfekteco originas el ia ofendiĝema sento, certe, kaj pligrandigas lian suspektemon, kaj kondukas lin al unuflankaj juĝoj (signoj: neregula ligiteco/malligiteco inter la literoj, kio ne permesas al li harmonion inter sintezo kaj analizo, ekscesa klareco ne ĉiam vere necesa, paralela kiu elmontras lian malempation, etega skribo kiu elmontras lian skrupulecon, fiksita sur la baza linio horizontale kiu konfirmas lian koherecon, sobra kaj pedantema kiuj, plifortigitaj de la kunĉeesto de paralela, elmontras lian esencan senpersonecan ‘teknikan reprodukton’).

Komunikokapablo

Lia parola komunikado estas klara, sendifekta, kelkfoje eĉ alloga, ĉar lia priskriba klareco, simpleco, sobreca esprimiĝo, kune kun precizeco provizas lin je aprecinda komunikema eleganteco, tute ekstera, kiu povus naski admiron kaj aprobon en ne tro atenta aŭskultanto. Lia simpleco devenas de sobrecemo. Lia esprima precizeco  devenas de absolute klara kaj atentega percepto, vida-aŭda, sed kiel realo aspektas, kaj ne pri ties plej psikaj kaj homaj nuancoj.

Pro tio, eĉ se li ne havas inklinon inventi, kaj psikologie kompreni, li estas talenta por literaturaĵoj kiuj per si mem postulas lertan uzon de vortoj kaj priskriboj.

Laŭ psikologia vidpunkto li aperas malmulte aminda, pro lia unuflanka malindulgemo  kaj plena akcepto de skemoj (signoj: paralela-rigida, akuratega, sobra, klara kaj egala al lernita modelo).

Amemo

Liaj tro pesataj kaj ekzamenitaj sentoj, kondiĉataj de antaŭjuĝoj, ankaŭ pri amaj aferoj igas lin manka je spontaneco. Krome, li tro longe fiksiĝas sur la ŝajnoj ĉar, kiel mi jam diris, lia kutima malempatiemo malpermesas al li vere kompreni alies estmanierojn. Li valorigas la malvarman formon ol sentojn (signoj: paralela, malflua, akurata, mallarĝa en la literoj). La postuloj de lia Mio venkas super tiuj afekciaj kaj sociaj (paralela-angula-dekstrenklina kiuj montras lian personan avantaĝon, anguloj je tipo A kaj B plus  baza linio rekte konservata kaj kelkfoje eĉ ankrata aŭ  fiksata, kiuj elmontras lian malcedemon).

Ofendiĝemo (anguloj je tipo A) kaj ĉikanemo (eta kaj angulforma skribo), aŭstero kaj malkoncedemo (rigidaj stangoj kaj anguloj je tipo B) estas la unuaj kaŭzoj de lia nesufiĉa spontaneco (akurata); probable liaj sociaj spertoj ne estis tro kontentigaj kaj eblas, ke li vivis en tro-juĝaj medioj. Lia viv-disvolviĝo baziĝas sur rutino kaj li konscie opozicias al ia ajn alĝustigo. Do, ankaŭ laŭ la senta vidpunkto, kiel laŭ la intelekta, li estas manka je fleksebleco kaj knedebleco.

Laborkapabloj

Pro la menciita lia lerteco (kio, atentu, estas pli ol kapablo) esti akurata kaj preciza, multaj laboraj vojoj povas malfermiĝi antaŭ li:  ‘klareco’ tiugrade igas al li la kapablon instrui, sed temas pri ordinara kaj ne superleneja aŭ universitata instruado, ĉar li ne estas tiom vigla kaj intuicia aŭ spiritpreta por alfronti novajn temarojn, malsamajn ol tiuj lernitaj.

Taskoj kaj oficoj kiuj postulas perfektecon estas por li taŭgaj, en la elektata kampo. Helpus lin la akurata zorgemo. Li ne estas inklina inventi novajn sistemojn, aŭ deturniĝi de la kutima vojo. Li prefere agas laŭ etaj perspektivoj, ĉar lia organizkapablo por plenumi majestajn farojn estas nesufiĉa.

Sciencaj studobjektoj kiuj postulas logikecan rezonadon estas taŭgaj por li. Li elektis, en la matematika sektoro, librotenadon. Li estas bonega en ‘aplikata’ matematiko, sed ne tro multe en ‘koncepta’ matematiko.

La librotenada profesio de li elektita tutcerte kongruas kun lia personeco: fakte, li estas tre lerta protokoli, registri, katalogi, librotenadi, kontroli la movojn (stokaĵojn, inventarojn, k.t.p.), ĝuste tial, pro la evidentigitaj liaj psikaj rigoraj karakterizoj.

Lia emo fiksiĝi en ĉikanemaj rezonadoj permesas al li sufiĉe atingi literaturan kaj historian kritikokapablon. Mi ne scias, ĉu efektive li elprovis tian laboron. Lia ago kolekti informojn estas ĉiam preciza kaj fidela al la ekzamenitaj situacioj, kaj ne gravas ĉu temas pri lingvaj, historiaj aŭ administraj datenoj, aŭ simalaĵoj.  Li estas precizega, eĉ kiam tasko necesigas lacigan kaj tedan laboron, afero kiu ne estas specialaĵo por ĉiuj, li sukcesas.

 

Lingva kuriozaĵo:

Kofman, kiel Zamenhof mem, alkutimiĝis skribi ruslingve. Mi ekvidas ke ili ambaŭ en manskriboj skribas la literon  ‘k’  etmajuskle, kaj ne vere kursive.  La litero, se vi bone observadas, restas plene en la centra parto (korpo) de la skribaĵo (kiel la pli malgrandaj kursivaj literoj  a, m, n, o, u, c, ĉ …..) . Kiel jam dirite rilate al Zamenhof, mi opinias ke tia  karakterizo estas rilatigebla al la ofta uzo de cirila alfabeto (2), kiu ne tro multe distingas inter majusklaj kaj minusklaj literoj. Mi rimarkas ke la du ruslandanoj, ambaŭ, skribas sam-mamniere la literon  ‘k’ , neoblonge, sed mi  nur miras ke ili, ambaŭ, ne sin kondutas tiel okaze de la esperanta (pli okcidenta) litero kursiva ‘h’, aŭ eventuale  ‘t’ . Mi devus kompari pli multajn skribaĵojn por vere konstati ĉu temas pri kultura afero aŭ ne. Se iu rusa esperantisto povas min helpi por klarigi……bonvenu! Laŭ grafologia vidpunkto, oblongaj literoj kiuj estas verkataj maloblonge povus esprimi ian platiĝon.

____________________

  • Inhibicio = Psikologie: ĉesigo aŭ limigo de iuj kondutoj. –  Neŭrofiziologie: nerva fenomeno kiu malpliigas aŭ ĉesigas funkciojn de Centra Nerva Sistemo. – Biologie: malplifortigo de iu funkcio kiu malhelpas aŭ malrapidigas iun evoluprocezon.
  • La cirila alfabeto estas uzata por skribi variajn slavajn lingvojn (rusan, ukrainan, belorusan, serba-bosnian, bulgaran, makedonan, serban kaj rutenan) kaj neslavajn lingvojn kiuj estas parolataj en kelkaj eksaj sovetiaj respublikoj aŭ en la hodiaŭa Rusa Federacio.

origina bildofonto:       http://www.csi-multimedia.it/IT/russia/la-lingua-russa.html

origina bildofonto:    https://simone202.blogspot.it/2012/09/lalfabeto-cirillico.html

 

 

 

 

 

 

 

Biografio pri G. Bianchini

tit12_01bis

bildofonto: http://www.ikue.org/tit12_01bis.html

Kolegio Sankta Emeriko. Unuavice, meze, sidas la itala paroĥestro Jakobo Bianchini

 

Giacomo (Jakobo) BIANCHINI estis itala pastro kaj esperantisto, kaj lia poresperanta agado estis tre signifa ankaŭ internacie.

Naskiĝinta en itala regiono Friuli la 12-an de marto 1875, plejprecize en vilaĝeto Carbona apud San Vito al Tagliamento, provinco de Pordenone – li mortis en 1954 en Cimpello di Pordenone. Frua esperantisto kaj membro de Lingva Komitato kaj de Akademio de Esperanto, li estis ankaŭ unu el ĉefaj protagonistoj de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE), kiun li kontribuis fondi, kaj instiganto je multaj internaciaj rendevuoj de katolikaj esperantistoj.

Bianchini nel 1916
jaro 1916

Unua el 12 gefiloj de malriĉa familio – post li naskiĝos: Giuliana, Elisabetta, Rosa, Caterina, Piero, Maria, Natale, Umberto, Giacomina, Luigia, Giuseppe (kiu mortis infano) – Bianchini povis viziti lernejon en Galleriano ĉe emerita profesoro de la Seminario de Udine danke al pastro de apuda vilaĝo, Gabriele Fioritto, kiu disponigis al lia familio ioman monsumon ĉiujare. Li daŭrigis sian studadon en tiu Seminario kaj poste en tiu de Portogruaro, kie li estis ordinita pastro la 3-an de aŭgusto 1903.

Datoj

Tre baldaŭ li kontaktiĝis kun esperanto, tio okazis en 1904, kaj redaktis sian unuan artikolon en friula ĵurnalo “Il Crociato” la 5.an de aŭgusto 1905. Lia unua verko en la internacia lingvo estis Hebrea Kalendaro, eldonita en 1906. Kiel jam evidentigite, en 1908 li persone en Vieno konis Zamenhof, la fondinto de esperanto, kaj jam li kunlaboradis kun la katolika esperanta revuo «Espero Katolika», kiu estas la plej malnova E-revuo (fondita en 1903) kiu daŭre aperas ( http://www.esperokatolika.org/index2.htm ).

Pastro Bianchini reprezentis la italan esperantistaron en la Universalaj Esperanto-kongresoj (UK). Li aranĝis prelegojn, kursojn de Esperanto por laborantoj, gejunuloj kaj ankaŭ por la migrontoj, opiniante, ke ĉi tiu lingvo povus utili al ili eksterlande. Li verkis artikolojn pri Esperanto por la dioceza semajna gazeto kaj kreis Esperanto-grupon. Novembre de 1910 li estis en Bolonjo kie, kun la konsento de ĉefepiskopo Giacomo Della Chiesa, estonta papo Benedikto la XV, li okazigis prelegojn kaj kursojn kun sufiĉe da sukceso. En 1910, post la Unua kongreso de IKUE en Parizo (vidu lian tiudatan skribaĵon de mi grafoanalizita), li estis ankaŭ elektita membro de la tiama Internacia Lingva Komitato kaj en 1951 membro de la Akademio de Esperanto, similigebla al Itala Lingva Akademio (la mondkonata Accademia della Crusca).

En 1912 li kunfondis la Italan Katedron de Esperanto kaj sukcesis varbi alian friulanon, Antonio Paolet de San Vito al Tagliamento, kiu ne multe poste fariĝis la unua itala eldonisto de libroj kaj revuoj en Esperanto. Kune kun li Bianchini fondis en 1913 la italan revuon “L’Esperanto”, daŭre eldonata eĉ nuntempe, kiu estas organo de Itala Esperanto-Federacio (FEI  t.e. Federazione esperantista italiana). En oktobro 1913 li partoprenis en Romo en la kongreso de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE t.e. Unione Esperantista Cattolica Internazionale), kies ĝenerala sekretario li fariĝis. Dum la kongresaj laboroj Bianchini, kiu jam havis influon sur kunfratoj, akiris sukceson:  ke la Malnova kaj Nova Testamento estu tradukotaj al esperanto.

Samjare (1913) li publikigis Lernolibro de itala lingvo, libro por lerni la italan pere de esperanto. Je eksplodo de la unua mondmilito, kompreneble, IKUE malrapidigis sian agadon. Por ne resti senokupa, inter 1914 kaj 1915 li publikigis Tutmonda adresaro de katolikaj esperantistoj kaj Tiu de latina lingvo, kiu estis latinlingva gramatiko en esperanto.

En 1916 oni elektis lin ĝenerala sekretario de la asocio (IKUE) kaj per tia rolo li volis kontakti papon Benedetto XV, kiu antaŭtempe elmontris grandan intereson por esperanto. En 1920 li partoprenis la unuan postmilitan internacian kunvenon de IKUE kiu estis organizata en Hago (L’Aia). Postjare, oni nomis lin paroĥestro en Pradis, diocezo de Concordia, kie li restis ĝis 1927. Ek de 1927 ĝis sia morto li vivis kaj estis paroĥestro en Cimpello.

Dum la faŝisma diktaturo Esperanto havis multajn malfacilojn pretervivi, ĉar ĝi estis alportanta pacan kaj fratan mesaĝojn. Ĉiukaze, en 1934 li publikigis esperanto-kurson  (gramatiko plus vortaro), kaj en 1937 alian verkon: Malgranda katolika katekismo, originale verkitan en esperanto.

Li interesiĝis ankaŭ pri speleologio. Dum sia restado en Pradis di sotto li esploris la apudajn grotojn, komprenante ilian gravecon. Unu el ili fariĝis elvokiva kapelo en kiu, je Kristnasko, oni celebras la noktomezan Meson. En proksima abismo oni starigis grandan krucon: multajn jarojn poste oni dediĉis tiun lokon al li. En 1922, kiam li loĝis en Pradis, li verkis itallingve poezion por ekzalti, la unua, la belecon de  tiu loko.

 Jen du el la 14 strofoj, kaj foto pri tiuj mirindaĵoj:

A’ piedi son l’acque – che cascan dal monte  
E fanno rumore – che sembra ruggir;
Poi limpide scorron – qual tacito fonte,
Poi in breve s’occultan – ne’ sassi a morir.

Siccome ne’ mondo – vi è tutto che serve
A qualche disegno – fissato nel ciel;
Le grotte di Pradis – son doni e riserve
per tempo futuro – de’ servi fedel

 

kaj suben-irante 207 ŝtupojn al fundo de la hororkavo titolita al pastro G. Bianchini,  oni alvenas al la lumigita verda groto, dediĉita al Virgulino, kie estas spaco por plimalpli 1000 personojn…..

       

      kaj oni vidas la imponan bronzan krucifikson, verko de M.o Gatto el Treviso……

Lia tombo estas en la centro de la tombejo de Cimpello. Esperantistoj, sed ne nur ili, la 12-an de januaro 1914, en la preĝejo Sankta Tommaso en Cimpello, memore solenis sesdekjaron post lia morto.

_________________

literaturo:

Giacomo Bianchini – la senlaca pioĉfrapisto

                   ( grafoanalizo )

pioĉfrapanto, pioĉfrapisto : etimologie, el hispana ‘piconèiro, t.e. ekipita per pikostangopioĉo. Laboristo (soldato) per kiu armeo glatigas la vojon, formovas la malhelpojn kiuj malebligas la trairon. Laŭdire, kiu unue iras al sovaĝaj regionoj por malfermi la vojon al civilizacio.

___________________________________________________

Bianchini - el letero al Monsinjoro - 1910

LIA SKRIBMANIERO – 1910 – 35-jara

Letero de li verkita en 1910, okaze de la unua kongreso de IKUE (Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista) en Parizo

___________________  grafologia slipo ___________________

laŭ la grafologia metodo de Girolamo Moretti, skolfondinto de la itala grafologio
La mezuro de la signoj estas per dekonoj. La esencaj kaj plej gravaj ĉeestantaj en lia skribaĵo estas la jenaj:

 

  • literlarĝeco, 3-4 / submeze – ia malfidemo kaj batalemo
  • interlitera larĝeco, 5-6 / supermeze – ia adaptiĝemo kiu povas kontraŭi la instinktan batalemon
  • larĝeco inter la vortoj, 4-5 / submeze – tujecemo kaj tro rapida ekzameno de faktoj kaj situacioj
  • angula, 7 / daŭra gardado pro ofendiĝemo kaj facila indigno
  • anguloj je tipo B, 7 / persistemo
  • rigidaj stangoj, 7 – sed ne estas ‘paralela’ / neflekseblo rilate al normoj, inklino por resti fidela kaj honesta (moderiga faktoro en la kunteksto)
  • metodaj malegalecoj, 7 / originaleco kaj eltrovemo
  • dekstren-klina, 6 / neceso esti konsiderata de aliaj personoj
  • –  artrita, 6 / facila ekscitiĝemo, agitiĝo
  • –  ekskuiĝa (alidirite: markita dua-maniere, surpapera premado kiu rilatas la emociemon), 5 – en kunteksto de subtila skribmaniero / emocieco kaj eksceseco
  • ligita inter la literoj, 5 / kaj, komplemente, 5 mal-kunligita interlitere / seninterrompa agado
  • apartaj signoj, hazardaj kaj forglitaj: troviĝas en lia skribo finvorte, estas maloftaj gestoj nomataj kaŝigaj kaj subjektivecaj,  ĉirkaŭ 3 dekonoj /
  • liter-altecoj, mezgrade / moderiga faktoro – skribo estas nek granda nek eta kaj en tia kunteksto je ‘fanatika entuziasmo’ li sukcesas je la fino sin moderigi

La paperfolio havas jam-presitajn liniojn. Subskribo kaj dato mankas: tre probable ĉar ĉi tiu letero estas malneto legota dum la kongreso.

__________________________________________

GIACOMO  BIANCHINI
(12 marto 1875 – 12 januaro 1954)
P S I K A      P O R T R E T O

          Giacomo Bianchini karakteriziĝas per hiper-emociemo kaj hiper-aktiveco, kaj ĝuste pro tia sintena stilo li ne sukcesas sin liberigi de siaj internaj nervozecoj, de sia ekscitiĝemo, kiuj instigas lin agadi kaj klopodi. Tia agitiĝo, tre verŝajne, dependas de lia temperamenta natur-inklino, plejofte influata de rezistemo kaj atakemo.

Konsiderante ke li verkis la leteron en 1910, kiam estis nur 35-jara, lia skribaĵo aspektas pli longsperta kompare kun lia reala aĝo; krome estas simptomoj je malsaniĝa stato. Grafoanalizo povas evidentigi misagordojn, eĉ somatajn, sed ne estas tasko de grafologisto diagnozi malsanon, kiu estas tasko de kuracisto. Tamen, el lia skribmaniero, grafike turmentita, malkvieta, malfacilprogresa, streĉita kaj eluzita, oni povas intuicii ian lian malbonfarton (signoj artrita, korektetoj kaj surmetoj de strekoj unu sur la alian, grafikaj paneoj ).
Li estas tiom persistema kaj obstina, tre dezirema obteni rezultojn, ke li streĉe adresas ĉiujn siajn fortojn, ĝis la elĉerpiteco, por atingi sukcese siajn celojn.
Mi diris “obstina”, sed li estas samtempe impresiĝema,  psike kaj aktive ĉiam kunpartoprenanta, eĉ kun emociaj skuegoj en siaj travivaĵoj. Ne facile li rezignas oficon, kaj lia impeta sento estas impresa. Mi invitas vin halti kaj atente observadi lian skribon dum kelkaj minutoj. Ĉu ĝi komunikas ion al vi?
Kelkfoje li sintenas al viktimeco ĉar, pro sia fiereco kaj obstineco, taksas sin miskomprenita, ne sufiĉe ŝatata kompare kun siaj ĉiutagaj penoj.
Lia sindonemo kaj senhaltemo forkonsumas lin, kiu ne kapablas batalpaŭzi. Li klopodas mildigi sian penon, sed la interna puŝo instigas lin. Impulsiĝema, reagema, timema – kelkfoje eĉ entrudiĝema pro substaranta agresemo – en apartaj situacioj kaj por protekti sian grandan sensivecon li scipovas ‘buliĝi kiel erinaco’ (itale:  ‘chiudersi a riccio’)  ĉirkaŭante sin per mistera haloo, ankaŭ por eviti alies riproĉojn aŭ malfavorajn juĝojn kontraŭ li kiel persono kaj kontraŭ lia agado.

Pastro Bianchini estas elnombrinda inter la esperantaj pioniroj ĉar, dum tiama komenca malluma epoko de Esperanto-historio, kiam la lingvo estis objekto de moko (tion li mem skribas en sia letero), li kuraĝe riskis sian publikan reputacion; krome, per sia senlaca agado, li ege kontribuis al enradikiĝo de la internacia lingvo en Italion, unue en la eklezian medion, sed ne nur.
Li estas vera pioniro en sia plej profunda animo kaj koro, kaj konsiderenda – pro lia flamiĝema temperamento – ‘ pli pioniro ol la aliaj pioniroj ’, kaj mi eltrovas la ŝlosilojn de lia senĉesa kaj nelacigebla agado en jenaj kvalitoj:

  • lia persisto kaj heroeco
  • lia sento kaj sensiveco
  • lia senlaca engaĝo, malgraŭ siaj fragilecoj
  • lia kontraŭtriva rezisto, psika kaj korpa, por atingi, absolute, sukcesojn
  • lia konkreteco kaj pasiemo, kiuj ne estas intelekte spekulativaj sed nur sensaj
  • lia originaleco kaj eltrovemo por solvi malfacilaĵojn kaj trovi neprajn rimedojn (tio, verŝajne, estas heredaĵo el liaj infanaj familiaj travivadoj, ĉar li estis unua el 12 gefiloj de kampara familio tre malriĉa).

La movanto de lia agado estas unue   orgojlo   kaj poste   granda konscio pri sia digno.   Li, rajte kaj prave, ne deziras riveli siajn homajn malfortecojn; li inklinas almeti misteran velon sur ili, ne dirante ĉion, sed – atentu – li ne estas pro tio konsiderenda mensogemulo, ĉar lia reagemo estas tute spontana kaj natura, ne primeditita. Samkiel la helpitoj, li mem travivas iliajn suferojn, dolorojn kaj malfortajn punktojn, ĉar li facile enmemiĝas en ili. Do, ankaŭ el ĉi tiaj sentoj,  kaj el lia hiper-sensiveco, hiper-emocieco kaj hiperimpresiĝemo, devenas lia interna turmento, malsolvebla, kiu forkonsumas lin. Mi rimarkigas, ke en la teksto li eĉ forgesas meti la daton kaj sian subskribon . Tia  preteratento elmontras la staton de lia emfazo kaj ekscitiĝo, sed ankaŭ lian sinoferan agadon por homaraj idealoj,  kiujn li antaŭmetas.

Mi difinus lin plej korete pioĉfrapisto, pro lia senlaca kaj fervorega laboremo por glatigi la vojon al esperana afero.

__________________

 

grafologiaj notoj (larĝecoj kaj dimensioj)

Antaŭ ol pluiri, mi deziras doni al vi – de tempo al tempo – kelkajn pliajn informojn pri grafologiaj signoj, tiel ke vi povu pli bone kompreni kaj eniri la grafologian mondon, kiu ne konsistas simplajn vortojn (al kiuj vi povas kredi aŭ ne kredi) sed vidigas realajn kaj konkretajn grafikajn rezultojn. Kiam persono skribas, okazas pluraj movoj, kiuj originas kaj el la psiko, kaj el la korpo.

Jes, skribo estas psiko-fizika gesto, ne nur senmova grafikaĵo: ĝi elmontras internajn moviĝojn kiuj esprimas volon, memoron, sentojn, inteligenton, sed ankaŭ talentojn, instinktojn, aspirojn kaj inspirojn, memdefendo-mekanismojn, ĝojon aŭ malĝojon, tipon je energio kaj forton aŭ debilecon, sanon, harmonion aŭ paneojn, inhibiciojn … k.s….. kaj per la nerva kaj muskola sistemo, danke al agado skribi, ĉio eksteriĝas per grafikaj strekoj, kiuj fidele registras personecajn trajtojn.

Tiamaniere, vi mem povas pli bone kaj pli rekte ĝui la skribon de esperantaj pioniroj, eĉ se vi ne estas grafologoj. Kompreneble, mi devige sintezas, ĉar la temo estas vere ampleksa.

grafologiaj notoj pri du gravaj aspektoj en skriboj:

1)  larĝecoj 

2)  la sfera dimensio

kurba skribo    kaj  angula skribo   (verkitaj artifik-maniere)

 

La larĝecoj

– la larĝecoj konsistas en la rejŝo (raporto) inter alteco kaj larĝeco de unuopaj literoj, konsistas en la distanco inter litero kaj alia, inter vorto kaj la sekva. Tia spaco-taksado pri la skribaj grafikaĵoj estas tre grava, ĉar larĝecoj havas rilaton kun la psika formiĝo kaj strukturo de la skribanto. Ekzemple: larĝa spaco esprimas elanon, mensan malfermitecon kaj elastecon – diverse, striktecoj kaj spaco-mankoj povas signifi reziston, inhibicion, kaj la nerva kaj muskola sistemoj rigidiĝas kaj kontrahiĝas kaŭzante haltojn kaj limiĝojn.

La sfera dimensio de literoj

– la sfera dimensio de literoj (anguloj aŭ kurboj) same havas rilaton kun la individua konstitucio de persono; temas pri psika stato, ĉefe pri sentoj, kiu elmontras la kapablon sin defendi aŭ ne en la vivo, la ameman temperamenton . Ofte, kurba skribo havas ankaŭ altan gradon je liter-larĝeco, ĉar la du signoj (kurbeco kaj liter-larĝeco) vide similas, kvankam – teknike – ili  estas mezureblaj diversmaniere. Oni devas precizigi kaj evidentigi ke kurba / aŭ angula rilatas la    senton    (kaj respektive la kapablon ne defendi sian Mion aŭ ekscesan defendadon kontraŭ alies postuloj aŭ trudoj,) sed larĝa litero (aŭ, male, mallarĝa) rilatas la    inteligenton    (kaj proporcie al ilia grado, la intelektajn profundecon kaj komprenemon).

 

hirta skriboevidentaj estas la “anguloj”, kiuj estas akutaj

Temas pri persono ĉikanema, kiu ĉiam rebatas, ĝisekscese

 

plilarĝiĝinta skribo, interlitere oni povas enmeti pli ol du literojn  ‘o’    ‘a’ ,  aŭ similajn elprenitajn el la skriba kunteksto (ekzemple   ‘d’)

Temas pri persono varma, sent-elmontrema, eĉ tro malavara

 

Kiel vi vidas, skribo povas multon rakonti pri homo.

_____________________________________

Biografio pri B. Migliorini

Risultati immagini per Bruno Migliorini  

itala esperantisto

kaj  itala lingvisto

 

Risultati immagini per Bruno Migliorini

Fotoj elmontras la intelektan reliefan agadon de ĉi tiu esperantisto kaj fama lingvisto

__________________________________________________________

biografio

Bruno Migliorini estis itala lingvisto kaj eminenta figuro en la Esperanto-movado, fakte pioniro.

Li naskiĝis la 19-an de novembro 1896 en Rovigo, kaj mortis la 18-an de junio 1975 en Florenco.

Lia esperanta agado:

Migliorini fariĝis esperantisto en 1912-a (do, nur sep jarojn post la unua Universala Kongreso de Esperanto). Samjare li fondis grupon en Rovigo. En 1914 li fondis Esperantan grupon “L.L.Zamenhof” en Venecio kaj en 1921 lanĉis grupon en Romo. Li verkis gramatikon por italoj (du eldonojn) Manuale di Esperanto kiu estis, kaj eĉ estas nuntempe, ofte utiligata por instrui la lingvon esperanton (vidu notoj 1 kaj 2). En 1925, kunlabore kun sia frato Elio Migliorini li eldonigis internacian Esperanta legolibro: kunmetado je legaĵoj prenitaj ĉefe el la verkoj de bonaj Esperantistaj verkistoj, partoj rilatantaj la vivon, la lingvon kaj la literaturon. Li prelegis en Someraj Universitatoj de Oksfordo en la kadro de la 22-a UK 1930 kaj en 24-a UK 1932 en Parizo. Ankoraŭ, en 1921 aperis lia libro Anekdotoj pri Dante, reeldonita en 1956. En pluraj periodaĵoj aperis liaj artikoloj pri ĝenerala lingvistiko, pri Esperanto-vortoj kaj kontraŭ aliaj planlingvaj projektoj. En 1955 Bruno Migliorini estis membro de la Honora Komitato de la 40-a UK en Bologna. Ĝis sia morto li estis membro de la redakta komitato de La Monda Lingvo-Problemo, ekde ties unua numero.

Kiel lingvisto:

Kaj lingvistiko estis lia plej grava fako, ja. En Italujo, fakte, li estas konata ĉefe pro sia realigo de la unua scienca historio de la itala lingvo. De 1930 ĝis 1933 li estis ĉefredaktoro de Enciclopedia Italiana, granda itala enciklopedio. Krome li estas konata pro sia plurjara prezidanteco ĉe ‘Accademia della Crusca’, Akademio pri la itala lingvo (de 1949 ĝis 1963), akademio kiu estas, en Italujo kaj en la tuta mondo, unu el la plej gravaj gvidopunktoj por esplori la italan lingvon (vortare, leksikologie, evolue…).

Li profesie estis doktoro, lektoro, poste privata docento kaj komisiita profesoro pri itala lingvo en Roma Universitato. Pri la Enciklopedio pri la itala lingvo mi jam menciis. De 1933 ĝis 1938 li estis profesoro en la universitato de Friburgo, de 1938 ĝis 1966 en la universitato de Florenco. De 1949 ĝis 1963 li kondukis sukcese la diritan Akademion.

____________

noto 1) :

Vi povas rete legi, kaj rekte elŝarĝi en vian komputilon, la reviziitan reeldonon publikigita en Milano dum 1995 de COEDES (Cooperativa Editoriale Esperanto), kun antaŭparolo de alia fama lingvisto, prof-ro Tullio De Mauro. La retadreso estas:

http://www.esperanto.it/kirek/download/manlibro-migliorini.pdf

sed la tuto estas en la itala lingvo, ĉar ĝi neniam estis tradukita

noto 2) :

Rilate lian manlibron, jam ek de la komenco multaj eltiris ideojn kaj inspirojn por realigi aliajn gramatikojn, utiligendajn en esperanto-kursoj. Unu el tiuj estas la de mi traduktita al esperanto kaj publikigita ĉe mia alia blogejo, kun adaptoj por la interretaj postuloj.  

Ĉi sube vi unuope trovas la ligilojn al la 15 lecionoj de la tuta kurso, kiujn mi eltiris el poŝformata manlibro. Mem la aŭtoroj de tiu altvalora poŝformata libreto eltiris sugestojn el la Manlibro de Bruno Migliorini. Ĝi furoris ĉe universitataj esperanto-kursoj dum la Sesdek-jaroj de la pasinta jarcento, kaj mi proponas ĝin al vi por helpa refreŝigo de la lingvo, se vi deziras kompreneble.

La 15 gramatikaj lecionoj: ligiloj por aŭtodidakta lernado de la lingvo esperanto

. . . . . .

eo

  1. https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/02/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-1/
  2. https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/25/esperanto-en-15-lecionoj-2/
  3. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/01/21/1575/
  4. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/03/23/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-4/
  5. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/05/29/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-5/
  6. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/10/06/esperanto-en-15-lecionoj-6/
  7. https://lingvovojo.wordpress.com/2014/12/09/2728/
  8. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/02/04/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-8/
  9. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/04/01/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-9/
  10. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/05/31/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-10/
  11. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/07/21/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-11/
  12. https://lingvovojo.wordpress.com/2015/10/16/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-12/
  13. https://lingvovojo.wordpress.com/2016/01/07/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-13/
  14. https://lingvovojo.wordpress.com/2016/04/08/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-14/
  15. https://lingvovojo.wordpress.com/2016/06/03/esperanto-kurso-en-15-lecionoj-15/

it

  1.  https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/02/esperanto-in-15-lezioni-1/
  2.  https://lingvovojo.wordpress.com/2013/11/23/esperanto-in-15-lezioni-2/
  3.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/01/10/esperanto-in-15-lezioni-3/
  4.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/03/09/esperanto-in-15-lezioni-4/
  5.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/05/25/esperanto-in-15-lezioni-5/
  6.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/09/19/esperanto-in-15-lezioni-6/
  7.  https://lingvovojo.wordpress.com/2014/11/29/esperanto-in-15-lezioni-7/
  8.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/01/31/esperanto-in-15-lezioni-8/
  9.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/03/23/esperanto-in-15-lezioni-9/
  10.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/05/30/esperanto-in-15-lezioni-10/
  11.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/07/16/esperanto-in-15-lezioni-11/
  12.  https://lingvovojo.wordpress.com/2015/10/12/esperanto-in-15-lezioni-12/
  13.  https://lingvovojo.wordpress.com/2016/01/06/esperanto-in-15-lezioni-13/
  14.  https://lingvovojo.wordpress.com/2016/04/01/esperanto-in-15-lezioni-14/
  15.  https://lingvovojo.wordpress.com/2016/05/23/esperanto-in-15-lezioni-15/

 


 

 

analiz(et)o – Bruno Migliorini

 

                        ( grafoanalizo )

Kion elmontras la subskribo de Bruno Migliorini?

 Lia maniero subskribi, sube prezentota, ion povas elmontri pri li, sed certe ne ĉion. Lia subskribo karakteriziĝas per la jenaj analizeblaj grafologiaj signoj, malmultaj verdire. Pri grafologiaj notoj koncerne subskribon ĝenerale, vidu la antaŭan artikolon.

grafologiaj signoj, kaj signifoj…..

 

  • 1) “suprenira” (altgrade)

t.e. la baza linio iompostiome devojiĝas de la horizontala imagebla linio kaj iremas super kaj supren. Tio signifas, ke li inklinas sin ĵeti en entreprenojn kaj projektojn per entuziasma kaj kuraĝa sinteno kaj elano, sen plene kalkuli riskojn aŭ obstaklojn, ĉar li fidas sukcesi kaj fidas siajn kapablojn;

  • 2) “ligiteco” interlitere kaj inter bapto-nomo kaj familia nomo (altgrade)

pro tio oni pavas aserti ke li estas dotita per granda logiko, potenca – firmega – persista, kaj per nekomuna kapablo logike dedukti;

  • 3) sufiĉe “klara”, kaj  “rapida” pli ol “flua” –

tio signifas, ke li ŝatas apenaŭ skizi ideojn por ne perdi tempon kaj devojiĝi el la esenca koncepto: nu, el tio, lia penso rezultas tre lucida, klarvida kaj konciza. Lia sintezemo tute ne signifas ke li ne kapablas atenti detalojn, ĉar ĉio estas intuicie klare en sia perceptado kaj menso. Li esprimiĝas rapideme, urĝemece, kaj kelkfoje liaj asertoj povus aperi malklaraj por la ne-laborkoncernatoj.

  • 4) baza linio REKTE konservita (ankaŭ en malĉeesto de horizontaleco)

logikeca, konkreta kaj esenca pensmaniero instigas lin daŭre kompari premisojn kun sekvoj kaj konkludoj.

 

plejsinteze, li estas …..

…….  kompetentulo, atentema al siaj interesitaĵoj, malcedemulo antaŭ eventualaj malfacilaĵoj, kaj ege    – vere ege !   –   entuziasmulo…..

_______________

la subskribo de Bruno Migliorini

 

lingvisto kaj itala esperantisto

bildofonto:    http://www.ildueblog.it/bruno-migliorini-l%e2%80%99uomo-e-il-linguista/

 

grafologiaj  notoj, pri

subskibo ĝenerale

 

subskibo ne estas grafologia signo…

Pri subskribado, Girolamo Moretti ne donis indikojn. Subskribo ne estas grafologia signo. Tio supozigas, ke laŭ lia vidpunkto subskriboj estas analizeblaj pli malpli per la samaj reguloj utiligataj de grafologia scienco, entute. Kaj tio fakte esence estas. Sama opinio havis alia fama grafologo, hispana, A. Vels. Pulver, kiu prefere rigardis la formon ol la enhavon en skriboj, asertis prave ke subskribo evoluas pli malrapide ol la skribo. Estas vere, fakte, ke subskribo entenas ian fiksecon, simple pro la neceso konservi ĝin egala por resti rekonebla, t.e. agnoskebla, de aliuloj. Tio okazas ekzemple kiam oni metas ĝin sur gravaj dokumentoj: rekon-karto, ĉekoj, juraj atestoj, kontraktoj, korespondado, internaciaj Konvencioj, kie necesas aŭtentikigo, k.t.p. Sed estas ankaŭ vere, ke antaŭ la fina rezulto, subskribo estas multfoje kaj multmaniere konceptita, per multaj provoj, eksperimentoj, ĉefe ek de la adolesko, kiam unuafoje junulo eniras en la socian vivon, per subskribo de dokumentoj.

Oni povas taksadi la subskribon kiel etikedo, kiel distingilo kiu povas konfirmi, aŭ ne, la valoron de personeco, esprimita de la teksto. Subskribo estas sigelo pri io, kion ni posedas aŭ deziras havi… Pro tio, preskaŭ en ĉiuj grafologiaj metodoj, subskribo esprimas deziron je identiĝo, prestiĝo, sin prezentado.

Se skribita teksto prezentas la realan kaj kompletan personecon de individuo, la individuan Mion, subskribo elmontras la Mion socian.

skribita teksto    =   prezentas la individuan Mion

subskribo    =   prezentas la socian Mion

En subskribo, pli ol en la tuta skribaĵo, estas deziro diversiĝi, serĉado pri io aŭ iu (kelkfoje subskribo estas imitado de personeco kiun oni emas rivali aŭ samegali) kaj povas esprimi niajn aspirojn. Subskribo per si mem ne sufiĉas por kompreni personecon, sed povas konfirmi socian trajton kiun la skribo jam elmontras, aŭ eĉ eksplicitigi neceson kompensadi mankojn kaj ekscesojn.

La psiko-socia graveco de subskribo ne ĉiam plene koincidas grafike kun la teksto. Kelkfoje jes.

Kiel asertis franca grafologo Crépieux-Jamin “Subskribo estas esenca strekaĵo liberigita de iu ajn grafika trudado, per kiu persono plene sin montras”. Fakte, ĉiu ajn spertas aŭ konstatas, ke oni lernas skribi, sed ne subskribi (citaĵo el verko “Dimmi come scrivi” (trad. “Diru kiel vi skribas” – Evi Crotti) – unua eld. 2011:

…oni lernas skribi, sed ne subskribi….

Tekstoj estas pli ordinaraj, kutimaj, malpli artefarite konsistigitaj ol subskriboj, kaj ne simbolas distingiĝon, sed permesas komunikadon.

Se skribo esprimas la individuan kompleksan Mion de skribanto, subskribo specife elmontras ties socian bildon, aŭ kion oni aspiras esti, aŭ kion oni emas elmontri.