grafologio-scienceco

Grafologio estas scienco ne komparebla kun Matematiko, Fiziko aŭ Kemio. Cetere, ĉiu Scienco devas utiligi la plej respondajn teknikojn por certe kapti sian temon.

Grafologio ne permesas antaŭvidi la kondutojn de la ekzamenitoj, ĉar la transcendentalaj valoroj de personoj estas ekster ĝia trafpovo, kaj homoj (ĉiuj homoj), trans esti kio efektive ili estas, neniam ĉesas celi al nova estiĝo, ili daŭre ŝanĝas, kaj pri ĉi tiu aliiĝo ili tenas sian liberecon.

Grafologio havas nur diagnozan valoron: ĝi malkaŝas inklinojn. Krome, ĝi limiĝas je intelektaj kaj temperamentaj trajtoj de personeco.

Grafologio estas psikologio IDIOGRAFIKA  (tute ne ‘normiga’, tute ne ‘kategorie imperativa’, ‘ĝenerala’) ĉar Grafologio esploras tion kio diferencigas unuopulon el ĉiuj aliaj. En la grafologia enketo estas procedo kies nura aganto estas la skribanto.

Grafologio, kiel ĉiuj diagnozaj metodoj havas avantaĝojn kaj malavantaĵojn. Pro tio, estas pozitive konsideri ĝin en kadro de KOMPARAJ METODOJ.

Estas devo de Scienco ilumini pri kio efektive estas, serĉi la veron, ne nur ilumini pri kio estas profite aŭ tradicie, ĉu ne?

Mi deziras proponi al vi pensigan bildon, sufiĉe konatan. Temas pri pentraĵo de Magritte

Kio ĝi estas? Ĉi tiu ne estas pipo.

Kiel diras proverbo: ŝajno trompas. Ankaŭ Grafologio ne haltas ĉe la unua vido sed klopodas esplori la neklaseblajn homajn misterojn kiuj, kiel tiu pipo, elmontras kaŝitan verecon, tutcerte realaĵon, ne matematike kapteblan.

Annunci

biografio pri Rollet de L’Isle

Biografiaj notoj troviĝas malmultaj rilate al ĉi tiu pioniro de Esperanto, kiu nemulte estas konata de la plimulto.

Pri li oni scias ke li estas Franco (1859-1943), ke li studis ĉe Politeknika Instituto kaj fariĝis finfine milita hidrografiisto, kaj partoprenis multajn entreprenojn ĉi-teme por la Mararmeo. Same, pri lia persona vivo malmulton oni scias. Li verkis multajn artikolojn kaj interesajn verkaĵojn, franclingve, kaj oni publikigis postmorte, presita de la franca Ŝtato, en 1951, volumon: “Étude historique sur les ingénieurs hydrographes et le Service hydrographique de la marine, 1814-1914“. 

Pri lia esperantiĝo kaj poresperanta agado oni scias esence, ke li esperantiĝis en 1903, kaj estis fervora pacifisto. Li (kune kun Bricard, Chaussegros kaj Warnier, sed antaŭe ankaŭ kun Bourlet kiu mortis la 12an de aŭgusto 1913) kunorganizis la 10an Universalan Kongreson (UK) en Parizo, kongreso kiu bedaŭrinde ne okazos en 1914 pro la eksplodo de Unua Mondmilito. La preparojn de tiu pariza tutmonda kongreso, kiu certe estus sukcesonta, oni malfermis ekzakte la 2-an de aŭgusto 1914;  por tiu kongreso anoncis sin preskaŭ 4000! malsame ol 800/1000 kutimaj kongrespartoprenantoj! (noto 1).   Li rolis kiel Prezidanto de “Société pour la propagation de l’Espéranto” (1911-1923). Li fakte tute direktis la francan movadon de 1911 ĝis 1923. Membro de LK (Lingva Komitato) de 1909, kaj de ĝia Akademio en la Sekcio de teknikaj vortaroj, li estis Prez. de la Akademio de 1933. Li estis Ĝenerala Sekretario de ISAE, fakte li estis ankaŭ la unua redaktisto, en 1926, de “Bulteno de ISAE”, la oficiala tiuepoka organo de Internacia Scienca Asocio Esperantista, kiu grupigis sciencistojn el la tuta mondo (noto 2). Li estis ankaŭ ĉefkunlaboranto de “Enciklopedio de Esperanto” mem.

____________________ 

Notoj:

  1. informoj elprenitaj el la internacia eldono de HISTORIO KAJ ORGANIZO DE LA ESPERANTO-MOVADO, jaro 1932, zorgata de Ir. J. R. G. Isbrücker –  kaj el Enciklopedio de Esperanto, kaj el franca kaj esperanta vikipedioj
  2. Oni povas trovi serion da “Bulteno de ISAE” – ekde jaro 1926 ĝis la jaro 1939 –  ĉi tie, ĉe Esperanto-Muzeo en Vieno:    https://www.onb.ac.at/eo/bibliothek/sammlungen/kolekto-por-planlingvoj/digitaj-dokumentoj/periodajoj       

      (plej precize:  http://anno.onb.ac.at/cgi-content/anno-plus?aid=e3i    ) el kie mi sube reproduktos unuajn du paĝojn :  

p. 1 – BULTENO de ISAE, n. 1 -1926
p. 2 – BULTENO de ISAE, n. 1 -1926
Li estas indikata kiel Ĝenerala Sekretario

Mokema karikaturo kiu certe ne deprenas valoron de lia seriozeco. Ja, ankaŭ tiuepoke – bonŝance – estis ŝercemuloj. Li ne estis la unua mokadita esperantisto

 

la personeco de Rollet de L’Isle

letero adresita al itala esperantisto R. Orengo – Rollet de L’Isle estas 74-jara

( 1859 – 1943 ) – grafoanalizo

Psikologia skizo pri la personeco de Maurice Rollet de L’Isle

Jam multon mi evidentigis rilate al personeco de Rollet de L’Isle, kiam mi komentariis la grafologiajn signojn en la sube metita “grafologia slipo” . Tiuj signoj, kiuj jam dum mezurado antaŭanoncas la esencajn psikologiajn karakterizojn de la analizito, daŭre interkruciĝas unu la alian, kaj rezultigas ke Rollet de L’Isle estis forta homo. Jen al vi, tuj, la rezulton de la skriboanalizado.

Inteligento: logiko kaj intuicio estas taŭgaj kaj konformaj al liaj analizaj kaj pliprofundiĝaj povoj. En lia skribo ne estas ekscesoj aŭ aŭdacaj impulsoj. Ĉio permesas al li havi pozitivan vidpunkton pri la vivo; estas loko por engaĝiĝo, por aga kontinueco cele al atingo de antaŭviditaj rezultoj. Malgraŭ ke li havas sendependan spiriton, estas vitala kaj decida pri siaj elektoj (kiujn li sukcesas trudi al aliuloj kaj respektigi) li preferas alveni neniam al voĉa  kolizio. Hiperkritiko ne apartenas al li. Tio igas lin simpatia, kaj alirebla persono.

Komunikokapablo: lia priskriba klareco kaj precizeco de parolo permesas al li bone komuniki, ne multvorte aŭ disuze sed persvade, ĉar li estas esenca kaj adekvata en la elekto de vortoj. Li estas memcerta, kaj esprimas tian karakterizaĵon ankaŭ tra efika komunikado.

Afekcio: kelkfoje li estas vere kruda al si, kaj emas tuje alveni al kerno de la demandoj. Li ne facile esterigas siajn sentojn. Li estas rezervita pri siaj personaj aferoj. Li povus renkonti malfacilojn eniri tujtuje en empation, partopreni. Li povus aperi silentema, iomete repuŝa aŭ enigma.

Socie: metafore, mi priskribus lin kiel “bona urso”, kiu kompreneble elmontras plene sian naturan forton, vitalan, sed kiu kapablas prijuĝi “la malamikon”, jen mildece kiam necesas, jen malafablece kaj reziste kiam perceptas senrajtan invadon ĉe sia “teritorio”. Li preferas konservi  ĝustajn distancojn, kaj eviti venĝemajn sintenojn kaj revanĉon. Li multe konscias pri si kaj emas ne verŝi sur aliajn homojn siajn respondecojn.

Talentoj: li havas facilan dispozicion al estrado, sed kiel ĉefo bonanima kaj esence justa. Li ne lasas sin influi per simpatioj aŭ malsimpatioj. Pro sia sobrecemo kaj lakoneco (ne nur dum konkludoj, sed ankaŭ dum procedoj) li povus bone sukcesi por diplomatiaj taskoj, ĉar li rikoltas kaj kaptas la plej utilajn kaj esencajn argumentojn kiuj favoras repaciĝon. Li havas intereson kaj dispozicion al temoj kiuj postulas grandan atenton kaj rimarkindan observadon (eĉ se ne pedanta), li preferas atingi sintezojn ol persisti en tro longaj analizadoj, li ŝatas fakojn kiuj postulas ĉiukaze koncentriĝon, sed ankaŭ samtempe decidkapablon kaj planadon. Mi ne taksas lin kiel esploristo, sed prefere organizanto aŭ rektoro en sciencaj organizoj.

___ Grafologia slipo ___

gradoj laŭ dekonoj:

  • sobra 8-9/10 = skribo sen ‘bukloj’ en literoj, simpla: sobrulo
  • literoj ‘m’ kaj ‘n’ arkformaj =  neceso sin defendi, fermiteco
  • vertikala 8 = malintimeco
  • baza linio plutenata 7-8 / linio suprenira 2 = firmeco kaj psika tenado, sed oni travidas ankaŭ moderan entuziasmon
  • markita unua-maniere (dikaj stangoj) 7 = sendependa spirito kiu sin imponas
  • ligita (interlitere) 7 = emo kunligi malsamajn ideojn, logiko
  • klara 7 = precizeco de parolo kaj  bona koncepto-esprimo
  • malegala kun metodo 7 = bona ago gvidata de intuo kaj imago-povo (intuicio)
  • angula skribo 6/10, precize:
    • anguloj je tipo A    4   = li akceptas sugestojn kaj alies kritikajn rimarkojn
    • anguloj je tipo B   5-6 = li insistas sen obstineco por subteni siajn ideojn
    • anguloj je tipo C   5    = akordiĝemulo sen eksceso, sen cedemo
  • sinua 5-6/10  plus tordiĝinta 3/10 = kompreno de alies sentoj kaj postuloj
  • Flua 5 = sufiĉe senĝena, sekura, li ne haltas antaŭ malhelpoj
  • rapida 5 = sufiĉe rapide konkludas aŭ finaranĝas
  • rigidaj stangoj 5 = nefleksebla kiom sufiĉas
  • kurbitaj stangoj 5 = indulgema kiom sufiĉas
  • ekvilibra 5 = prudenta kiom sufiĉas
  • Larĝecoj estas gravaj signoj en la psika dinamismo de persono. Mi memorigas al vi ke, en la grafologia metodo de Girolamo Moretti, la larĝecoj estas je tri tipoj, kiuj strikte interkruciĝas unu la alian. Plej precize: 
    • larĝeco DE LITEROJ 5 =  sufiĉa intelekta malfermo por reekdiskuti pri si, pri siaj ideoj kaj projektoj
    • larĝeco INTER LITEROJ = afekcie, la skribanto montras nefidemojn kaj rezervojn
    • larĝeco INTER VORTOJ 4-5 = lia ekzamenado neniam estas hiperkritikema peso
  • aŭstera 5-6 = tio plifortigas la sobrecon kaj firmecon
  • spontana skribmaniero (ne primeditita) = sinkondutoj spontanaj kaj senafektaj, estas harmonio inter konscienco kaj nekonscio, inter  instinktoj kaj inklinoj.
  • maldekstra marĝeno =  ĝi estas tre larĝa kaj evidenta. Li, simbole, emas disiĝi de la familio, disiĝi de siaj originoj, de la pasinto, de ĉio kio troviĝas “antaŭe”.
  • dekstra marĝeno = ĝi ne ekzistas. Li, simbole, antaŭeniras sentime ĝis la atingo de konsentitaj limoj (ĉi-kaze, grafike, ĝis la dekstra paperfolia flanko, fine de la skriba linio)         
  • subskribo simila al teksto = identeca kohereco. Li ne deziras aperi pli aŭ malpli ol li efektive estas, kaj li ne devigas sin al senutilaj tensioj.

________________________________________________

Laŭdego al manskribado

bildo eltirita el: http://mentalfloss.com/article/81543/15-handwritten-letters-famous-artists

Antaŭ ol antaŭeniri en mia vojaĝo inter la skriboj de esperantaj pioniroj, mi deziras enfokusigi la atenton al valoroj de permana skribado.

En hodiaŭa komputila epoko, ja,  manskribado pli kaj pli estas flankelasita kaj neglektata, kaj sekvojn oni povas konstati. Ekzemple:

  • la intensiva utiligo de komputilaj kaj informadikaj aparatoj tro rapidigas la individuajn ritmojn, certe faciligas korektojn, kopiadojn, forviŝojn, sed malprofite por la spontaneco en la esprimo de sentoj .
  • disvastiĝas pli kaj pli malorda kaj proksimuma skribmaniero, ankaŭ pro progresiva nezorgo, en lernejoj, de instruo de kursiva skribo – Ofte lernantoj preferas presliteran skribon, nur majuskle (kun deiĝintaj literoj) por igi pli klara kaj komprenebla sian komunikadon, sed tio blokas aŭ interrompas liberan esprimon kaj, same, perdigas spontanecon.
  • diĝita rapidigo perdigas tiun tre specialan, tre intiman, realan kaj fizikan kontakton, kiun skribanto havas kun sia menso kiam li/ ŝi verkas ekzemple amleteron, poezion, rakonton aŭ taglibron….  

Ni ĉiuj scias ke skribi propramane estas kompleksa kaj multaspekta aktivado, kiu postulas bonan kunordigon inter multnombraj kapabloj.

Ni grafologoj de longa tempo scias, kaj ankaŭ konstatas, ke permana skribado donas kaj produktas tre bonajn efikojn, eĉ por la lingva evoluo, kaj ekkona, ne nur psikofizike. Manskribado helpas kaj interesigas:

  • fonologiajn kapablojn –   fakte, oni devas dismembrigi la vorton, kaj laŭ fonemoj kaj laŭ sonoj
  • vidajn/perceptivajn –   kiuj samtempe permesas memori la rilatecon inter sono kaj grafika signo
  • funkciadon de manaj etmuskoloj –   fakte skribado estas movo  – la komenca laciga ekzercado por lerni kaj konstrui literojn kaj vortojn, evoluigas kaj lertigas la subtilajn kaj rafinitajn etmuskolojn de mano kaj manfringroj; samtempe  plifortigas menson por asocii, kunmeti logike, memori, koncentriĝi kaj finfine pensi
  • vidajn/spacajn –  reproduktado de literoj laŭ ilia esenca formo (socie modeligita kaj akceptita), kaj utiligo de paperfolioj devigas skribanton kalkuli spacojn kaj distancojn (interlitere, intervorte, interlinie) por atingi la celon komuniki al aliuloj kompreneblan penson.

Oni povas konkludi, ke skribi permane favoras eĉ kreivon: fakte, la literaj formoj estas longe pristudataj dum ties lernado kaj poste, iom post iom, la grafika gesto fariĝas pli personeca, pli rapida, pli memcerta kaj aŭtomata, pli originala kaj unika.  Manskribo markas la identecon de skribinto.

bildofonto: https://www.istitutomoretti.it/

memore de Lidja Zamenhof



Lidja Zamenhof, la plej juna filino de L. L. Zamenhof



Dato de naskiĝo:
29-a de januaro 1904
Loko de naskiĝo:
Pollando
Dato de morto:
aŭtune de 1942
Loko de morto:
Treblinka







Lidja ZAMENHOF, la plej juna filino de la iniciatinto de Esperanto, L. L. Zamenhof,  naskiĝis la 29-an de januaro 1904 en Varsovio, tiam en la Rusa Imperio. Ŝi estis agema antaŭeniganto de Esperanto kaj ankaŭ de Homaranismo, tipo de religia kaj etika mondcivitaneco formulita fare de ŝia patro.

Ĉirkaŭ 1925, ŝi estiĝis ano de la Bahaa movado. En malfrua 1937, ŝi iris al Usono por instrui la Bahaan religion kaj ankaŭ Esperanton. En 1938, pro enmigradaj problemoj en Usono, ŝi devis reiri al Pollando, kie ŝi daŭre instruis kaj ankaŭ tradukis Esperanten multajn Bahaajn verkojn. La plej fama ŝia traduko estas Quo vadis? de Sienkiewicz, Nobel-premiito por tiu verko, esperantlingve publikigita en 1933. Jud-devena, ŝi estis murdita en la nazia ekstermejo Treblinka, iom post somero 1942 – Ankaŭ gefratoj Adam kaj Zofia, la aliaj du gefiloj de Zamenhof, estis murditaj de naziistoj.
Pri ŝia vivo, vi povas legi pli multe en la esperanta vikipedio: http://eo.wikipedia.org/wiki/Lidja_Zamenhof


Mi ne trovis ŝiajn manskribitaĵojn, escepte de la duo kiun mi sube reproduktas, kaj tioj ne sufiĉas por detala skribo-analizado. Sed ion mi povas konstati per ĉi tiuj du subskriboj, tre sinteze kompreneble ….. ke ŝi tenis pasian animon en ne-kompromisema menso….. (La longegaj malsupraj stangoj kaj la skribo dekstrenklina plus la rigidecaj stangoj tion elmontretas)

La Universala Kongreso en Genève okazis en 1925
el: The Life of Lidia Zamenhof Daughter of Esperanto, 1985 – verkita de Wendi Heller

 

 

biografio pri L. Bastien

ĉiuj Prezidantoj de Universala Esperanto Asocio
inter kiuj estas Louis Bastien, elektita en 1934

bildofonto: https://wikivisually.com/wiki/President_of_the_Universal_Esperanto_Association

Louis Marie Jules Charles Bastien   naskiĝis la 21an de decembro 1869 en Obernal (apud Strasbourg) kaj mortis en Parizo la 10an de aprilo 1961. Li fariĝis esperantisto en 1902 kaj multe agadis kaj propagandis favore al esperanto kaj al ties organizado. Depost kvin jaroj li fariĝis vicprezidanto de “Société pour la propagation de l’Espéranto” (SFPE). En 1909 li eniris la Lingvan Komitaton (LK) kaj estis prezidanto de la sekcio de la Teknikaj Vortaroj. En institucioj LK kaj la poste fondita AKADEMIO (kiel supera komisiono de la Lingva Komitato) li praktike restis dum pli ol 50 jaroj.  Dum la Universala Kongreso en Stokholmo en 1934 li estis elektita prezidanto de Universala Esperanto Asocio (UEA). La 18-an de septembro de 1936 lia Estraro alvokis al la fondiĝo de nova asocio, nome Internacia Esperanto-Ligo (IEL). Tiel estiĝis “skismo”, ĉar precipe svisaj membroj daŭrigis la malnovan, “Ĝenevan” UEA. Bastien estis IEL-prezidanto ĝis 1947, kaj post la kunfandiĝo de IEL kaj UEA li fariĝis Honora Prezidanto de UEA.
(el: Enciklopedio kaj el: vikipedio).

Lingve, lia agado tiel esprimiĝis:

–  eldono en 1907 de “Naŭlingva Etimologia Leksikono“, kiu enhavas 2.445 radikojn de Esperanto kaj la parencajn formojn en la lingvoj latina, franca, itala, hispana, portugala, gemana, angla, rusa. La ideo de la verko estas montrado de loko okupita de Esperanto inter la lingvoj de la civilizita mondo

–  zorgado pri la Teknikaj Vortaroj por LK (1909)

–  traduko, en 1911, de “Funebra parolado de Princo de Condé” de Bossuet

–  kunmetado de poŝvortareto por francoj (1932);

–  kaj li estis ĉefkunlaboranto de Enciklopedio (1933)

–  en 1955 li antaŭparolis en la libro de Pierre Delaire “L’Espéranto en douze leçons”

Koncerne Enciklopedio-n –  verko pri Esperanto-movado, eldonita unuafoje en 1933-1934 kaj tute en esperanto –  la redaktoroj ŝparis neologismojn kaj klopodis pri lingva klareco eĉ por komencantoj. Ĝis tiam ĝi estas taksenda la plej granda eldona ago en Esperantujo. La enciklopedio enhavas ĉirkaŭ 2500 artikolojn, kaj priskribas ankaŭ ĉirkaŭ 450 librojn por libro-amantoj. La plej ampleksaj artikoloj koncernas landajn agadojn.

Bastien estas alkalkulebla inter la plej kapablaj kunlaborantoj de Enciklopedio. Li tre abunde prizorgis la etajn biografiojn de tiu-epokaj kaj ek-komencaj francaj esperantistoj.  Pri ili li kolektis informaron kiu certe necesigis al li atentan kaj ampleksan serĉadon je korektaj donitaĵoj. Li traktis pri:  Baudet André, Berthelot Paul, Boirac Emile, Bourlet Carlo, Cart Theophile, Chavet Gabriel, Corret Pierre, Cotton Aime, Couteaux Jean, Flourens Jeanne (francino), Grosjean-Maupin Emile, Javal Emile, Lemaire René, Méray Charles, Meyer Samuel, Michaux Alfred, Moch Gaston, Noёl Eugène, Pehier Emile, Rollet de l’ Isle Maurite, Rousseau Celestin, Rousseau Theophile, Sébert Hippolyte.

Li mortis je respektinda aĝo: 92-jare.

Louis Bastien

Louis Marie Jules Charles Bastien

( 1869 – 1961 ) grafoanalizo

La skribaĵo de Louis Bastien estis skribita en 1944, kiam li estis 75-jara, kaj ĝi estas adresata al la edzino de Jean Guillaume, filino de la paro Isbrucker. Je la fino de mia artikolo mi reproduktos komplete la du paĝojn de la letero.

Leĝera manpremado sur la papero, abruptaj haltoj kaj retuŝoj – la unuaj linioj de la letero – 1944

____________________  grafologia slipo _____________________

Plej signifaj signoj ĉeestantaj en la skribo, laŭ la grafologia metodo de Girolamo Moretti, kaj mezuroj laŭ dekonoj:

  • angula 6  = sed kun mildigitaj anguloj en la malaltaj literaj refaldoj
  • subtila 9  = pro la potenca sentokapablo kaj animdelikateco
  • ligita interlitere 9   = facilo asocii ideojn kaj potenca logikopovo
  • sobra 8    = sobreca konduto, diskreteco
  • klara 8   = klareca konceptado kaj precizeco de parolo
  • saltetanta 8  = nervozeco
  • rigidaj stangoj 7-8  = neriproĉebla sinteno kaj kapablo teni sian honorvorton
  • sinua 7   = psikologiaj kvalitoj, empatio, li certe konscie respondecas je siaj agoj

l a r ĝ e c o j –  gravas atenti al ĉi tiuj tri signoj, kiuj estas fundamentaj por la persona socialiĝo-kapablo:

  • larĝeco DE literoj  3-4, neregule, [ fakte strikta, mallarĝa ] = intelekte sprita kaj verva, afekcie ofendiĝema kaj ĵaluza – li, praktike, pro sia granda delikateco kaj sentemo, estas timema perdi kion li havas kaj kion li estas kaj senkonscie striktigas spacon ene de literoj. La kun-ĉeesto en lia skribo je  subtila (altgrade) kaj je sinua (supermezura ) korektas lian maltrankvilon kaj angoron kaj li atingas sufiĉe bonan ekvilibron en la komprenado de la mondo kaj de personoj
  • larĝeco INTER LA LITEROJ  4-6  – neregula = matematike mezvaloro 5 dekonoj = ekvilibro en la interpersonaj rilatoj (inter la MIO kaj la CIO, inter si kaj la aliuloj)
  • larĝeco INTER LA VORTOJ  4-6  – neregula = ne-hiperkritikema sed kapabla bone diskriminacii kaj pesi, kaj en kazo de neceso li kapablas pike kvereli….

—————

  • baza linio plutenata 7  = firmeco kaj psika rezisto, voloplena atingi rezultojn
  • dekstren-klina  6  = amema temperamento, bona lernado-kapablo pro facila asimilado  
  • malegala kun metodo 6 = bona intuicio
  • akurata spontanece 5   = sufiĉa spontaneco en sentoj kaj kondutoj, sincera kaj sobra esterigo de siaj sentoj
  • spadoforma (malofte) = sporada febliĝo en sia agado pro certa debileco
  • malflua (pro energiaj kongestoj) 5-6  = ia koleremeto kaj ĉagreniĝo, tre probable pro la fizikaj malhelpoj kaj pro plena konscio je sia maljuniĝo
  • subskribo tre multe malsama kompare al teksto:  …pli flua, …pli granda, … eĉ pli subtila,  …pli sekura, …pli homogena en la premado … supreniranta rilate al la baza linio.

Kutime, subskribo estas gesto pli aŭtomata ol normala skribado, kaj en lia skribaĵo ĝi  konservis sian unuecon kaj personigon (ligita interlitere kaj ligita inter nomo kaj familia nomo), sen haltoj. Mi min demandas: kiom da subskriboj Bastien eligis dum sia vivo? Mi min respondas: certe vere multajn dum lia milita profesio…. tial, pro la aŭtomatisma rutino,  li ne paneas en sia signaturo, kiu estas kaj restas tre fluanta….

_________________________________________________________

La du subskriboj estas eĉ pli leĝere strekitaj ol en la teksto – nur la finaj strekoj estas iomete pli premitaj kaj videblaj – el la dua paĝo de la sama letero

grafoanalizo pri Louis Bastien, generalo kaj franca esperantisto de la unua horo
En ĉi tiu bildo oni vidas pli bonan distribuon de energioj (la leĝera premado sur la papero estas pli unuforma kun etaj emociaj densiĝoj, mallaŭtaj ne abruptaj) kaj la vigla ritmo bone elmontras la eksaltojn de la literoj, jen supren jen suben rilate al la horizontala imagita baza linio

( estas la lastaj vortoj de la unua paĝo )

Louis Bastien

Skizo pri lia personeco

Louis Bastien en sia skribo aspektas kiel persono emocie forkonsumita (markita 2a-maniere); mi eĉ aŭdacas diri ke li ŝajnas preskaŭ “nur la ombro de si mem”. Kompreneble, taŭgus sukcesi kompari la leteron kun aliaj antaŭaj skribaĵoj, por certe aserti tion…., ĉiukaze tia estas mia neta impreso, ja. Krome, ankaŭ lia subskribo, per ĝia absolute leĝera premado (senkorpeca kaj glita) konfirmus mian netan impreson pri la malabundo da energioj de la skribanto. Certe ne necesas esti grafologo por ekrimarki ke lia subskribo ege diferenciĝas de la teksto. La tiom reduktitaj psikaj kaj fizikaj energioj de Bastien nesufiĉas al li por alfronti ĉiutagajn sindevigojn kaj taskojn, sed malgraŭ ĉi tio lia karaktero konserviĝas fiera kaj firma (anguloj je tipo B, baza linio plutenata, rigidaj stangoj), ĉiam li deziranta pliboniĝi, montrante personecon kun aspiroj kaj ambicioj, kun solidaj moralaj principoj kiel gvidopunktoj por sia konduto.

Rimarkinde postulema al si kaj al aliuloj, neniam kontenta pri la rezultoj, en la unua momento ankaŭ grafike li aspektas rigida strukture kaj sintene (rigidaj stangoj altgrade pro la rigoreco, baza linio plutenata pro la firmeco). Se vi faras komparon kun lia foto, ankaŭ tio elmontras brustoŝvelon kaj fierecon. Sed, observante pluajn grafikajn detalojn, oni ekvidas ke lia skribo ne havas unuforman movadon… Fakte, li kapablas enŝoviĝi en homaj animfaldoj pro psikologia-sentokapablo kaj pro senelmontra-empatio, tute instinkta. Jen do, ke lia skribmaniero indikas plene lian ameman kaj afekcian kuntreniĝon: / sinua 7 pro psika empatio, altgrada streko-delikateco pro la granda sentemo, dekstren-klina 6 kun kurbitaj stangoj 2-3 kaj la mildigitaj anguloj: ĉio  esprimas inklinon al sincera indulgo. Estas markita 2a-maniere pro la impresiĝemo kiu vigligas lian emocieman senton, literoj saltetantaj donas al li pasiecon, malegala kun metodo kaj akurata spontanece indikas la intuicio-povon. / Li humane pulsas antaŭ ĝojoj kaj malĝojoj, li ne estas rigida sed sentema al aliuloj, li estas atenta kaj inkline gaja, verva kaj bonvola en siaj kritikaj rimarkoj, kaj esence scivolema ulo. Ĉiuj tiaj faktoroj kiuj apartenas al lia karaktero igas ŝanĝebla kaj varia lian skribmanieron, kiun certe oni ne povas taksi ‘rigida’ aŭ ‘nemoviĝema’ (literoj vigle saltetantaj sur la baza linio, jen supren jen suben). Simple, li tre bone kapablas sinkontroli kaj estas diskreta (sobra, skribo bone organizita strukture sen troigoj). Verŝajne, ankaŭ ĉi tiun memkontrolon li lernis, devige, dum sia militvivo…. Estas mia logika supozo.

Sed lia skribo, fidele kaj sendiskute, elmontras krizan momenton rilate al lia ĝenerala sanstato, kio neeviteble influas lian karakteron, liajn pensojn kaj atendojn: mi referencas al la delikata kaj tro leĝera premado,  al la kelkoje paneintaj sensolvaj gestoj kiuj kaŭzas la korektetojn, al la neregulaj larĝecoj (de literoj, inter la literoj kaj inter la vortoj: kelkfoje lia skribo striktiĝas, alifoje plilarĝiĝas),  al la skriba irado, jen flua jen malfacilproceda, per kiu la mano paneas… Metafore mi jam diris ke li ŝajnas, en 1944, “nur ombro de si mem”: fakte li estas trosentema kaj facile impresiĝema, elĉerpita kaj laca (neregula premado en jam tre delikata debileco), facile ekscitiĝema kaj malkvieta, sed tutcerte bone konscia pri siaj psikaj kaj fizikaj mankoj. Tamen, lia persisto kaj obstino alfronti la obstaklojn (anguloj B) estas daŭre helpataj de tre granda volo kiu same persistas (rigidaj stangoj kaj baza linio plutenata, angula skribo). Lia estmaniero kaj karaktero permesas al li rezisti kaj psikologie ne cedi antaŭ la kontraŭecoj .

Lia penso estas esence sprita kaj klara (angula, klara, ligita interlitere). Malgraŭ lia psika fragileco (1944) kaj fizika malfortiĝo, li retenas tre grandan viglecon rilate al ideoj, imagoj kaj al laboraj projektoj: al kio estas farenda kaj al kio estas farebla (baza linio). Li konservas sian selektivan juĝkapablon (klara – ligita – sinua – delikata premado – angula sed kun mildigitaj anguloj – larĝa inter la literoj laŭ mezvalora grado, tioj signifas ekvilibran juĝopovon). Li konservas eĉ sensivecan percepton (leĝera kun markita 2a-maniere) kaj rimarkindajn logiko-deduktajn kapablojn (ligita interlitere 9). Lia mensa rigoro kiam li devas elekti kaj alpreni decidojn, kaj lia firmeca sinteno apartenas al li, al lia karaktero, al liaj travivitaj spertoj kaj donas al li forton por daŭre agadi, kaj tioj tutcertee ne nuligas lian kapablon adaptiĝi kaj havi bonvolemajn sentojn. Fakte li estas kaj restas prudenta (sobra, mezgrada kalibro, t.e. en lanormo) kaj kapablas kontroli sian nervozecon (sinua kaj stangoj ne plene rigidaj).

Tio, pri kio mi miras tra lia skribaĵo estas lia kapablo konservi samtempe voloplenan forton kaj ekvilibran ĵuĝon (intelektaj kvalitoj) en kunteksto de ekstrema debileco (fizikaj kaj fiziologiaj mankoj). Mi konkludas ke li estas persono kun multaj psikaj rimedoj por bone kaj efike utiligi siajn etajn fortojn kaj kontraŭstari malhelpojn, kaj ke li estas homo kiu ĝis la fino de sia vivo kaj fortoj proponas al si labori senhalte, obstine.  

Lia propulsa puŝo devenas probable de liaj nombraj aspiroj kaj de lia forta imagpovo. Li mortis je respektinda aĝo: 93 jarojn!

Dispozicioj

Bastien konfirmiĝas dotita per specialaj perceptivaj antenoj por sin sintonizi al aliuloj (rimarkinda leĝera manpremado). Li havas instinktan delikatecon. Konsidere je lia honesteco, juĝekvilibro, skrupulemo, instinkta intuo kaj diskreteco, li kapablas defendi sian vundeblon kaj ekcesan sensan percepton, tial ke – por ne fariĝi kaptaĵo de mallaŭdantoj aŭ kontraŭuloj – li rigore sekvas la normojn. Pro ĉiuj ĉi supraj elementoj, kiuj pozitive kaj reciproke ekvilibriĝas, li neniam estos prevarikanto aŭ perforta,. Li posedas talenton por sukcese arbitracii en juraj demandoj, t.e. por esti bona juĝanto.

letero de Louis Bastien al S-ino Guillaume – 1944


bondezirojn el Italujo

por la tuta Mondo

por la jaro 2 0 1 9

Alta Bergamo, Italujo, 23an de decembro 2018

Bonvolu ĝue gustumi ĉi tiun mirindan bildon pri norditala urbo Alta Bergamo (*), kiu estas ankaŭ naskiĝurbo de konata melodrama muzikverkisto Gaetano Donizetti, 1797-1848, persono kun temperamento kaj aventurema vivo.

Ĝin fotis fotisto Marin Forcella (https://www.facebook.com/marinforcella/) la 23-an de decembro 2018, vespere. La tuto ŝajnas superreala pejzaĝo danke al maro de nebulo kaj al la jarfina festlumaro.


(*) interesajn pluajn historiajn kaj artajn informojn pri la lombarda Bergamo vi povas trovi ĉi tie, esperante kaj itale: https://lingvovojo.wordpress.com/2014/09/11/bergamo-duobla-urbo/


Sube, vi povas aŭdi kaj vidi – Unuakta komedio el verketo mane skribita de Gaetano Donizetti, ludita kaj rekte registrita ĉe Teatro Bellini en Adrano (provinco de Catania) – Titolo: Sonorileto

________________________


biografio pri D. Marignoni

Mi trovis malmultajn biografiajn notojn pri Daniele Marignoni, kiu estas absolute  taksita la “unua itala esperantisto”, kaj mi supozas ke li – dum kelkaj jaroj – restis fakte izolita esperantisto povinte ekzerciĝi en la internacia lingvo nur danke al papera korespondado.

En la Enciklopedio de esperanto (1933) oni legas ke lia nomo troviĝas en la UNUA ADRESARO, datita 1889, kun nur aliaj 1000 nomoj, kaj li estis la sola italo. En tiu listo estas tre famaj esperantistoj de la unua horo, kiel ekzemple: Beaufront, Dombroski, L. Einstein, Grabowski, Kofman.

Daniele Marignoni, kiu naskiĝis en 1846 en lombarda urbeto Crema kaj mortis en la sama urbo en 1910, jam en 1889 eldonis la unuan lernolibron por italoj,

sed nur en 1903 Alberto Gallois, alia esperantisto, iniciatis propagandon en vilaĝo Riolunato (provinco de Modena).

El la demandaro kiun mi reproduktis en mia antaŭa artikolo, plenigita de Marignoni por la Centra Oficejo en Parizo en 1906, oni ekscias tutcerte ke:

  • li tiumomente havas nenian oficialan profesion (observu lian tre grandan precizecon en la respondoj – tio bone spegulas lian formalismon)
  • li estas ekshelpanta Notarion
  • li ludas stenografion
  • tenas librojn kaj kason ĉe diversaj Administracioj
  • konas la francan, la latinan kaj la esperantan lingvojn, krom la italan kompreneble
  • kaj, je la demando: “kiujn lingvojn vi povas paroli?’ li iomete plendas ke li parolus esperanton nur se li havus kolegojn tie ĉi.

En la reto mi trovis ion alian. El la itallingva vikipedio oni legas ke, antaŭ ne tro longe, maljuna nevino de Daniele lasis al episkopa kurio Marignoni-Palacon en Crema, kie lia familio komencis loĝi meze de la Deknaŭa Jarcento, loko kie Marignoni mortis. Pri liaj pra-gepatroj oni legas sufiĉe detale, kaj ke ili estis famkonataj en tiu urbo; kelkaj estis religiistoj. Li havis 7 gefratojn, sed oni malmulte scias pri lia persona vivo.


Retejo kun pluaj biografiaj notoj troveblas ĉi tie: http://www.ikue.org/roma/marignoni.htm   De tie oni havas konfirmon ke li neniam edziĝis, ke li korespondadis kun Zamenhof mem, ke  en 1956, danke al prof. Leandro Taccani (esperantisto) oni dediĉis al Daniele Marignoni superan lernejon en Milano. Temas pri Profesia porkomerca Instituto, en Strato Melzi d’Eril. Nuntempe ĝi nomiĝas: Istituto Professionale per il Commercio ed il Turismo “D. Marignoni-M.Polo”, post unuiĝo kun alia lerneja Instituto M. Polo (eksa Stendhal/Voltaire).

Vi povas trovi ĉi tie:   http://www.ikue.org/roma/marignoni2.htm   la informadikigitan transkribon de la esperanta letero de Marignoni, manskribita la 13-an de augusto 1904,  kiun mi grafoanalizis.

Sube, jen al vi denove la bildon kun la unua paĝo de tiu letero:

Risultati immagini per grafoanalisi Marignoni

Daniele Marignoni estis ankaŭ fama stenografisto. Li verkis
eĉ volumon: “Pro Vegezzi e la sua stenografia” eldonita en 1902 kaj
1910 daŭrigante la disvastigon de stensistemo elpensita de Vegezzi, kiu per ĝi
emis plisimpligi la metodon de la reganta Gabelsberger-Noë. Sed post la morto de Marignoni tiu metodo dronis
en forgeso.

La urbo Crema dediĉis straton al li (via Daniele Marignoni).


____________

la personeco de D. Marignoni (2-a parto)

la daŭrigo de la grafoanalizo  )

( 1846 – 1910 )

       lia vizaĝo

                                                              kaj   fascinaj perspektivoj de malnovaj stratoj en urbo Crema, por vidi tiuepokajn vivlokojn kie li naskiĝis en la 19-a jarcento

bildofonto:   https://www.cremaonline.it/cultura/29-11-2013_Historia+et+imago+Cremae,+le+vie+scomparse/

_____________ grafologia slipo _____________

 

Grafologiaj signoj (gradoj laŭ dekonoj):

Aŭdaca 9 – Ekstra-signoj pri aroganteco 3-4 (plifortigitaj de ĉeesto de aŭdaca) – paralela 9 – ligita interlitere 9 – baza linio plutenata 8-9 – alligita (intervorte) 8 (*) – rigidaj stangoj 8 – akuta 7 – Larĝeco de literoj 4 – Larĝeco inter la literoj 3 – Larĝeco inter la vortoj 4 – [ la tri literaj larĝecoj, aŭ pli ĝuste la tri mallarĝecoj, en ĉi tiu skribaĵo ekvilibras ] – Ark-forma (vidu literojn  ‘m’  kaj ‘n’) – anguloj je tipo B 7, kiuj estas pintigitaj kaj kelkfoje mildigitaj – akurata spontanee 7 – flua 6-7 – dekstren-klina 6 – ĉarma kun vanteco 6 – klara 6 kaj  malklara 4 – malegala kun metodo en la kalibro, 6 – kalibro mezgrade (t.e. la pli malgrandaj literoj estas altaj inter 2 kaj 3 milimetroj, tio estas la normo) – dinamika 6 – konfuza 6 – markita unua-maniere 5 (bona vivkapablo) – markita dua-maniere 3 (emociiĝemo en la normo) – subskribadoj – malsamaj skribmanieroj ene de la tuta teksto – ĉeesto de tute aparta signo: forĵetita iele tiele (en kelkaj ligoj, en kelkaj streketoj de t-literoj, kaj same en iuj grafikaj interplektoj…..)

_____________________________________________________

(*) Kuriozaĵo:

en tipaj skriboj de klerisma 18-a jarcento, kaj ankaŭ en 19-a jarcento, la signo  “ligita inter la vortoj” estis ege pli ofta, sed hodiaŭ ĝi troviĝas preskaŭ neniam. Havis ĝin, kaj altgrade , B. Pascal (1623-1662) kaj G.J. Danton (1759-1794), ankaŭ Pasteur (1822-1895).

Ligita intervorte estas gesto kiu postsekvas sekvantan vorton kaj esence signifas “transiri de unu ideo al la alia senrompe kaj sen deflankiĝoj”. “La  skribanto ne ekkonscias pri la ĉirkaŭaĵoj se tioj ne eniras en sian logikon”. Moretti, kiu estas la skolfondinto de la itala grafologio, aldonas eĉ somatan trajton:  “ĉar menso estas tiom engaĝita pro limigo de la konscio-kampo, persono kiu tenas ĉi tiun signon tre ofte ŝajnas vidi okule nur fiksan punkton,  kiel li estus neestanta”.

estratto - legata Marignoni

supre: bonvolu observi lian ligmanieron kunigi

“tiuj-ĉi”

sube:  li personece kunigas tri vortojn samtempe  

“nella-Conferenza-in”

_________________________________________________

grafoanaliza pliprofundigo

Skribo de Marignoni apartenas al lia kulturepoko. Mi fakte rimarkas kelkajn laŭstile plibeligojn, ĉefe en la komencaj majuskloj, la rigoran observemon de la dekstra kaj maldekstra marĝenoj, la kliniĝon al dekstro de literoj kaj vortoj. Temas pri elementoj bone lernitaj dum la unuagrada lernejo kaj ankaŭ poste de li plutenitaj, kiuj vidigas lian celon atingi ‘belan skribmanieron’. Same, mi rimarkigas la grafikan atentemon kiu, verdire, ne estas plene artifike pristudata, ĉar lia skribo estas spontana kaj flua, sed estas influata de estetika bezono kiu, kaŝe, elmontras lian deziron plaĉi al aliuloj, kaj konkeri ilian admiron, aferoj pri kiuj li plezuriĝas (manierismaĵoj, spontana akurateco kaj fieraĵoj, vantema ĉarmo, dekstren-klina).

Rilate al dektren-kliniĝo, mi supozas ke tia elekto povas esti parte kaŭzita de lia profesia utiligo de stenografio; fakte, diversaj sten-sistemoj instruitaj tiuepoke en Italujo, antaŭvidas kliniĝon dekstren de stenaj simboloj por plue rapidigi la kodan transliterumadon de vortoj.

Marignoni tre facile lernas kaj ensorbas sciojn, ĉar li havas bonan memorkapablon, pli materian ol konceptan; li estas diligenta kaj scivolema (akurata kaj dekstren-klina), persista kaj insista kun emo al efektiviga tekniko (anguloj je tipo B pro la persistemo kaj paralela pro la teknikismo).

lia skribo en 1904 – li estis 58-jara

Hipotezeblas ke li ricevis rimarkinde malmildan edukadon, kiu trudis al li respekton pri la normoj kaj la tradicioj (rigidaj stangoj supermezure fakte esprimas certan rigidecon kaj neflekseblan karakteron, dum paralela kun akuta elmontras mensan skemecon, pikan kaj dogmeman); li tre bone alproprigis al si tiujn sociajn regulojn, ĝuste pro sia facila alpreno de instruoj ricevitaj (dekstren-klina, flua, ligita interlitere). Li estas tre aktiva homo, kiu ne plene eltenas alies volon, kiu ne facile rezignacias, kiu ĉiukaze kapablas kontraŭstari malgraŭ la neflekseblecoj. Li havas sufiĉan dinamismon kaj multajn energiojn eluzendajn. Li efike uzas siajn fortojn kaj siajn ekideojn prefere por serĉi solvojn ol por inventi novajn (malegala kun metodo en litera kalibro kaj aŭdaca).

Li kapablas komplete ekposedi fakajn studojn, sed mankas al li originaleco kaj imagopovo, kiuj estas inhibiciitaj de MIO kiu penadas malfermiĝi al mondo, kiu strikte kaj fortike alkroĉiĝas al siaj havaĵoj (materiaj kaj intelektaj) (mallarĝa interlitere, angula skribo). Li ŝatas pli multe konjekti ol funde esplori, kaj liaj rimarkoj estas iom tro viglaj, ĉar li emas kontraŭparoli kaj facile glitas sur ŝajna vereco: distingas kaj subdividas, subtilumante ĝis sia konfuziĝo (mallarĝeco inter la literoj kaj inter la vortoj, akuta, paralela, substrekadoj, konfuza). La adopto en la tekstoj de malsamaj skribmanieroj, kelkfoje lingvoj (la franca, la latina, la itala) pro neceso evidentigi konceptojn, estas pedantaĵo konsiderebla kiel simila al substrekadoj, en kunteksto je akurateco kaj nesufiĉa knedebleco.

Liaj kritiko-kapabloj estas modestaj, sed ĉiukaze konformaj al lia intelekta subtileco (interlitera mallarĝo konforma al mallarĝo intervorta). Certe oni ne povas konsideri lin hiperkritikulo, kaj kion li eksterigas per sia ĉikanaj sofismaĵoj devenas de lia granda kontraŭdira spirito (akuta, kun multaj pikaj anguloj).

La evidenta grafika akurateco (spontana, ne tro artifika) kiu fidele klopodas reprodukti la lernitan modelon, kaj la ĉeesto de signo  forĵetita iele tiele (en iuj intervortaj kunligoj, ĵetitaj preskaŭ nezorgeme) ne tute misharmonias kun la akiro de ia aŭtonoma penso, regata de logikego. Pro tio, komence de la grafoanalizo, mi asertis ke ‘nur parte’ lia skribmaniero apartenas al lia kultura epoko. Lia skribo flue moviĝas kaj neperfekte adheras al modelo.

Dum lia individua evoluo, do, la kontraŭaj   nekonscio-konscio    daŭre interagas kaj interparolas (lia skribo ne estas senŝanĝa aŭ stagna, kvankam ĝi povus tiel ŝajni kelkfoje)  kaj kiam la nekonsciaj elementoj – instinktoj, emocioj kaj akcesoraĵoj –  elaperas, jen ke senprokraste li tiojn engaĝas konstrue, por decidi senhezite, por konkrete agadi, kun evidenta karakterizo je maltimo kaj insolenteco, kelkfoje preskaŭ aroganteco, aŭ indigna kolero kaŭze de troa fido al si kaj de supereca mieno… sed ĉi-lasta estas pli demonstracia ol nepra (aŭdaca, arogantaĵoj, rigidaj stangoj 8, markita unua maniere 5, dekstren-klina kaj manierismaĵoj, dinamika 6).

 

Intelekte

Lia pensmaniero karakteriziĝas per granda logiko, talento kiun li ĉiam utiligas en ĉio kion li faras ( intelekte kaj morale = ligita kaj alligita). Li aŭdas la opoziciojn de aliuloj (flua kaj dekstren-klina) sed okaze de seriozaj malhelpoj certe li ne konsterniĝas: se li konsideras tiujn  kverelojn tute ne validaj laŭ logika vidpunkto, li tiojn decide rifuzas utiligante siajn plej firmajn argumentadojn. Sed kiel, iam, iu asertis,  kio estas logika ne ĉiam estas ankaŭ vera.

Lia seninterrompa pensado – kaj la fluo de liaj ideoj per kiuj li kunligas kaj asocias nekomune premisojn kun konkludoj – estas tiom fermita kaj intensa ke li, fakte, anstataŭas la kritikan ekzamenadon per rigora logiko. Temas pri malabundo da pri-konsidero, kiu influas tempon de li dediĉata al rezonado. Sen prudenta kontrolado de siaj vidpunktoj pri la vivo kaj la mondo, liaj hipotezoj,  eĉ se densaj koncepte, povus difektiĝi kaj direktiĝi al sektoreca vidpunkto kaj resti malprofundaj. Lia ofta ekbolanta pensado, pro manko de necesa racia paŭzo, igas lian paroladon nebula (konfuza 6 kaj klara nur 6), ĉar la ideoj interplektiĝas kaj reciproke surmetiĝas (literoj surmetitaj, eĉ interlinie  = konfuza 6). Lia aŭdac(em)o ĝuste elvenas el tiu amaso da deziroj kaj aspiroj kiuj nepre devas emerĝi, ĉar tutcerte li estas nek silentema, nek malaplomba. Lia kunnaskita braveco kaj memfido instigas lin partopreni instinkte kaj senbride.

Lia firmeco kaj decida agado (jam vaste analizitaj de mi en la antaŭa artikolo) evidentiĝas kiel lia plej grandioza karakterizo kaj ne rezignigas al li alfronti plej malfacilajn kaj nesupereblajn taskojn. Tamen mi povas aserti ke lia optimismo kaj lia tre granda memfido sukcesi en ĉiuj cirkonstancoj, restas  ĉiam ĉe la limoj de realo (modera kalibro, klara 6 kiu estas sufiĉa). Li ne estas fanatikulo, ĉar liaj entuziasmoj ne estas maloportunaj aŭ deliraj, krome lia logik-talento kaj lia kapablo plani sian agadon favoras lian sorton (baza linio plutenata plus ligita plus malegala kun metodo en la kalibro = evidentigas en  li ian eltrovemon kaj vervon kaj moderigas la efikojn de lia inklino troigi).

 

Resume – grafologie kaj psikologie –

konsidere de malsimpleco kaj aparteco de ĉi tiu eminentulo

 

Signo akuta havigas al li ruzecon, baza linio plutenata plene esprimas lian sindevigan konstantecon, paralela provizas lin je tiu necesa teknikismo por igi pli organizita sian agadon, ĉefe dum konfuzaj kaj ekcitiĝaj momentoj (konfuza), la signo aŭdaca (kaj la fierecaj ekstrasignoj kiuj ĝin plifortigas) eltiras forton kaj puŝon el lia esenca optimismo sukcesi en ĉiu cirkonstanco, kaj la ĉeesto de persisto (anguloj je tipo B) devigas aliajn homojn respekti lin kaj liajn esencajn rajtojn: ĉiuj ĉi tiuj faktoroj permesas al li atingi efikajn rezultojn. Lia profunda memestimo, bone eksterigita per maltimaj sintenoj, kelkfoje eĉ temeraraj, povas allogi simpatiantojn, ĉefe kiuj estas sianature timemaj kaj dubemaj, kaj pro tio ili pli multe admiras lian (supozitan) senerarecon. Ankaŭ lia teniĝo pozas defie. Dum la plej danĝeraj momentoj li povas esti absolute agitanto de amasoj.

Kapabla je heroaj gestoj kaj surprizi pro siaj kuraĝaj kaj bravaj elektoj, li estas persono kiu malfacile lasas, des pli kiam la celo estas nobla kaj inda. Tiaokaze, li donas honorindecon al homa speco. Tamen, pro lia emo al fiereco, al nesufiĉa pri-konsidero, li povus erare juĝi (ĉarmo kun vanteco 6 = intelekta vantemo).

Dispozicioj

Subjekto kun tiel granda kaj favora opinio pri si, kun tia rigoreco de disciplino kaj en daŭra nerva tensio, havas dispozicion por laboroj kiuj postulas ĉikanon kaj diskuto-lertecon, ekzemple juro kaj, tute specife, advokatado pro sia majstreco plentrafi (akuta). Homo ege firmdecida, li fakte ŝatas skemigi, distingi, rebati, provoki. Sub kultura preteksto li kaŝas sian vantecon kaj ian ĝeneraligitan spiton. Krome, li inklinas al fakoj kiuj postulas multe da logiko, memoro, bona nivelo de atento kaj teknikemo: unu el ili estis fakte stenografio. Tio ne okazis hazarde.

 

sube:  historia dokumento – 1906 – kun liaj memskribite personaj informoj

DEMANDARO 99 - Marignoni